Juni-ferie i år

Ferien starta tidleg i juni år, og sidan gjekk me frå høgdepunkt til høgdepunkt. Først prøvde me oss som Oslo-guidar og vertar for Sarah og Lester, slektningar frå Chicago. To flotte dagar med byvandring, Grand Hotell, Frognerparken og Frognerseteren. Deretter bar det av stad med buss til pasjonsspel i Oberammergau, lengst sør i Tyskland. Dette spelet blir framført kvart tiande år i den vesle byen med 5000 innbyggjarar, og det har det blitt i meir enn 300 år. Det er byen si takk for at dei blei sparte for pest. Det var ikkje lov å fotografere inne etter at forestillingen hadde begynt. Derfor ser de berre deler av forsamlingen på ca. 5000 personar. Til saman kjem det ca. ein halv million i løpet av 2010 for å sjå det flotte spelet som var ein enorm opplevelse! Men turen hadde også andre kvalitetar. Bussen, som hadde mykje gildt menighetsfolk frå Asker med seg,
tok oss også til flotte byar som Salzburg, Mûnchen, Celle og Dinkelsbühl. Sightseeing, slottsbesøk og

mykje godt bord- og anna fellesskap.

Salzburg sett frå borga der Sound of Music er spela inn. Elles var det Mozart det meste dreidde seg om her.

Siste kvelden med festmiddag i Rådhuskjellaren i Celle. Lystig underholdning ved Evelyn og Kari. Og ingen kjem vel til å gløyma Karen sin beretning om parkeringsproblemer for ein ung s jåfør i Århus!

Fort heim for å feira trippel 60-årsdag med slekta frå Vestlandet. Veret var sånn passe, så me fekk ikkje samla oss så lenge i pausen at forsamlinga blei komplett eller konsentrert.
Me kom oss Jorda rundt på 80 dager, sjølv om begeistringa for stykket ikkje var så enorm. Bursdagslunsjen på Ekebergrestauranten var derimot av god kvalitet. Syns me!

Vidare vestover mot generasjonstreff og samling av dei fleste av far sine etterkommarar. Her ser vi gammal Peder med ung Peter, og dessuten stolt pappa Inge.

Me ventar fortsatt på Kjetil sine bilde av komplett forsamling. Vårt apparat blei ikkje med i trekninga om å blei eit av dei som onkel Hans skulle trykkja på. Her er eit utsnitt av dei som sat i ro ved langbordet som var dekka til 20. Det var ikkje lett å samla alle på eitt bilde! Sju barn frå fem år og nedover; deriblandt fire fødde siste året. Så kapasiteten både her og der blei maksimalt utnytta. Berre ut på "bakkjen" var det alltid god plass til å slange seg, rulle seg eller sparke fotball.

Jammen godt at Marte snart er skulejente. Her trener ho seg med reknepuslespelet som farmor og farfar kjøpte i Tyskland. Isak sitt med dinosaurer blei derimot ein utfordring for farfar, Anne Lise og onkel Hans. Og David sitt puslespel fekk ein knekk. Det er slikt som skjer!

Mandagen måtte me skifta fokus heilt. Då skulle me stå for nedsetjing av urna til Ingridmosto,a og me som aldri hadde vore med på slikt før ein gong! Men Knut blei seremonimeister, Bjørg Eli heldt tale, Paul hadde kopiert songar, onkel Per senka urna, Magnhild spadde over og alle song og sette ned roser .Rektig fint blei det til slutt. Og rosene som blei til rest fekk Marte og Isak sett ned på oldemor si grav.

Og til slutt fekk vi jammen ynskje Emilie velkommen til verden! Vårt sjette barnebarn var for ny til å bli med på slektstreff. Men akkurat passe gammal til å helsa på farmor og farfar heime hos mor og far. Rødhåra, vaken og fredeleg sjarmerte ho oss frå første øyeblikk!

Mairegn

17.mai-helsing frå Asker

Så var tida inne for ei tradisjonell 17.mai-helsing frå Asker. Og syttende mai i år inneheldt alle dei ingredienser som ein slik dag skal ha, og som de stort sett finn avbilda nedafor:


Kjempe-barnetog der alle hadde vore oppe grytidleg for å helsa familien på Skaugum før dei reiste vidare for å vinka frå balkongen på slottet.
Tale/russetale for dagen, nedlegging av krans på minnestøtta over dei falne under krigen, og ved statuen over kong Olav i sentrum.

Mannskoret song og folkedansgruppa dansa. Både folk og dyr var pynta i raudt, kvitt og blått, og kjende nasjonale songar blei songne.

