Glimt frå påska 2011

Som så ofte før blei ferien vår ei rundreise. Også denne gongen for å oppleva det som gjer livet godt å leva, nemleg fellesskap, kultur og natur. Og fellesskapen kom fyrst, både på den eine og den andre måten. Men i Vinje fekk Knut kombinert det med kultur ettersom han var vår representant då broren Harald fekk utdelt kulturpris. Stor stas, og her ser me VIP-bordet.

Eg hadde min eigen bror å feira så eg tok omvegen om godjenta i Stavanger. Ho er no blitt stor nok til å delta i oppvasken med liv og lyst. Dessuten var ho passe stor til å avslutta babysymjing, og eg fekk vera med!

Så kom turen til han som feirte 60 i Sandnes og som feira med stort kalas på Gamlaverket. Talane var mange og flotte, og presangar blei det også. Her viser han storesystra si eit instrument som visstnok skal bevisa at han verkeleg har gått så langt som han trur.

David fekk sin 4-årspresang som blei feira på hytta. Han er utruleg nysgjerrig på geografien og flink til å plassera land og stader rett på globusen. Så då det viste seg at globusen hadde innlagt lys og kunne fungera som nattlampe, så blei det mange spørsmål å svara på på sengekanten.
Men om dagen var det jobbing som gjaldt. Kjempekjekt å hjelpa farfar med å snekra. Eller å kosta!

Rebekka blei gjerne med på tur dersom det vanka sjokolade av farmor.

For akeføret var heller dårleg.

Den siste delen av påsken av bypåske og kyrkjepåske, kombinert langfredag med å gå korsvandring gjennom Oslos gater. Påskenattsmesse og festgudsteneste fekk me også med oss.
Og til sist ein tur opp på Vardåsen for å sjå blå Oslofjord 1.påskedag og blomstrande skogbotn på veg til Gupu 2.påskedag. Våren er hjarteleg velkommen!



Så var det kvardagen igjen, men den er jo heller ikkje å forakta. Dessuten er det berre to arbeidsdagar før eg drar langt ut i verda på storbyferie. Det blir også bra!

Å sjå og bli sett!

Det var det vi gjorde sist helg: Vi såg og blei sett. Kanskje ikkje akkurat slik det foregår på Aker Brygge eller Theaterkafeen der ein helst må tenkja nøye på korleis ein ser ut. Nei, for oss var det eit alternativ til skitur i eit grått og vått og sørpete ver,og antrekket var som det måtte vera når me kava oss ut frå hytta laurdag føremiddag, og sette kursen bort frå tåkehavet og mot Kviteseidbyen. Og der blei me i mange timar. Det var utruleg kor mange kjende me traff. Først vinka me til Aslaug T. før me parkerte ved sida av Ingebjørg R. og firhjulingen. Ho var lukkeleg for våren, for kjøredoningen var vanskeleg å ta seg ut med i minus tjue og med giktiske fingrar. Me fekk høyra nytt om store og små i familien, og fekk høyra om reiseplanar ho hadde. Framleis ute på parkeringsplassen kom Hadle og Ingar inn frå kvar sin kant. Hadle skulle heim og røra i grautgryta mens Ragnhild og Ingvild gjekk på tur, og når alt dette var vel unnagjort kunne me komma bort og eta graut. Me takka ja, men det var enno fleire timar til, så me hadde god tid til å drøsa med Astrid T. og vesle Jon som skulle ut på kort handel før dei skulle heim til suppegryta. Den var stor og god, og me måtte gjerne bli med! Me kunne ikkje dobbeltbooka, men me fekk no høyra at ho venta eit nytt barnebarn i juni. Så kom Svein F. og fortalde at han skulle flytta til Bergen til sommaren, og at han skulle heim og eta ribbe til middag! Me blei ikkje inviterte med, og det beklaga me alle høglytt mens me sende helsingar med han då han for. Me måtte jo innom butikken, og sjølv om me nesten ikkje skulle ha noko, laga me kork i alle krokar. Det var jo så mykje kjentfolk der! Der var Janne som fortalde om ei gammal klasseveninne som hadde flytta til bygda, og om døtrene, ei med odelsrett og ei med ektemann, og der var Vibeke som snakka om gamle svigerforeldre, samt Inge og Britta med ein dotterson som var som å sjå ein liten Ørjan. Til og med Aak snakka me med, og han ville også helst flytta heim igjen til Bergen. Me hadde tenkt oss å drikka kaffi hos Waldenstrøm, som ikkje er Waldenstrøm lenger, og då me kom dit var me så godt i farta at me snakka lenge og vel med ei som stod der og venta på å få handla. I ettertid viste det seg at me slett ikkje kjende henne, og aldri hadde snakka med henne før, men no veit me at ho heitte Tjodvor. Derimot kjende me to av dei tre som sat på kafeen og som vinka oss bort. > Asle fortalde om alle sine nyrer; den siste var den aller beste. Og dessuten hadde han rydda på låven og funne ett hundre år gamle oppbyggjelege blad, og dei fekk eg! Jordskiftedommaren fortalde at han skulle til Molde og vera morfar på heiltid ei vekes tid, og dessuten fekk me gode råd om at veirett bør setjast på papir, og om korleis ein eventuelt skal løysa opp eit sameige. Og begge fortalde om alle sine, og me om våre. Me har alle vore foreldre til barn på Haukom skule som no er historie. Dei me ikkje traff på søndagen dei såg me stort sett på gudsteneste i Brunkeberg på søndagen. Utruleg flinke barn i kor, og mange stolte foreldre og besteforeldre. Og dirigent Åsbjørg er eg til og med litt i slekt med!
Kunsten er å komma akkurat ofte nok til at folk hugsar oss, og sjelden nok til at dei ser at me er der! Me er i alle fall fornøgde.

