Gleder på Koster

Koster - ei vennleg ferieøy på kysten utenfor Strømstad. Endeleg kom vi dit, og helga gav oss mange gleder utenom sjølve naturen.


Vi sykla, bada, åt fantastisk mat, prata og hadde eit strålande fellesskap.

Sommar 2: Bade- eller var det strandferie?

Jo visst var vi uti, både store og små, men dei store blei ikkje avbilda, og dei små likte seg også best på stranda for det meste. Temperaturane var ikkje akkurat sååååå høge. Men hermed er det altså tilbakevist at det ikkje var råd å bada både i vatnet og i sjøen.

Sommar: Byggeprosjekt

Jammen bra at farmor vant ein stor kartong med små treklossar på novembermarkedet sist haust. Dei har vore i flittig bruk på hytta heile sommaren.

Først var det Elisabeth som med litt bistand av Emilie bygde ute i godveret.

Seinare på sommaren var det bruk for innesyslar, og David konstruerte eigne stillas mens siddisane beundra dei. Etter kvart blei bygget så høgt at han måtte styra det med tunga.

Isak måtte løftast opp for å få lagt på dei øverste klossane. Tre generasjonar Aasland er like stolte alle!

Til slutt var det Marte sin tur. Oppå ein vaklevoren stol oppå spisebordet og med litt bistand gjekk det bra! Men nokon måtte jo ta på seg rollen som begeistra publikum, og her hevda Rebekka seg suverent!

Stille på biblioteket - roser i sentrum!

Det er lenge sidan det skulle vera stille på biblioteket. Derfor var det eit spesielt øyeblikk på mandag klokka tolv. Etter ei helg full av uverkeleg drama var eg på plass på jobb mandag morgon. Sjefen fekk på plass lys og ein enkel plakat på norsk og engelsk om eit minutts stillhet klokka tolv. Men korleis skulle det gå til? Med vårt publikum av barn i ulike fargar som ser ut til å bruka store deler av ferien til å bråka rundt på biblioteket, samt alle dei som sit ved PC-ane og som forstår lite av det vi seier til dei, dei litt slitne i aviskroken, dei travle husmødrene og pratesjuke pensjonistane? Så skjedde det eit lite under: Då Lasse kom og viste til klokka, gjorde samtlige teikn til at dette var dei klare for, og presis klokka tolv stod dei der oppreist og det blei heilt STILLE! Det stillaste og antakeleg mest spesielle øyeblikket i mitt bibliotekarliv. Alle aldrar, fargar og med ulik sosial status var på eit øyeblikk gjort om til ei gruppe sørjande nordmenn som viser respekt og opplever fellesskap.

Dagane rundt katastrofane hadde eg levd eit merkeleg dobbeltliv. Fredag då eg kjørte bil mot hytta,valde eg å høyra lydbok i staden for nyheter. Slik kom eg uforberedt fram til store og små som skulle sjå Tour de France på TV, men som i staden fekk inn blodige og skrekkelege nyheter. Dei måtte slå av, og me kunne ikkje sjå TV før etter sengetid, for med det enorme regnveret som var, måtte me stort sett vera inne i same stova, og desse bilda var ikkje for barn. Nyhetene fekk me i bilradioen på vei opp og ned til Korsvei, eller Jesus-Woodstock som det også blei kalla, med 3000 deltakarar busett i eit gjørmehav av ein teltleir der det i alle fall ikkje var TV. Prosten på Ringerike var ein av leiarane som måtte fort heim til meir presserande oppgåver, mens dei som blei igjen justerte programmet litt.
I Asker kom det også inn små som måtte skjermast og gjerne underhaldast. Men i gårkveld hadde eg huset og tida for meg sjølv. Og då var tida inne for å finna sin plass i rosetoget i Asker.
Rosene mine står for fall, men eg fant ei siste som var så akseptabel at ho fekk bli med. Ikkje så raud kanskje, men eg måtte jo ta det eg hadde. Og sjølv om liljene endeleg er fine, så kan eg vel ikkje ta dei? Det kunne eg nok, for når eg tuslar nedover ser eg folk komma sigande, til fots, på sykkel og i bil, med kjøperoser og hageblomar av alle slag. Og så står vi der, tett i tett på torget. Meir folk enn 17.mai, og folk av alle slag. Ca 5000 seier Budstikka. Gamle partiveteranar (trur eg) sit med bukettane sine på steinhellene rundt, og dei minste set seg rett ned på asfalten. Folk finn kvarandre i trengsla, piler gjennom folkemengda for gi ein ekstra klem til dei som treng det. Vi står der i ein heil klokketime mens Petter Nome losar oss trygt gjennom talar og vakker musikk. Så går det eit stille tog mot steinpyramiden der blomar og lys kan plasserast.

Det er så lenge sidan badeturen til Vollen på torsdag. Eg trur det må ha vore i eit anna liv.

