Velkommen til verda!

Fredags morgonen skulle me til Mandal og hjelpa Agnar og Johanna og venta, men før me kom så langt, melde vesle David sin ankomst. Frdag morgon kl. 10.07 såg han dagens lys på Sørlandet sykehus, Me fekk møta han same kveld; det mest nyfødde me har sett sidan me våre eigne. Me syns bestemt han liknar faren sin frå unge år. Her er nokre glimt frå Davids aller første dag på jorda:

"Let my people go"

Du ser ikkje akkurat ut som ein slave her, Per Helge, men det var absolutt deg og Thorleif som var "tvangssendt" i solbærbuskane me kom på då me i kveld såg ein fantastisk musical med stoff frå utvandringa frå Egypt. Både de og KG-koret i kveld song "Let my people go" for å sleppa unna. Elles var nok forestillingane ulike. Det me var vitne til i Filadelphia i kveld tok for seg heile utvandringa av Egypt. Handlinga kjende me frå bibelsoga, men alle dei vanvittige krumspringa rundt, hadde dei sjølv laga til stor moro for dei på scenen og dei i salen. Flott musikk og song og dans, så her skulle du nok vore, Per Helge , så kunne du fått gjensyn med gamle tider.

Og for oss: Det er utruleg kva ein kan oppleva på ein vanleg tirsdag!

Dette er under avslutningsaklamasjonen, etter at alle hebrearane har komme seg velberga gjennom det Røde hav, mens egyptarane ligg begravd i bølgene rett bak!

PS. Forestillingen fekk ein seksar i Aftenposten Aften i dag, onsdag, og blir omtalt som Miraklet i St. Olavs gate!

Offentleg gåvebord

Den store festen til kongen er over, men det fins gåve"bord" som blir rydda seinare enn andre, og så fins det folk som dagleg får tilgang til desse gåveborda. Knut er ein av dei.

Velkommen til Aasbu!

Det var trygt å hengja opp det nye flotte skiltet (bursdagsgåve til Knut frå Torunn og Harald F.) på hytteveggen, for deretter å forlata hytta ulåst for resten av dagen. Me var rimeleg sikre på at ingen kom til å forvilla seg i nærleiken. Då me kom fram på fredagskvelden måtte me vassa i over ein halv meter med nysnø utan eit einaste spor. Inne i hytta var det åtte minusgrader og me var våte og kalde. Men i løpet av to timar steig temperaturen med 30 grader, så me kunne setja oss ned og eta. Men først måtte me varma tallerkar og bestikk på ovnen. Me hadde ski på biltaket, og der fekk dei liggja i fred. Me heldt oss innadørs og såg på snøen som lava ned. Neste morgon var den møysommeleg oppgådde stien snøa igjen, så kanskje me er for gamle til detta livet? I alle fall kom me oss til Kviteseid for å drikka kaffi med Ranheim på laurdagen, samt nyta den gamle utsikten vår mot Roholdt. Søndagen inviterte Hadle til Knoke med suppe på, og den var rektig god. Samla oss krefter til ein heimtur i ufse ver og to bilulukker på rimeleg nært hald. Godt å komma heim i trygg behold, og sikra oss at Per Helge og Elisabeth hadde komme seg velberga frå biltur til Sørlandet, og at Agnar og Johanna er ved rimeleg godt mot etter mykje og strabasiøst ver og føre. (Johanna datt to gonger på veg ned til Hald! Kanskje du er blitt så rund at du trillar, Johanna?) I Bergen var det sol og utedrikkekaffiver, mens det heime hos far var regnver og ver til biltur rundt Siggjo, og til middagsbesøk på Innvær (flott at de prøver å halda liv i huset, Jan Gustav). På Innvær blei det servert mat som måtte pakkast inn (taco?), mens far fekk det ferdig innpakka. Korleis forholda er i Førde veit me ingenting, så det er kanskje best me tar ein telefon, og det blir ikkje den trådlause, for den er det berre bråk i. Men den svarte kameraten er kommen opp frå kjellaren, så me får prøva om den oppnår kontakt. Det er ikkje alltid så lett å få det til Førde, forresten.

Forskjell på folk!

Knut har fått vinterferie, og plutseleg var han på Rally-VM! Slik kan det gå når sonen har komme til å tenkja på at det snart (om 20-30 år eller så) kan det bli hans tur til å bli invitert med, og her gjeld det å gå føre med eit godt eksempel. Så dermed reiste dei og Johanna til Elverum, der ho blei sett av hos broren sin, mens dei stod langs løypa og såg og høyrde brødrene Solberg fara forbi. Moro var det visst! Og framleis ferierer han.