Etter den store fellessamlinga i sentrum, blei det tid for

tradisjonell lunsj hos familien Hagemo

og under over under,

det blei varmt nok til at alle kunne sitja ute, og det var bra, for skaren av gjester blir stadig større. I år var det nærare femti. Og programmet var som alltid. Rikeleg med (medbrakt) mat og song og god stemning. I år var det spesielt mykje Bjørnson.

Men finpynta barn og barnebarn måtte me få kontakt med via Skype. Bedre enn ingenting, og me fekk bekrefta at stemningen var bra både i Mandal og Førde.

Verdig avskjed

Fredag tok vi avskjed med Ingridmosto. Nesten 95 strevsomme år fekk ho her på jorda. Mandag morgon sovna ho stille inn på Lille Tøyen sykehjem der ho hadde opphald i meir enn sju år.
Omtrent dei same som kom for å feira 90-årsdagen på Ekebergrestauranten for fem år sidan, tok no veien over fjellet for å bli med på bisetjinga. Si endelege grav får ho dela med foreldrene heime på kyrkjegarden på Bremnes.

Reiselyst!

No har nok onkel Hans landa på Alicante. Ikkje så verst å kunna dra av stad frå meterhøge snøfonner og tosifra kuldegrader. Etter pinnekjøtmiddag og Northug-gull sov han her i natt og fekk så skyss ned på stasjonen, der han hadde tenkt å ta eit flytog som ikkje kom. Det neste kom på tida, men i Oslotunnellen stod eit tog fullt av passasjerar som hadde stått fast i to timar, og sperra trafikken for andre tog. Han rakk det vel, for me høyrde ingenting, sjølv om me i fellesskap hadde slått mobiltelefonen både av og på fleire gonger som trening. På Gardermoen skulle han møta kamerat Sverre og fire enkjer frå øvre Telemark. 91 og ut på tur, pytt pytt! Den som har helse og mot kjem langt.

Om fjorten dagar kjem du vel innom på heimvegen? Nei, då skulle vegen gå strakt frå Alicante til Føyno der Kjell skulle vera på plass. Cirka eit døger på kontinuerleg reisefot skulle han vel alltid klara! God tur!

Gjenbruk er bra!

Det stod seg eit bryllup, eller rettare to, i 1973. Brudekjolen var ny til det første og kjøpt brukt til det andre eit halvår seinare. Men så blei kjolen pakka ned og lagt på loftet i 30 år nokså omtrent. Men då det første barnebarnet var ventande i Førde blei den gamle brudekjolen frakta i hast til nærmaste sydame her i Asker. Eit gammalt Familien med mønsterark blei lagt fram. Om ho kunne laga ein dåpskjole av denne gamle kjolen? Jo, det kunne ho dersom eg kjøpte brokadestoff og silkebånd! Og huve fekk eg lyst å prøva på sjølv. Og slik fekk brudekjolen eit heilt nytt og meir aktivt liv.

Den starta sitt liv i Stavanger, og dette har sikkert Tove eit bilde av. No er han på veg til Stavanger igjen. Kanskje han blir tatt i bruk for åttende gong?

Marte blir døypt i februar 2005

28.januar er det tre år sidan Isak blei døypt. Gratulerer med dagen, Isak!
Heile Aaslandsfamilien då det var David sin tur til å ta kjolen på seg. Det skjedde 1.juli 2005

Året 2010 starta med at Peter blei boren til dåpen 3.januar

og heldt fram med at det var Rebekka sin tur no på søndag.

Alle ber kjolen med verdighet. Alle er me veldig stolte av og glad i!

Kvit sørlandsjul

Så flott såg det ut i Kongefjellveien vesle julafta, og sjølv om det regna om natta så blei det absolutt kvit jul! 1.juledags ferd til kyrkja var uhyre glattpolert, så det blei ikkje meir utendørsliv, men inne leika gutane seg av hjartans lyst. Den som vil sjå meir kan gå inn her og finna ein liten filmsnutt.

Nostalgiske bømlingapatriotar på fest!

Jan Gustav fylte femti, og feira flott i Glashuset! Alle gjestene fekk papirhattar laga av gamle Bømlo-nytt. Det er visstnok berre ein dråpe i havet av den samlinga Jan Gustav har flytta med seg dei siste ti(?) åra. Håper Bømlo-Nytt har fått eit betre bilete, men moro var det. Takk for oss!

Rebekka med kk og Marthe med h

Er ikkje Rebekka ei nydeleg lita veslesyster? Knapt ein månad gammal, men stor nok til å kosa litt forsiktig med.

Tremenningen Marthe som me fekk helsa på i Sandnes er ei veke eldre, og så gammal at den stolte farfaren gjer tapre forsøk på kommunikasjon.