Den store bursdagsfesten

For mange, mange år sidan - eller er det berre fem? - var det stor bursdagsfest på Åsland, slik det hadde vore året før og året før der igjen i meir enn tjue år. Dei fire brødrene Aasland fekk stadig fleire etterkommarar, og slik var det alltid nokon som fylte sytti og seksti og femti, mens andre måtte nøya seg med å fylla fem eller ti. Det var kaker nok til alle, og gåver og talar og grilling. Det var kubbespel på tunet og brødbakst i bryggerhuset, og det var alltid bading og tur til Storøyhue. Regn før eller etter at me var samla, regn litt lenger aust eller vest, men aldri på Åsland når me var der. I alle fall ikkje nok til å droppa badinga!
Som med det meste som er godt her i verda, så måtte også Åslandssamlingane og fellesbursdagane ta ein ende ettersom familien vaks utover sine proporsjonar, og komiteane drog på åra.Samlinga for fem år sidan blei den siste. Det betyr at det året fylte Knut 60 og Lars 70, så i år var det på sin plass med ei feiring av litt mindre runde år. Opprinneleg hadde me tenkt å invitera Telemarksbrødrene på ettermiddagsbesøk på hytta, men det tok litt av, det også, og me syns det blei ein strålande fest!

Regnet bøtta ned før feiringsdagen som blei sett til 3.juni, og etterpå blei det flom, men makan til finver som då me skulle ha fullt av gjester på terrassen har knappast vore spurt. Tilogmed inni kjøleskapet var det tjue grader ein periode! Men det var kaker nok til alle (26?), det var grilling og det var gaver, og det var minst fem bursdagsbarn som alle heitte Aasland. For i tillegg til dei "gamle" så kom det ein liten familie frå Stavanger. Per
Helge fylte 30, og det samme gjorde Elisabeth. Mens Emilie fyller sitt aller første år i desse dagar.

Første del av festen valde me likevel å ha innandørs på Nutheim. Der var det bra, og vestlendingane som fekk overnatta på den gamle prestegarden der var sers nøgde!

Så bar det heim til kaker og sol i hytteveggen! Alle fekk plass, sjølv med forsterkningar frå Kviteseid. Og stemninga var så god og høgrøsta at eg hadde problemer med å nå gjennom lydmuren for å presentera bursdagsbarna. Ikkje rart at Kjell Arne som kom litt seint, sa då han reiste at han aldri forstå rektig kven som fylte år, så han sa no berre eit generelt Gratulerer med dagen!

Det blei varmt på kakene!

Til slutt var det berre overnattingsgjestene igjen, og temperaturen gjekk såpass ned at me kunne ha glede av bålpanna som vestlandsgjestene kom med!

Småbyferie - med BYEN som tema!

Av og til er det som om alt spelar saman. Ikkje før hadde eg avslutta turen til Istanbul uten å kunna setja heilt ord på kvifor dette var så stort, før eg havna i den vesle men viktige norske byen Lillehammer på ein festival med hovedtema BYEN. Og kven blei lyfta fram som den viktigaste byen? Jo, Istanbul eller Konstantinopel!

Og den mest betydningsfulle? Jo, det var Jerusalem som eg nettopp sa eg ville tilbake til! Den som trollbatt eit stort og mangfoldig publikum med sine byfortellingar var Thorvald Steen som har brukt over tjue år på å knyta saman historien, litteraturen og byen. Magisk! Ein frukostfilm om musikken i Istanbul, presentasjon av ein viktig forfatter frå Istanbul - Asli Erdogan - gjorde det ikkje mindre interessant.
I dei to tettpakka dagane blei eg også tatt med rundt i Oslo og til New York. Den siste byen kom me til saman med Sigrid Undset i eksil under krigen. Ja, for endeleg kom eg meg til Bjerkebæk der denne Undset-forestillingen blei sett opp, og der ho ein gong budde.I parken var det drøssevis av forfattarar som las høgt av dei nyaste bøkene sine.
Etter å ha følt meg som ein globetrottar som kjende seg heime i dei store verdensbyane kom eg så veldig heim igjen og attende til mi barndomsøy.

Her vaks også ein av dei høgtlesande forfattarane, Bjørn Sortland, opp. Han snakka sitt morsmål og sjarmerte både meg og andre med si høgtlesing frå boka som enno ikkje er ferdig, men som har fått tittelen Ho tok av seg blusen og sa ho var bibliotekar. Kor tar han det frå!

To flotte dagar. Eg føler meg priviligert!

Storbyferie - f.eks. til Istanbul

Kvifor reiste vi eigentleg til Istanbul? Ei av dei medreisande litteratur-damene spurte både seg sjølv og oss andre om dette ein av dagane.Vi kava oss oppover dei smale og steinete gatene i byen med nesten 20 millionar innbyggjarar. Ingen kunne svara skikkeleg på det. Vi hadde no berre tenkt det kunne vera interessant. Vi hadde lese Orhen Pamuk og Thorvald Steen og andre bøker der noko av handlinga var lagt til Istanbul. Så fekk vi vel lyst å dra dit då. Kanskje vi ville ha eit stambord med utsikt til Den blå moske?