Mens eg må streva med lånarar, og ikkje minst med bloggar. Har laga to på jobb, og dei er ikkje alltid like samarbeidsvillige. Kikk innom:

http://www.boktipslier.blogspot.com

http://www.leseknapplier.blogspot.com

Sorg og glede

Før me hadde fått pakka opp festtøyet frå barnedåpen i Førde kom meldinga om at onkel Bigg sine dagar var til ende. 88 gode år fekk han, men så var det plutseleg slutt. Eit ublidt møte med ein bil som kom imot på glatta sende han på sjukehuset, og så, etter to dagar, ville ikkje hjarta hans meir. Me er glad for alle smil og alle kaffekoppar me fekk dela.

Samtidig får me feira nye generasjonar. På søndag blei Isak døypt i Førde kyrkje, og familie og venner hadde gjort tapre forsøk på å ta seg fram med private og offentlege kommunikasjoner.
Det kan forteljast mange historiar om dette. Kanskje Per Helge har noko om det på sin blogg. I ein periode mens han venta på flyet var flyplassane stengt både på Sola, Flesland, Vernes og Gardemoen, så det tok si tid å komma sine vegar. Andre kom fram, men havna rett på sjukehus! Likevel blei det tilslutt fest og glede. Det var dåpsgudsteneste med ni barn som blei døpt og som opplot sine røster, også Isak(sjå biletet!) som var sist i rekka. Me fekk vera med både som besteforeldre og fadrar. Me koste oss bååde med Isak og Marte som taklar sin rolle som storesyster rektig bra.
Mandags morgon pakka me dåpskjole og vogge inn i Subaru'en og kjørte over Filefjell, klar til å ta imot eit nytt barnebarn lenger sør i landet. Det er ikkje dumt å vera reisande i besteforeldreri!
Stas å få stilla tre generasjonar Aasland opp på rekke.

Agnes og Agnar - samt andre bursdagar

I dag, 12.jan. 2007, ville det ha vore mor Agnes sin 90-årsdag om ho hadde fått leva. Ho fekk berre feira ei jul med barnebarn. Her er ho med Agnar på fanget jula 1975. Agnar fekk namn etter henne så godt me fekk det til (godt me ikkje venta til me fekk ei jente!), og han har bursdag berre to dagar etter henne. Så på søndag fyller han 32, og det får han feira heime på Sørlandet, sjølv om det slett ikkje var meininga. Me gratulerer på forhånd! Det er fleire me har feira og gratulert på forhånd dei siste vekene. Det har ikkje akkurat vore landliggje på oss sjølv om jula var over. Førstemann som feira stort var Oddbjørn i Oppdal. Me var av dei heldige som saman med mykje familie og venner fekk vera med på stor fest på misjonsssenteret på Oppdal. På bildet kan de sjå barnebarnet Silje plassera krona på heidersgjesten. Me er stolte og glade over å kjenna deg, Oddbjørn, og etter å ha høyrt alle dei flotte og personlege og morsomme talane, skjønar me at du har vore og er til glede for svært mange. Ikkje minst for dine eigne som me hadde gleda av å treffa også dagen etter. Det er koseleg med dei gamle Kvitsundvennene som me levde så nær i ei spesiell tid.
Turen opp og ned for oss gjekk med tog, og spesiell turen oppover var fantastisk med sol over kvite fjell og vidder. Ei glede etter all den grøne vinteren. Kvitt var det også på Haukeli då me kjørte der til neste 60-årsdag helga etter.
Randi er den første av fem barndoms(ungdoms)veninner som i år skal fylle 60. Tilsaman har vi fem fjorten søner og ingen døtre, og Randi sine tre bidrog sterkt til ein kjempefest på bedehuset (grendehuset?) på Innvær. Det var fint dekka til rundt tredve gjester og alt gjekk lenge etter planen. Men på eit punkt kom ting litt ut av (Randi sin) kontroll. Minstemann Per tala til mor si og fortalde kor glad han var i henne, men minst like mykje i ei anna. Deretter gjekk han ned på kne og fridde til jenta han hadde med seg!! Sjelden har vel eit frieri hatt stort publikum. Men ho sa Ja! Takk for fin dag, Randi, sjølv om du kom litt i skuggen i ein periode av selskapet!

Godt nytt år og takk for fantastiske julegleder(?)!

Korleis gjer eg for å halda liv i så mange som råd, skal tru?

O jul med din glede

Dette blir jula i bilder hos familien Aasland med stort og smått. Åtte vaksne og to små. Det var naturleg nok dei små som blei hovedpersonane.