Johanna får presang og David bakar til jul

Endeleg skulle Johanna få bursdagspresang! Dei som blir skuffa når dei ser at det er ein heilt vanleg kasserolle, får sjå om igjen. Han er nemleg forholdsvis ekslusiv og med titan. Me har eit par av desse på hytta, og Johanna hadde faktisk ynskt seg ein, sjølv om ho kanskje hadde gløymt det. Pakken måtte fram før me hadde reist oss frå middagsbordet, men det var fordi me var på gjennomreise til den store femtiårsdagen på Jæren.
Det viktigaste både på fram- og tilbakevegen var å bli kjent med Rebekka (!), men først kjem filmsnutten med gutane som skal baka til jul. Legg merke til den vesle sørlendingen. Dvs det enda med ei lenke til sjølve filmen

Ein svinaktig god handel!

Mandag føremiddag, nokså nøyaktig sju døgn etterat eit svinaktig virus hadde forårsaka dei første brekningane og feberanfalla, fekk pasienten lov å sleppa ut mellom folk. Vi skulle tilogmed treffa mange folk, ettersom det var vår vanlege novemberhandel som stod for tur. Fleire år har vi teke ein tur før stresset tok oss, og kø og kaos tok butikkane. Det har brukt å enda med kaffi på Sandvika Storsenter og seinare middag på Ikea før me drog heim nedlessa med nyttige og unyttige ting. Så me la trøstig i veg med handleliste og ein klar plan. Først gjekk det bra; Knut fekk sine nye briller til 4000, men dei hadde han jo betalt frå før. Og eg hadde ingen problemer med å finansiera dei tre små pynteknappane på håndarbeidsbutikken. Men sidan blei det verre. Me reiste frå det eine store senteret til det andre, samt inn på diverse spesialbutikkar, men fattigare blei me ikkje, og det var det jo planen at me skulle bli! Det blir tross alt jul, og me har mange barn og barnebarn, og ikkje minst svigerbarn. Dessutan skal Johanna fylla 31, og Jan Gustav skal feira 50. To barnebarn skal døypast og korga vår er like tom, endå me har sett og leita og tilogmed spurt. Etter to timar på Ikea har me rett nok fått kaffi og litt mat og kanskje smitta ein kjendisprest som sit med storfamilien sin i kafeteriaen der juletreet er pynta, og tilbudet om svineribbe og pinnekjøt er på plass. Datoen er 9.november og juleduftene synest malplasserte. På veg mot det store kassaområdet til Ikea finn me endeleg tilbodet det ikkje går an å sei nei til:
Ti fingerdukker til den nette sum av 39 kr. Ein veit aldri kva ein får bruk for. Julepapir og gråpapir blir også med. Me finn faktisk også fleire ting som me kunne hatt bruk for, men her hadde me ikkje dei måla me trong, så kanskje me må attende. Men så då, skal be berre kjøpa tolv egg og ein pakke ertestuing og gå heim til tørrfisken vår? Ikkje denne delegasjonen nei. Me trålar alle butikkane i Asker etter det me har tenkt til oss til Kariann og Johanna. Spesialt Johanna hastar det med, og me veit jo kva me vil ha. Men ho kan jo få den siste krimmen til Jo Nesbø???? Dessverre, Johanna, det blei det ikkje. Me fant det me lette etter heilt til sist. Rett nok blei det så dyrt at damene på butikken såg at me trong prosenter, og det fekk me. Så no kan de lura. Både Johanna og de andre..

Hurra for Rebekka!

Ikkje før var me kommen oss heim til kjøkkenbordet og voksduken, og før me hadde fått rydda opp i alle gamle og nye oppslag (det ser ut som eit aktivt liv, ikkje sant?), ja så måtte me jammen fram med flagget igjen! Rebekka kom til Johanna og Agnar i går, 21.oktober. David har blitt storebror, og me har fått vårt femte barnebarn på knappe fem år. Stas er det!

