Jorunns blog

og forresten så kom me oss ikkje til Innvær i romjula

2012-01-22T13:07:00.000-08:00

men Emilie fekk helsa på husets frue med hund. Ho var litt betenkt, men elles trur eg ho likte romjula på Hollund ganske bra.Det kom to små tremenningar på besøk, og ikkje minst var det stas å springa rundt og rundt med Kristian, leka Bjørnen sover og sitja tilbords med mange andre og med nytt stolsete som slett ikkje kunne lånast ut til dei andre.

Vestlandsjul... med vind og ver

2012-01-07T13:14:00.000-08:00

Første etappe av vår julerundtur mellom fjell og fjord blei ikkje foreviga. Turen gjekk over Filefjell med overnatting på Røn ved Fagernes. Godt å starta på fjellovergangen frå morgonen. Det regna og var heftig glatt. Stort sett såg me berre bilar som hadde kjørt ut og venta på hjelp. Det hadde vore skummelt å møta nokon i dei bratte bakkane, men me "suste" lykkeleg avstad med nye og lette kjettingar og kom vel fram til eit Førde i vinterdrakt. Julaftans morgonen såg det slik ut når me såg ut av vindauga:
Legg merke til huskestativ og gjerde eit godt stykke frå elva

Slik såg det nemleg ikkje ut etter at storm og vind og regn hadde herja 1. og 2.juledag.

3.juledag rett før me reiste var vatnet på veg attende, og sjølv om me låg i kjellaren så vart me ikkje blitt våte på føtene.

Straumen var borte både titt og ofte. Ungane reagerte ikkje på stummande mørke, men eg stakkar, som er så avhengig av å lesa på senga, var lykkeleg for hodelykt!

Telefonane våre virka ikkje heller så lenge me var i Sogn og Fjordane. Ettersom vegen berre var open for fri ferdsel mot Bergen, så reiste me den vegen og fekk sjå litt av stormen sine herjingar. I Nordhordland møtte me snøen igjen

og i Sunnhordland var himmelen på sitt vakraste
og synsranda heimsleg

På tilbakevegen over Haukeli hadde me styrtregn og tåke, men me fant då fram til stoppestaden framfor alle gjennom rundt 40 år med bilkjøring mellom aust og vest

Tåka låg tett rundt Haukelisæter Fjellstove, men dørane var opne for oss, sjølv på ein første nyttårsdag. Nysnø og sol over snødekte fjell såg me derimot først då me hadde vår vanlege julekakestopp i Vinje. Der var som vanleg også det høgaste juletreet. Og heime i Asker var det berre så vidt me kom fram til døra fordi ingen hadde måka innkjørsla i jula!

Eit forunderleg og fantastisk land å ferdast i ei vinterveke rundt årsskifte 2011/2012.

Jul i gamle dagar

2011-12-10T09:15:00.000-08:00

"Alltid" i gamle dagar var det slik at me var samla med storfamilien på Innvær på julafta. Besteforeldre, gamletante Petra og gammalonkel Lars, foreldre og mange tantar og onklar, samt ei lita kusine. Trur dette må vera i 1953. Her er me komne til kaffibordet; elleve vaksne og fire små. Sjå berre kor fine serviettane står! Skal tru om eg har taus kunnskap nok til å bretta slike, eg og? Det var ikkje nødvendigvis berre enkelt å vera liten med så mange store. Me blei grundig oppdradd og kanskje også bortskjemt i jula.

"Mellom julene" som me sa, var det juleselskap med slekta på Hollund, både dei nord-i-garden, og dei sør-i-garden. Her var fleire søskenbarn, og juletregong var obligatorisk. Kan det vera i 1957?

Ein generasjon seinare er det tid for førstemann i neste generasjon å få feira si første julafta på Innvær. Jula 1975 er Agnar den som får all oppmerksomhet frå fleire generasjonar.
No, i 2011, er det kanskje både mørkt og kaldt på Innvær, men endå ein ny generasjon dukkar opp på besøk på Hollund. Kanskje tar me Emilie med til Innvær og tar bilde av henne ute i det vestlandske juleveret som er meldt! I så fall blir det vel eit lite blogginnlegg. God jul til så lenge!