Det blei pakkar og juletregang,mat og familiebesøk, pianospel og brettspel, sjukeheimsbesøk, og passe dosar matlaging, oppvask og støvsuging.

Men kva gjer vel det når ein har så gode assistentar!
Opptil fleire av familien fann vegen til kyrkja både julafta og første juledag. Mellom dei var Marte. 1.juledag fekk ho gå med farfar opp til altaret for å ofra i kollekten. Den vesle dama i rosa duffel og farfar så stolt som ein hane fekk mange blikk, og etterpå kom kommentarane til farfaren frå fleire andre kyrkjegjengarar: "Du var så pen i dag! Stoltheten og kjærleiken til barnebarnet gav deg så flott glød i ansiktet!"
Slik er det med kjærleik, og slik er det med barnebarn. Slik var det med den jula som gjorde oss gladare inni og kanskje til og med litt vakrare utanpå.

Adventsstaken - og sirupsspekulasier(?)

Her er adventsstaken som absolutt ikkje ville la seg kopiera inn i forrige innlegg.
Sidan sist har broren min vore her og kalla sirupssnippane for spekulasier, og då blir det alltid eit lite glimt av gamle tider og barndommen då ingen hos oss hadde høyrt noko anna namn på desse julekakene.
I dag er det vørterbrøda som luktar godt frå kjøkkenet. Laga mor det, skal tru?

ADVENT - Same procedure ........

Det er så lett å tenkja at me ikkje har så mange tradisjonar me som flyttar omkring og ikkje har slekta her til å halda oss i øyrene. Men no som jula nærmar seg ser eg at det er jo eit og anna likevel. Først måtte eg henta fram adventsstaken som eg no har tent ljos i for omtrent førtiande gong. Den kjøpte eg for "eigne" pengar den første hausten eg var i arbeid i Tysvær. Lysmansjettane er frå ei julemesse på Kvitsund cirka 20 år seinare, og dei hanglar litt no.

Adventsstjerna er frå Panduroperioden omtrent på samme tida. Den er av tynt tremateriale, og eg har bekymra meg for brannfaren i alle desse åra, men eg vil nødig slå av lyset om natta. (Knut trøystar med at det er berre 15 watt, og det er visst for lite til å ta fyr!) Den sjuarma lysestaken i kjøkenglaset har me berre hatt i ti år. Før den var det onkel David sin, og me set set ekstra pris på å ha hans helsing som følgjer med i øskja. Så den staken må me ha fram!

I snart tjue år har eg baka sirupssnippar etter samme oppskrift; nemleg frå kokeboka som eg fekk av Suvatne til 40-årsdagen. I like mange år har eg gløymt at oppskrifta er altfor stor. Trur det blei elleve eller tolv brett! Men eg syns i alle fall at dei er gode, og så mykje fleire småkaker blir det vel ikkje.
Ein av dei nyaste tradisjonane er besøket i "Sareptas krukke" den første helga i advent. Eit av uthusa til Asker prestegård er gjort om til salgsbod for Sidsel som lagar særeigne keramikkenglar og mykje anna av beste klasse. Sarepas krukke er vel verdt eit besøk, ikkje minst når me veit at presten og hans kjøkkenskrivarar serverer kaffe og kringle inne i dei trivelege stovene. Kanskje hovedgrunnen til at Knut blir med på keramikk-kjøp.

Litt nytt for året bør det også vera. Turen til Israel i haust er ein av grunnane til at me i kveld såg den nye filmen Veien til Betlehem. Den var kjempefin. Boka Barnet og byen; en bok om Betlehem(av biskop Kvarme) er tenkt som adventslektyre. Og heilt ny julepynt innkjøpt i Betlehem, ligg i kartongane sine og ventar på å bli teken i bruk. Så jo, det er godt med tradisjonar, både dei gamle og dei heilt nye!

Nemnde eg forresten juleposten? Striemappa heng på plass på kjøkkenet og ventar på å få helsingar frå gamle og nye venner. Så kva ventar de på, folkens?

Hurra for Marte 2 år!

Hei Marte! Gratulerer med dagen. No har eg nettopp sett bilde av deg og Isak i avisa. Det var mange som hadde bursdag i dag. Har du hugsa dei hemmelege pakkane som eg og du gøymde i skapet nede i kjellaren sist farmor var på besøk? To av dei kunne du ta opp i dag, mens den største må venta til jul. Kanskje du har gjester og gode kaker også? Farmor ville gjerne komme og smakt, så slapp ho å sitja her heime og eta fiskesuppe heilt åleine fordi farfar er ute og leikar med gutevennene sine. Ha ein fin dag!