Snart heime igjen

Så er turen snart slutt, og me har vore fire veker "på loffen" i Europa. Utruleg. Det har gått fort, men det har også vore enormt mange inntrykk. Me har prøvd å unngå å komma ein stad der me har vore før. Unntaket er i dag, men så er også Bremen ein spesielt flott by! Her står me framfor rådhuset frå 1400-talet.
Det er ikkje så mykje eg har fått formidla dei små øyeblikka eg har kunna vore inne på internett. F.eks. kunne eg sagt litt om den abstinensen som kan oppstå når ein er stuptrøtt klokka åtte om kvelden og ikkje kan slå på TV, bla i ei avis, slå av ein prat i telefonen eller surfa litt på nettet. Så me har fått nok søvn!
Eg hadde også tenkt å fortelja litt om nattelydane som endra seg frå stad til stad: Frå dei minst tre kyrkjeklokkene i Alpelandsbyen som slo alle heile timeslag 24 timar i døgnet, via enorm trafikkstøy og støy frå innbruddsalarmar på motorveihotella, til festing og krangling i Spania, og til den absolutte mangel på lyd på enkelte av bondehusa som er gjort om til gjestehus. Mangel på lyd og mangel på lys! Så totalt mørkt kan eg knappast hugsa å ha hatt det. Strømsparing gjorde seg gjeldande ved at lyset forsvant f.eks. etter 20 sek. på do. Då måtte ein anten veifta for å "helsa på" evt. sensorar eller skru på lyset med jevne mellomrom. I det heile tatt do!!! Og mat! Og dagsrytme! Faktisk har det vore meir uvant enn eg hadde tenkt på. Og meir har vore flott og interessant. Kunst, kultur, natur og menneske. Og litt andre ting, som då me kjørte inn i Køln og blei ståande i ein trafikk-kork som me trudde skuldast ei ulukke, men som viste seg å vera eit demonstrasjonstog til støtte for dyra!

Politiet var rimeleg sveitte, for i tillegg til at dei skulle dirigera og stoppa trafikken med iltre bilistar mens toget gjekk, så var det enormt med folk i byen, på av grunn av at Europas største næringslivsmesse blei arrangert der denne veka. Det visste ikkje me då me skulle finna ein plass å bu. Men jammen fanst det eit lite familiehotell også i denne storbyen. Her var det himmelseng og puter i militær orden! Me ville så gjerne bli her natta over for å bli med på messe i Kølnerdomen søndag morgon. Det var ein stor opplevelse!

Og enno har eg ikkje fått sagt noko om Moseldalen! Eller Luxenbourg! Om språkproblemer og morsomme misforståelsar, om vær og temperaturar, eller om shopping og prisar. Eller torg og markedsplasser! Om det minimalistiske rommet me bur på no!Det får bli ein annan gong. Heime har Ane gifta seg, Leif Gustav har kanskje blitt bestefar, og korleis går det med våre fødde og ufødde barnebarn? No vil me heim!

Verdun er kjent, men Longwy?

Det er merkverdig å vakna den eine morgonen etter den andre og ikkje ana kor ein skal leggja seg om kvelden. Slik har det seg mellom anna at me stod opp på eit fint hotell(det dyraste hittil) midt i Reims i dag utan at det var planlagt. Det einaste vi visste for dagen idag var at vi skulle til Verdun - eit av Knut sine store ønske. Dit kom vi og det gjorde mektig inntrykk, ikkje minst å stå på toppen av utkikksplatået der det var eit uendeleg landskap å sjå i alle retningar. Dei mange hundre tusen, både på tysk og fransk side, som miste livet eller blei skada der i 1916,kunne nærmast sjå heim når dei kikka opp frå skyttergravene mellom blodbada. Det var ein enorm kyrkjegard med rekkje på rekkje med kvite kors til minne om 130000 ukjende soldatar som blei gravlagde der.
Men bildene av dette, kor er så dei? Jo, det kan vel vera tre lagra på mobilen, men eg har ikkje lært meg å få dei ut eller senda dei vidare. Fotoapparatet blei borte i går, og dessverre trur eg det er for godt. Heldigvis var nesten alle bileta overførte til PC-en rett før, så det er i boks.
Det blei som sagt ein sterk dag, men så var musea stengde og me var trøtte og svolte, men kor skulle me ta vegen? Det hadde me ikkje planlagt. Heldigvis har me skaffa oss ein ven og medreisande av stor verdi, nemleg ein GPS som viser oss nøyaktig kor me skal kjøra for å komma dit me vil. Så me ba om kurs og veg via Luxenbourg og Moseldalen til Køln, og la i veg etter anbefalingar som i dag var nokså "på jordet" for å sei det bokstaveleg. Men då mørket fall på parkerte me i ein liten fransk by, Longwy, heilt på grensa til Luxenbourg. Rett mot oss lyste skiltet Hotel du Nord, og her får me bu til i morgon. Triveleg hotellvertinne som ikkje kunne engelsk, men som var velviljen sjølv. Me har truffe på fleire slike små enkle hotell som er det næraste ein kjem Bed&Breakfast, både i størrelse og pris.
Men i denne byen har me ikkje møtt nokon som kan stort meir engelsk enn eg kan fransk, og då blir kommunikasjonen enkel. Men alle er hjelpsame og blide, og det hjelper godt.
Så blir det spennande å sjå kor morgondagen sluttar for vår del. God natt til så lenge !