Arv kan vera så mangt

Etter å ha starta med første vesle oppryddinga i gamlehuset heime, har eg fått med meg litt håndgripeleg, men mest dei minnene som dukkar fram når me får gamle ting i hendene. Saker og ting som ikkje betyr det aller minste for andre, men som får fram det som ein gong var, for oss som hugsar, eller som har har høyrt om, det som skjedde. Som for eksempel denne vesle tina som har stått framme så lenge eg kan hugsa, og antakeleg så lenge huset har stått. Forlovelsespresang eller morgongåve frå far til mor; eg veit ikkje så sikkert, berre at mor alltid sette pris på denne og aldri rydda henne vekk.

Mor har vore borte i meir enn 30 år, og då ho døydde var ho yngre enn eg er no. Likevel er det som ho har komme nærmare no i denne oppryddingsprosessen.

Ung, med mykje pågangsmot, ein husmorskuleeksamen og ei ny kokebok tok ho fatt på sitt nye liv på Hollund. Kokeboka blei mykje bruka så den er det berre filler att av, men ho har lege i kjøkkenskuffa fram til no. Den som var skikkeleg opprådd kunne slå opp der. Dei siste åra var kokeboka lite i bruk. Helse og krefter var borte, og det var vemodig at me no kunne finna spor av mor sine siste år: Knevarmarar i lammeull mot konstante leddsmerter og ein kløpinne som måtte erstatta forkrøpla fingrar. Underlege ting som bæreposar med gamle "filler" er berre søppel for andre, men for meg vekte desse tøybitane, oppklipte til filleryer, sterke minner. Restar av sommarkjolane mor sydde til meg og Magnhild og til seg sjølv, vamsen eg laga meg i unge dagar, og til slutt ein rev! Mest skinn, men med føter og hovud. Den skulle nok ha blitt ein fin "besetning" (var det ikkje det det heitte?), og kanskje, men berre kanskje, kan den framleis bli det. Restar og mønster til løpar og puter som framdeles finst i sofaen, og til den blå eg broderte og som eg framleis har i skapet. Kansje eg skal ta den fram no, og plassera "arvesølvet" på han. Me konsentrerte oss litt om ting som var navn på denne gongen. Og ettersom me har både Agnes og Agnar, samt to som heiter Per og ein liten som heiter Peter, ein som heiter Gustav og ingen som heiter Maren, men både Marte og Marthe og Mari, og dessutan Magnhild, så fant me arvingar til det meste. Mor og far gifte seg midt under krigen,både borgarleg og i kyrkja, for den kyrkjelege vielsen var ikkje gyldig. Det var ikkje tid og råd for så mykje sølv, men spør om ikkje mor kunne få nysølvet til å skina like fint! Både ho og me jentene broderte hardangersaumsbrikkar som bl.a. kunne brukast til fløytesettet og dukar til bordet når mor dekka til selskap, og vips blei det nesten like flott som hos "dei fine". Då me kom heim no i mars og vandra litt rundt på det overgrodde bruket, fant me jammen både krokus og snøklokker! Så var det inn for å finna Vasen. Endå det fanst sikkert tjue vasar, så fant me ikkje de me tenkjer på som Vasen. Den som i alle år har blitt bruka til dei første vårblomane, og seinare til stemorsblomar og liljekonvall. Me sørga over den ei lita stund, men før me reiste fann eg han, så til sommaren kan han bli tatt i bruk igjen. Kanskje er litt av hemmeligheten at det ikkje fanst så mange av alle ting, så me rakk å knyta oss til dei, om det så berre var ein alminneleg liten glasvase. Som sagt: Arv kan vera så mangt!