Forresten stod det bilde av ein heilt ny tremenning i Veslebladet(VTB) i dag. Det var vesle Eirik som hadde komme til Synne og Odd på Møsstrond. Vi gratulerer dei også!

Nytt novemberbarn!

Aaslandsfamilien aukar. Ei lita jente kom til Kari og Bjarte i går, og her har Isak blitt storebror. Får han også snart ei kusine/ein fetter skal tru?

Dette er Isak og Marte!

Slik såg han ut første gongen me såg han på sykehuset i Førde. Me sette oss på eit Widerøe-fly rett vest i tåkehavet og landa der etter tredje (og siste?) forsøk søndag ettermiddag. Marte og Inge venta oss ved sjukehuset og tok oss rett opp for å sjå "broren" eller Isak som Marte alt har lært seg å sei. Ho var ei omsorgsfull og kjærleg, men også litt tapper storesøster. Mor og baby var i forbausande god form, så måndag kveld kom dei heim til Rennekleiva, og alt tysdag føremiddag var vi alle ute på tur med ny tvillingvognMarte var tillitsfull med ein gong og let farmor både stella og leggja seg, berre ho hadde "bille på sig!" Det var fint å treffa dei alle, og no gler oss berre til både dei og dei andre kjem til jul.

Sonesonen kom i dag!

Vi venta lenge, men i dag kom guten til Kariann og Inge i Førde. 51 cm og 3850 g. Det var tøft for Kariann, men me trur ho får godt stell på sjukehuset, så ho kan komma seg litt til hektene før ho kjem heim. Me takkar for innsatsen og gler oss til å sjå vedunderet!

Israelsbilder

1. Bebudelseskirken i Nasareth. Omtrent alle bibelske stader der vi kom var det bygd katolske kyrkjer. Dette er den største i Mistøsten med sitjeplass til 5000. Ho er via til jomfru Maria.

2. Genesaretsjøen omtrent på staden for Peters fiskefangst
3. Den andre sida av Genesaretsjøen der vi bada og budde på Ramot kibbutz
4. St. Peters fisk
5. Vi "ligg" til bords i ein beduinleir
6. Frå Holocaustmuseet. Denne vesle guten blei drept i Auschwitz mens foreldre overlevde, og då dei etter krigen tente mange pengar bygde dei dette museet til minne om sonen og dei 6 mill. andre jødane som miste livet. Navn på alle dei jødiske barna blir lest opp kontinuerleg, og det vil ta ca 3,5 år før ein har komme gjennom lista ein gong.
7. Vi kom den veka heile Israel var pynta til Løvhyttefest. På vårt hotell var det lagt palmetak på heile terassen som for anledningen var gjort om til spisesal.
8. Dei første nettene budde vi på det store hotellet vi har bak oss til høgre. Det var her vi hadde "løvhytteterasse".
9. Klagemuren sin mannsavdeling

Ta ein tur til Israel, folkens! Det var ein enormt stor opplevelse som ikkje lar seg gjenskapa på bilder. Det er bibelkunnskap, natur, kultur, politikk, badeferie, handleturar og fellesskap. Mellom anna.

Jerusalem kaller!

Har hatt to fantastiske dager i Jerusalem. Kjem no fra gudsteneste i Golgata-hagen. Prest var Karl Johan som vigde oss, og det var opptil fleire andre fra Melingskretsen der. Elles har nok krigen sett sine spor paa den maaten at det er faa turistar her. Me er einaste gruppe (ca 70 strilar i tillegg til oss) paa hotellet som er nytt og fint og tidleg paa dagen daa me var op Holocaustmuseet (utruleg!) hadde guiden aldri sett saa faa folk. Me har kristne reiseledere, jodisk (svenskfodt) guide og muslimsk arabisk sjaafor. Det siste har vore litt av ein utfordring i dag ettersom ca. 100.000 muslimar feirar slutt paa Ramadam oppe paa Tempelhoyden. Elles er det roleg og fint. I gaar var vi i Kaifas hage og saag forhorsrom der truleg Jesus blei avhoyrt og gjekk opp dei samme trappene som han gjekk. Alt er saa ner og saa konsentrert paa liten plass. I morgon er det Oljeberget og Getsemane. Saa drar vi sorover for aa feira den store orkenfesten. Mykje sang ettersom gruppa har med ein kjempeflink musikklerar fra Frekhaug. Har faatt mange bursdagsmeldingar i dag, saa takk til alle. Kanskje blir det fleire Israelsbloggar, men dette er nok det mest oppdaterte hotellet.
Forresten fekk me oppleva Jerusalem i soloppgang den morgonen me kom hit i sekstida! Ikkje stort sovn, men me held koken.