Farsarven - I etterkant av farsdag og allehelgensdag

2011-11-14T08:51:00.000-08:00

Det nærmar seg jul, og snart er det eit år sidan me tok eit siste farvel med far. Rett nok er det lenge sidan han hadde vore ein del av vårt kvardagsliv, men stadig opplever eg små milepelar av vemod nåreg passererer bursdag og farsdag utan at det er nokon å ringja til. Eit lys blei tent på allehelgensdag i år. Mot jul blir det ein mindre å tenkja ut noko til, ringja til og besøkja, slik eg har gjort dei siste romjulene. No har han for siste gong lagt av seg sjåførlua som han var så stolt av. I alle fall for oss ungane var buss-sjåføren ein større del av far sin identitet enn det at han jobba på fabrikken. Det kunne me sjå, og det gav han uniform, og det gav oss også små fordeler som gratiskort på bussen, og ikkje minst i dei åra eg reiste att og fram på gymnaset så var det viktig og godt. Då fabrikken feirte sitt femtiårsjubileum tok sjefane med seg ein utvald flokk tilsette på tur til Oslo. Og far fekk vera med som sjåfør på "blåbussen" endå han aldri hadde vore i Oslo før. Det var stas! I alle år sat han med billett-rekneskapet sitt ved dette skrivebordet. Førte skjema og talde ettøringar, toøringar og femøringar, og det skulle bokstaveleg talt stemma på øret. Gjorde det ikkje det så hende det at me måtte vera med og telja. Laga store stablar og fintelja. Både rekneskapet og teljinga gjekk bra. Berre ein gong kan eg hugsa han var borti ein annan bil, og sjølv om det var den andre sin feil, så måtte far teikna opp det som skjedde, og då var det at det skar seg for han. Han fekk det ikkje til (av ulike grunnar forstår eg han godt!); han kunne ikkje teikna. Men lukka var at Magnhild kom heim med ei veninne. Trur det var Mari Anne, og ho kunne teikna, og dermed var alle sorger slukt. Ein gong i året tok far bussen ut til privatbruk, og det var julafta. Me hadde god plass til pakkar og mat på veg til Innvær. Hugsar best turane heim i sein julenatt, kjørande berre oss fem i den store bussen gjennom ei stille bygd. Alt hadde vore som det skulle vera med pinnekjøt og brus og juletregong og pakkar. Spenninga var utløyst, og me kunne halda fast rundt det som hadde blitt oss til del mens me tusla inn frå bussen og til sengs. Mor gjekk ein ekstra runde for å sjå at ho hadde alt under kontroll til middagsgjester 1.juledag. For slik var tradisjonen, og riskrem skulle det vera til dessert. Ikkje jordbær, for det skulle me alltid få på julafta.

Dei fleste dagane var det likevel kvardag, og far gjekk på fabrikken. Ein einaste gong kan eg hugsa at han fekk eit eller anna slags "flonsa" og måtte vera heime ein dag eller to. Og så var det ein vinter han blei skikkeleg sjuk. Eg fekk ny kjole og nye sko til jul det året, og eg hugsa tydeleg mor som sa at no måtte me handla rimeleg, for det var ikkje sikkert far kom i arbeid meir. Han blei sendt til Haukeland og kom ikkje heim til jul ein gong. Men over nyttår hadde dei funne råd med det skyhøge stoffskiftet hans, og seinare kom han heim og gjekk på fabrikken igjen, kvar dag til han fylte 67. Veit ikkje kor glad han var i sjølve jobben, men han var glad i vera der folk var, så han kunne skaffa seg greie på "landsens leilighet" som han sa. Då fabrikken gjekk konkurs hadde han nettopp blitt åleine. Dei eldste måtte slutta, mens han fekk halda fram som eldstemann i enno fem-seks år. Eit langt arbeidsliv, og det som er igjen etter dette, er diplom og medalje for lang og tro tjeneste. Huset står igjen åleine og tomt og ventar på sin skjebne. Skal tru om onkel Hans har tenkt seg innom og setja adventlys i vindauga i år også?

Rebekka fyller to

2011-10-20T11:16:00.001-07:00

Hipp hurra og gratulerer med dagen!

Hei David!