Torunn sa ho gjerne ville ut og pusta inn den store verden med jevne melomrom. Ho har jo budd utanfor Norge i mange år

Eg visste ikkje heilt eg heller i øyeblikket kva som var så spesielt.

Utsikt mot Det gylne horn

Agia Sofia var flott

og hadde ein unik historie. Ca tusen år som kyrkje, mange hundre år som moske og så til slutt museum. Ein opplevelse! Men vi hadde jo sett gamle kyrkjer før...Ein dag besøkte vi det flotte Topkapi-palasset, men vi hadde sett andre fine slott før. Tilogmed basaren! Hadde vi ikkje opplevd noko liknande i Kairo? Forskjellen var at me var blitt gode på pruting. Vinden var kald og regnet vått. Likna mest på vestlandsver, så me hadde ikkje komme for å sola oss, det var i alle fall sikkert. Det var utruleg frodig og vakkert sett frå høge utsiktpunkt, men ikkje vakrare enn det grøne landskapet med vaiande norske norke flagg som møtte oss då me kom heim 8.mai.

Likevel forstår eg det betre no enn før vi reiste kvifor det var så viktig å komma seg til Istanbul.

Eg siterer frå lederartikkelen i Arr Idehistorisk tidsskrift som kom akkurat i dag:

"Det finnes en lang tradisjon for å betrakte Istanbul, tidligere kalt Konstantinopel, som jordens hjerte eller navle. Både innen kristendom og islam er det tunge teologiske og historiske begrunnelser for å anse denne byen som verdens midtpunkt...............Hvordan samles ulike religioner i Istanbul, hvordan møtes modernitet og tradisjonalisme, fortid og nåtid, i denne byen som faktisk kan sier å romme alt?"

Dersom vi i alle fall kan svara på noko av dette, så var det turen verdt. Som andre turar og andre byar. Reisa tilbake i historien på ein måte og prøva å forstå korleis det heile heng saman. Tenkja at når eg blir pensjonist på alvor så kan eg begynna å lesa verdenshistorien frå kant, og så nikka gjenkjennande minst eit par gonger i kvart kapittel. Eg blir etterkvart liten i den store samenhengen, men det godt å stadig utvida sine referanserammer, slik at eg har glede av det både når eg høyrer andre fortelja og når eg les. Eg kan fylgja romanpersonane mine på sine vandringar i mange store (og små!) byar i verda. Det hjelper meg også å finna kulturelle og religiøse røter å vandra i byar som Jerusalem, Athen, Roma, Berlin og Kjøbenhavn. Det trur eg må bli tema for eit seinare blogginnlegg.

Var det så ingenting eg opplevde og såg for første gong i Istanbul? Jo visst, eg ferdast i ein by som er delt på to verdensdelar, eg var på omvisning i eit harem og på underjordisk vandring i ei enorm vannsisterne som er meir enn 1500 år gammal.

Med rette kalla den mest spesielle turistattraksjonen i Istanbul. Eg blei kjent med Det gylne horn og med Marmarahavet, reiste på båttur opp Bosporus-stredet og såg utover Svartehavet.

Vi var med og feira romfolkets dag på sigøynerkonsert. Ein opplevelse å ta drosje i ein by der sjåførane stort sett berre snakkar tyrkisk og ikkje kan lesa kart. Men til gjengjeld fekk me ein guida turmed Marit på alt(?) som fanst av offentlege kommunikasjonar. Det var ikkje få og regnet hølja ned og det var ikkje direkte praktisk å ha med rullestol, men fram dit ho budde på Asiasida kom vi. Eg hadde med ekstra skift i anledning regnveret, men hadde gått med sekken open, så det blei ikkje akkurat tørt skift!

Attende kom vi også, forbi endestasjonen til Orientekspressen og sykehuset til Florence Nightingale, og det einaste som hindra oss var at straumen var borte på trikken, så då blei det drosje heim til eit utruleg vennleg hotellvertskap som kvar kveld stilte med varm kaffe og te, småkaker og frukt. Me følte oss veldig heime og godt tekne vare på, og anbefaler så gjerne Gardenhouse hotell!

Kjempekoseleg å ha kjentfolk å treffa på kafe, og som kunne hjelpa oss med å orientera oss i båtrutene på Bosporus!

Og Turkish Airlines som har betre sete, betre plass og betre mat enn norske flyselskap.
Men neste gong må eg vel finna meg eit anna flyselskap, og ein annan retning? Eg rekk vel ikkje å sjå alt, men eg likar tanken på å vera undervegs!

PS! Eg gløymde tulipanane! Det er jo her dei kjem ifrå, og me kom akkuar jo mange utvandrat i rett tid. Seinare har jo mange av dei utvandra til Holland, men det var her dei opprinneleg vaks vilt!

Utsikt over Marmarahavet med typisk turistantrekk: Sekk og audioguide!