Vår?

I mi skuletid lærte me at mars var vårmånad, men det har dei visst ikkje fått med seg her på Austlandet. I alle fall ser det for at det blir lenge til me kan drikka kaffi på hagebordet rett utanfor verandadøra!

Frå kjøkenglaset kan me så vidt sjå Holmenkollhoppet i det fjerne. Det seiest at det har vore mykje aktivitet der i det siste , og det har ikkje vore av eit vårleg slag!

Det blir stritt for solstrålene å rå med all takdrypp det må bli frå nærliggjande tak!

Marshimmelen har i alle fall vore blå dei siste dagane.

Isak sin dåpsdag - og andre prikkedagar

Prikkedagar kalte mor det når det var ein dag me måtte hugsa på. Mest gjaldt det bursdagar, og då var det om å gjera at det begynte å prikka i tide dersom brev skulle sendast eller presangar kjøpast inn. Enkelte er ufølsomme for denslags prikking, mens andre stoler på at ein 7.sans skal melda frå om prikkedag i god tid.
Januar er ein typisk månad for prikkedagar, så det går litt i tull for oss. I år kom Agnar her og feirte burdagen sin, og pakke var innkjøpt før jul, så den prikkinga slapp me lett ifrå. Men dei fleste dåpsdagane me har å hugsa på er også i januar, og dei har rast forbi i rask rekkefølge, frå Inge sin den 2. til Peter sin den 3. Jammen fekk dei døypt vesle Mari i Bergen i januar, og så kom Rebekka sin dag 24. Endeleg i dag er det Isak sin dåpsdag, og han må me absolutt hugsa, for han var me fadrar til. Tenk det er fire år sidan! Det var morsomt å lesa om vesle Petrine og Benjamin i nyttårshelga.(Jo Tenfjord. Tre trylleord). Benjamin var ikkje stor, men han smette inn litt frå juleevangeliet og gamle julesangar mens han snakka. Og Isak kjende igjen både det eine og det andre. Humra over uttrykk som "okse der og asen stod" og "de heldige tre kongan". Så det har skjedd mykje sidan han blei døypt. Bl.a. har han lært å leita etter Willy. Sjå berre på bildet!

Håper du har fått pakken, Isak, og gratulerer med dagen!

Så var dagane talde

Tidleg om morgonen mandag 17.januar sovna far stille inn, godt 95 år gammal./Early in the Morning on January the 17th, my father died calmly,95 years old/. Trøtt og mett av dagar, og med fred i sjela./Tired, but with peace in his soul./ Og på fredag var me ein heil flokk som fekk fylgja han til siste kvilestaden./On Friday we followed him to his last resting place/. Han skal liggja der attmed kjæresten sin, sa Marte på seks, som hadde besøkt oldemor si grav i sommar. No blei det for langt for henne og småbrødrene å komma, men han blei fylgd av tre barn, tre svigerbarn, seks av sju barnebarn (trist for Guro som ikkje kunne få det til), fire av sju svigerbarnebarn, og fire (av ni) oldebarn, og desse var under halvtanna år. Minst av alle var aldeles nydøpte Mari. Emilie med vannkoppar fekk heller ikkje møta oldefaren sin i levande live, men ho gjorde sitt til å muntra opp forsamlinga. Og mange deltok på ymse vis! Dei las bibeltekstar, la på krans og heldt tale, bar kista, spelte og ikkje minst song velsignelsen på minnesamveret. Mange andre var også med og gjorde at det blei eit fint og verdig farvel. Ikkje minst onkel Hans som hadde fylgd han siste biten, og som hadde hatt flest timar saman med han dei siste åra. Far fekk sine år,trur ikkje han ynskte seg fleire, så det var ikkje så trist, men vemodig og rart og tomt. /Children, grandchildren and great grand children participated at the seremony, reading texts from the Bible, carrying the coffin and singing the Blessings which you can hear here/

Gode ord på minnemøtet etter gravferda, men ingenting kom opp mot barnebarna som song Velsignelsen. Då dei var ferdige, fekk dei spontan applaus. Du kan også høyra (og sjå) songen ved å klikka her

Dessverre blei ikkje applausen med på opptaket, men dei dunka de høyrer i bakgrunnen, er berre Marthe (med h) som slår takten med klossane sine! Alle var med på å heidra fars minne.