2011-10-06T09:04:00.001-07:00

Du kan tru farmor blei glad då ho kom heim frå den lange bilturen og såg at det var brev frå deg i posten! Kjempefint var det, så i dag tok me bilde av det. No skriv eg eit brev til deg på datamaskinen, og så skal me senda brev og pakke til Rebekka sin bursdag i posten. Dagen før i går var eg og farfar i Oslo og kjøpte bursdagspresang til Rebekka og julepresang til deg. Me var i ein kjempe- kjempestor butikk med berre leker. Veldig mange bilar og traktorar og dokker og spel og filmar og bøker og mange, mange andre ting. Kanskje du kan få bli med dit ein gong og velja ein ting slik som du gjorde i Seljord. Då fekk du Gråpusfilm og det var vel bra? Egentleg skulle me handla litt presangar i utlandet, men når me kom inn i ein butikk blei farfar så veldig trøtt med ein gong. Men ikkje når det var store gamle bilar eller lekebilar, då ville han prøva dei. Men du har vel så mange bilar at du ikkje vil ha fleire?
Det var flott at du ville hjelpa med å saga plankane til farfar i sommar og vaska blomsterpottene mine.

Snart kjem me på besøk med julepresanger. Huskar du at kulenissen kom ein gong som eg og farfar var på besøk til jul? Kanskje han kjem i år også? Men først må du sjå om det er bilde av Rebekka i avisa på bursdagen. Der er ho veldig stolt av storebroren sin som byggjer tårn på hytta. Pappa seier at du er blitt veldig grei og tålmodig med Rebekka, og det er veldig fint.

Det går no så opp og ned på denne reisa!

2011-10-06T09:04:00.000-07:00

Det kom ein melding frå Johanna på telefonen midt på dagen i dag: Har de det fint fortsatt? Meldinga nådde oss på eit tidspunkt der me var så slitne og i dårleg form at me nærmast hadde måtta støtta kvarandre ut til bilen etter eit besøk på museum med ei tidsreise tilbake til DDR. Morsomt nok, det, men det hadde vore like morsomt å sjå gjenstander frå vår eigen norske oppvekst. Og så var me ute av form, som sagt. Heldigvis var eg verst, for eg skulle ikkje kjøra. På morgonen hadde me fått me oss to kyrkjer og eit museum i Dresden,
og framfor låg Meissen porselensfabrikk der me kunne få sjå produksjonsprosessen. Ja, for de veit vel at dette er den eldste porselensfabrikken i Europa? Så eg hadde altså sett meg i hovudet at eg ville dit og kjøpa meg eit lite fat. Og så kanskje eitt til kvar av svigerdøtrene mine. Og søstra mi har jo snart bursdag… Det var berre det at då eg fant det vesle fatet eg ville ha (på salg til og med) så kosta det 6-7000 kroner. Så det blei det altså ikkje noko av, og de andre treng heller ikkje ha så store forventningar til Meissen-porselen. Men det var no moro å sjå. Knut ville heller ha mat enn porselen,
og etter at eg hadde teke bilde av han saman med ein papegøye som kosta litt over seksti tusen, og me hadde fått i oss mat, så kom me oss, og eg kunne svara Johanna at Ja, me har det fint! Så det går litt opp og ned på denne turen. Helst går det opp, sjølv om det no er nokre dagar sidan me skrytte fælt av oss sjølv og kvarandre fordi me ikkje hadde gløymt noko og ikkje blitt fråstolen noko, og me var friskare enn på lenge. Litt av kvart har hendt sidan det, men me (og bilen) er framdeles heile, og no bur me på flott hotell i Leipzig. Og plutseleg kjem me heim!

Slovakia!

2011-10-04T12:51:00.000-07:00

Etter å ha reist gjennom flate (og litt kjedelige) landskap gjennom så godt som heile Polen og Ukraina var det godt å komma over grensa til Slovakia og sjå fjella i bakgrunnen. Eigentleg hadde vi tenkt å kjøra frå Krakow og over Tatrafjella via Zakopane, men så blei det Ukraina i staden, og eg er glad for det. Men så godt å få kjøra frå aust til vest i timesvis med dei flotte fjella i bakgrunnen.