Damer på by'n

Det er ikkje så ofte eg er med på å feira 91-årsdag, men no i helga kom Magnhild og Bjørg Eli ifrå Bergen for å feira mosto. Så her er me altså på Bølgen & Moi på Høvikodden. Legg merke til dei flotte porsjonane våre, mens mosto nøyer seg med kjøttboller i pasta. Men gravlaks til forrett og sjokolademiks til dessert var heller ikkje å forakta. Etterpå gjekk me heim og kvilte middag før me gjekk over til kaffi og kaker.



På søndag gjorde eg og Magnhild ein tapper innsats for å finna ut kor Guro befinn seg akkurat for øyeblikket. Ikkje før var Guro i Vinje kommen heim før Guro i Bergen la ut på jordomsegling. Dvs. segling er det visst lite med, ettersom det for tida dreier seg om den transsibirske jernbanen. Me fant Irkutsk, Guro, og veit at du no er kommen omtrent til Mongolia. Dersom du kjem til hovudstaden i Mongolia og høyrer nokon snakka norsk, så kan det fort vera ein av barndomskameratane til Agnar og Inge. Jan Tore Foldøy (og kona hans) er stasjonert der som flyver for MAF (misjonsfly). Guro rapporterer på sin blogg, men minuset er at ho reiser med ei engelsk veninne og skriv alt på engelsk. Eg skal no prøva å kommentera på norsk. Dei har tenkt å reisa i eit heilt år med litt veterinærjobbing underveis. Ho skriv om svette forhold og lite vasking på alle på jernbanen, og det tenkte eg på i gårkveld då eg var ute på stavgangstrim med tjue svette damer. På slutten lukta det nok omtrent som i Sibir.
Elles brukte me litt av søndagen til å høyra på små videoopptak. Per Helge spelar påskesalme på glass, Ida Kristin og jentene til Jan Gustav helsar til mosto, og ho les høgt på høstfesten på sykehjemmet. Angra på at eg ikkje hadde med og gjorde eit lite opptak på søndagskvelden då me var på sangkveld på menighetshuset. Gamle salmer, mange flotte stemmer og stor sangglede gjorde det til ein opplevelse!
Elles ventar me kvar dag på Israelsbillettar. Onsdag 4.okt. drar me, så det er rimeleg å tru at neste blogghelsing kjem frå Jerusalem. Det blir spennande!

Dyrsku'rapport

Dette er ei helsing til dei som ikkje kom seg på Dyrsku'n i år. Spesielt gjeld dette Jens og Aud i Luster som me hadde gleda oss til å få med, men no får det bli eit anna år. Då kan kanskje også Agnar og Johanna også bli med. I år såg Agnar seg nødt til å "spise kirsebær med de store" i hovudstaden, mens Johanna tok seg av dei som har det tøft i Farsund. Veldig mange andre var der, både av folk og dyr. Me traff både lensmann og prest, samt biskop og diakon. Gamle kolleger og venner traff me og dertil litt av slekta og opptil fleire ekte bønder! Og kyr! Både ekte og dei i store i plast. Dei siste var det som var uvanleg denne gongen. Elles gjekk alt som det pleidde: Først - og sist- stod Kvitsundrussen og ba om pengar til prosjektet sitt, og det måtte dei jo få. Deretter var det fløytespelarane frå Sør-Amerika. Jammen kjøpte me CD av dei også. Og så var det berre å trava att og fram i godveret.
Og der kom jammen grisebonden frå Bamble. Sigmund og Inger Marit av på vei heim til dyra sine, men dei fekk no fortalt at odelsguten var ventande heim frå misjonering i Thailand til jul. Og det såg dei veldig fram til, Espen! Eg trur nok de får rørte tyttebær til middagen, for dei hadde nokre fine tuer i kikkerten til heimvegen.
Seinare traff me ein ny Bamble-bonde, nemleg odelsguten til Åsland. Han har ikkje dyr på båsen, men held seg med katt og doktorgrad i byen.Eigentleg var det faren og dei to eldste brødrene hans som skulle ha vore der. Lars kunne då, i ein alder av 70, fått truffe den læraren som han hadde i folkeskuleåra på Farsjø. 86 år gamle Einar Lia farta omkring på Dyrsku'en og snakka vel om dei gamle elevane sine og om kor fint det hadde vore å vera ungdomsskulelærar i Skien dit han kom etter Farsjø.