Krise med någå (mykje!) attåt

Alt såg jo så fint og flott og flott ut då me la i vei for å gjera vår innsats på årets Novembermarked i menigheten. Etter iherdige studier i bøker og anna fekk eg til og med sydd dyne og pute med trekk til den flotte dokkesenga som Kari hadde rosemala til utlodningen. Litt bakverk kom også med, samt litt (altfor lite!) som skulle seljast på loppemarknad.


Eg hadde fått plass ved koppar- og kar-avdelingen, mens Knut rådde over avd. med tekniske saker og ting. Og ting gjekk unna! Ikkje minst for Knut som avslutta dagen med å selja min gamle og gode ytterjakke på posesalg for kr. 20,- At det går an! Det blei presisert at ingen klær skulle på loppemarked, og dette var også det einaste klesplagget som gjekk med, og det i siste sekund.

Eg kom fornøyd med sju store og fine basargevinster, tre gamle tekanner, ei enorm gammal rulle, brukte uteleker til hytta, tre glass heimelaga syltetøy, to boksar med dei første småkakene og ein stiftemaskin + + Men så var altså jakka mi borte, og den skuldige fekk sanneleg høyra det. Til stor applaus! Men det var han som fekk tilbud om ei seng for natta og ekstra sjelesorg. Eg derimot, kva fekk eg? Ikkje tilbud om å få låna ein jakke på heimveien eingong!
Men mykje fekk me med oss heim likevel. Litt til å eta, litt til julepresanger, litt til hytta og litt til kjellaren. Håpet er at det no blir nyrulla dukar til jul.

Og restane blei kjørt på søppelfyllingen på mandagen.

Og eg fekk ny (og mykje betre!) jakke etter to dagar. Men at det går an!

Hausttakkefest for damer

Eg tenkjer kvart år når det lir mot haust at i dag skal eg jammen ha eit dameselskap i oktober, og i år fekk eg det til! Sende invitasjonar før eg reiste til Venezia, og ti av elleve takka ja. Mitt poeng var at eg ville takka for at dei hadde teke så godt imot meg i Asker, og gjort mine første åtte år her så gode. Heldigvis hadde eg fått ny bursdagspresangduk frå Mandal, og den passa fint, men eg måtte ta inn hagebordet for å få plass til alle.

Randi fant fort sin plass som "blomsterpike" på kjøkkenet, ettersom bukettane strøymde inn. Gamle damer får blomster! Egentleg burde eg hatt nye gjester dagen etter så fleire kunne ha glede av blomane, men no deler eg med dykk her på bloggen!

Men sjølv om eg ikkje hadde invitert til bursdag så vanka det også andre gåver. Og kvifor skulle de ikkje få gleda av å sjå dei også! Noko direkte frå Japan, mens andre ting kom frå eigen verkstad.

Gjestene får de ikkje sjå, for mens dei var her hadde eg nok med vertinneplikter. Men det var også veldig koseleg å kunna dela opplevelsar av vår første tid i Asker, og ikkje minst i Asker menighet. Alle var innflyttarar! Og i Asker er det godt å bu.

Eg måtte også fortelja om vår opplevelse som statistar under TV-innspeling på Åsland midt i veka. Kanskje Farmen får fleire sjåarar til våren!

Venezia - ein fantastisk by!

Turen var flott, heilt frå flyturen i solskinn over snødekte Alpar og vårt første glimt av den merkverdige byen gjennom flyvindauga .

Det blei morsomme og interesante dagar på tur med ni gråhåra lektorar (her representert ved sju av dei) og ditto fruer.

På stillas over Markusplassen mens vatnet flomma inn.

,

med lange og humørfylte måltid langs Canal Grande

bading i Adraterhavet, tur til "glassmesteren i Murano" og ikkje minst bursdagsfeiring på hotelltaket. Picnic i utgangspunktet, men med uniformert kalner som servert kaffi i sølvkanne. Min mest originale bursdag ever!

Flomalarm og enorme cruiseship. "Hjemme-hos"besøk hos hotelldirektøren og så litt handling. Smykker på jentene, mens det var gutane som kjøpte seg skinnjakker! Takk til Elisabeth og Mauritz som var suverene og lommekjende reiseleiarar og guidar!

Ein stor dag

Eg forstod egentleg ingenting av denne dåpen, eg, farfar og farmor!

Kan du forklara meg det, pappa?

Gamle Kvitsund-venner

Vi møttest, mimra og prøvde å finna oss tilhøyrarplassar i det "nye" amfiet på Kvitsund. Jammen var det mykje anna nytt også som dukka fram på vår rundtur med Åsa som guide. Ikkje minst er eg fornøgd med biblioteket sin stand og plassering! Takk for oss.