Barcelona

Kanskje var det lesinga av Havets katedral med handling frå Barcelona og området der sånn omtrent på 1200-talet, som fekk fart på oss slik at me kunne komma oss dit ned og sjå på katedralen som står der enno. Det blei berre ein dag på oss i storbyen, men teke i betraktning at sjåføren påstår at han ikkje eingong er i stand til å navigera på eit meny-kart, så er eg imponert over alle enorme trafikk-maskiner og underjordiske parkeringshus han rår med. (I dag, 7.okt. kjørte han foreksempel tvers gjennom Paris og der bur det visst minst 10 mill. innbyggjarar). Men altså, i Barcelona, fekk me med oss tre enorme kyrkjer, den eine meir fantastisk enn den andre. Først var det Sagrada Familia som er utruleg både i størrelse og som prosjekt.

Den er slett ikkje ferdig, men det er nok til at det første me såg var køen av folk som ville inn og sjå. Det var søndag formiddag og det var messe i den ferdige delen. Den har vore eit byggeprosjekt i 125 år, og blir det nok enno ein del år. Arkitekten Gaudi som hadde dette som sitt livsprosjekt teikna også Katedralen i Barcelona som me var inne i, og til slutt stod me og venta på at Havets katedral skulle åpna etter at messa var over. Rart å vera der!

Det blir ofte mange kyrkjer på slike feriar, men denne gongen har det vore begrensa, mest til Barcelona, men i dag rakk me akkurat Katedralen i Reims. Som de forstår er me no på heimveg, og det kjennest bra, sjølv om me likar temperaturen her godt!

Himmel og hav! Tossa de Mar

Ein flott liten by ved sjøen. Ikkje minst gjorde festning og Gamleby det triveleg å ferdast der.

Utsikten frå frukostbordet var slett ikkje verst, den heller. Nesten alle "heime"måltid åt me der.

Var det nokon som snakka om Fruen frå havet? Eller var det kanskje Den tapre mannen og havet? Det blei adskillige mil på ein stakkars sjåfør før han fekk sjå havet, så då vart det veldig godt å nyta rolege dagar i Tossa de Mar,der tida blei delt mellom bading, sightseeing, shopping og lange måltid heime og ute.

Costa Brava

Fantastisk ved kysten. Dessverre faar vi ikkje bruka eigen maskin og derfor ingen bilder. Men i dag har vi bada i Middelhavet og badestrendene er passeleg aude. Leiligheten er fin og liten med utsikt over byen Tossa de Mar og havet. Me har ogsaa vore oppe paa ei borg fraa 400-talet. Ei god tid aa feriere paa ettersom dei fleste er reiste heim! Det er alikevel adskillig meir folk her enn i Alpelandsbyane. NAF viste oss veien til svensk nettbestilling av leilighet. Det var lurt, og det hender me hoyrer norsk spraak. Det er koseleg nok, men dei forste krangla noko frykteleg, og daa kunne dei like gjerne gjort det paa sansk, eller katalansk som dei helst snakkar her!

Så var det sommaren!

Mil etter mil med Provence-landskap i dag. Varmedis og 28 grader, men luftavkjøling inni bilen

Det følest godt å gå sakte over til sommartøy og sandalar. Vi opplever verovergangane sakte ettersom vi bevegar oss nedover, eller sørover, på kartet. Det er også gøy å havna i byar vi ikkje kan hugsa å ha høyrt om før, og så plutseleg befinna oss midt i historien slik vi gjorde då vi i dag tidleg vandra rundt på eit steingammalt citadelle som hadde vore byen Sisteron sin stolthet heilt til det ved eit mistak (alt då?) blei øydelagt av amerikanske bomber i 1944. Seinare har dei streva med å byggja opp att.
Og seinare i dag havna vi i Arles der mykje av turismen (og der såg vi faktisk eindel turistar) var bygd opp rundt van Gogh. Sykehuset der han var innlagt var gjort om til eit kultursenter i blått og gult. Byen var gammal go gatene smale, og utfor dei gamle bymurane fann vi ein gammal kyrkjegard, minst tusen år gammal, og her var det mykje historie å finna.

Og no sit vi her, "in the middle of nowhere" på eit motorveihotell, og ventar på at morgondagen skal bringa oss til Costa Brava og Barcelona. Der er det meldt i snitt over 30 grader den veka vi skal vera der, så då flatar vi nok ut.

Leste med fornøyelse den lange diskusjonen på yr.no om snøveret som hadde komme i Nord-Trøndelag.