Eit og anna vatn og ein og annan by langs vegen. Midt på dagen kom vi fram til Martin, ein fin liten slovensk by. Eit lite universitet og ein stor koloni norske medisinstudentar!

Ein av dei var Erlend, min slektning, som har hatt barndommen sin i byen mellom sju fjell. Her likar han seg godt, også på grunn av dei langt fleire enn sju fjella som omkransar Martin. Han viste oss rundt i byen sin og hjelpte oss å finna hotellet vårt som absolutt låg utanfor allfarveg. Neste dag gjorde me som me hadde fått råd om; reiste på fabrikkutsalget til Ecco og kjøpte oss fem par sko! Men veret var fantastisk og me ville opp på eit fjell, Martinske Hole,som visstnok var ein vanleg utfartsstad. Ei god stund prøvde me oss oppover fjellsida med bilen på ein tursti. Det var mykje folk ute og gjekk, og til slutt fekk me då vita at Nein Auto! Peike og forklare, og rett før me gav opp, fann me rette vegen. Berre for å bli møtt av eit skilt
som såg slik ut.Men kva betyr no det? Er det forbudt eller er det ikkje forbudt?Etter å ha venta lenge så kom det ein som kunne tolka det. Jo, det er forbudt om vinteren tidleg om morgonen og så litt om kvelden. Men no var det fritt fram. Så me kjørte, og kjørte. Og kjørte. Rett oppover inn i skogen ca. tusen meter. For her gjekk tregrensa høgt opp. Men så fekk me også løn for strevet med ei fantastisk utsikt.

Så var det å komma seg nedover same skråninga og leggja lenger vestover. Og då det blei kvelden kunne sola gå ned over oss i ein ny by og eit nytt land. No var me komne til Tsjekka.

Ukraina - ein "rystende" opplevelse

2011-10-01T10:07:00.000-07:00

Etter å ha opplevd ein verkeleg grensepassering mellom Polen og Ukraina (sjølv om me kom til å bli granska meir nøye då me skulle andre vegen), fekk me vår første opplevelse med eit offentleg do, og seinare stod utfordringane i kø, og det blei mange rystelsar av ulik art.

Åsgrendvegen og Fjågesundvegen på sitt verste var for ingenting å rekna mot den veistandarden me møtte deler av tida i Ukraina. Det nærmaste var det opplevde då me kjørte omkring på Madagaskar for ein del år sidan. Eit stykke med fin asfalt og så lange strekningar med sikksakk-kjøring mellom alle dei store hola i asfalten. Heldigvis blei det mykje betre då vi nærma oss L'viv som vi hadde oppfatta var ein større landsby. Det var feil, som mykje anna me hadde trudd. Heile gamlebyen stod på Unescos verdensarvliste. Byen var større enn Oslo, men det virka som om alle vegar var stengde og under arbeid. Var det ikkje slik det var for turistane i Oslo i sommar? Med adresse til hotellet og ein GPS som samarbeida så skulle det vera ein enkel sak å finna fram, men når GPSen sa til venstre så var veien til venstre stengt, så til slutt kjørte me i ring på slitsom brustein og med enorm trafikk. Ting blei ikkje betre av at me som i Polen ikkje hadde forstått orda, no ikkje eingong forstod bokstavane på veiskilta. Til slutt såg me operaen og Hotell Opera der me skulle bu,
men ingen kjørevei var tilgjengeleg dit, så me parkerte rett framfor operaen, og gjekk resten. Bilen blei henta av ein dertil eigna hotellperson og plassert rett utanfor hotellet i ei lita sidegate. Alt vel til vi skulle ut neste dag. Då var vi framleis innesperra på alle kantar. Men ein mann som forstod problemet om ikkje orda, gjekk føre oss og jaga (mange!)folk bort frå fortauet og bana veg for oss slik at me kunne kjøra der fram til ei kjørbar gate. Me har møtt utruleg mange kjekke og hjelpsomme folk av alle nasjonalitetar på vår vei, og ukrainarane var ikkje noko unntak. Men me har måtta bruka mykje fingerspråk, seinast i dag då me skulle bestilla mat på ein utfartsstad i Slovakia. Menyen var på slovakisk og uten bilder, og dama bak disken kunne berre slovakisk. Ikkje lett, men vips kom det nokre ungdommar og spurte om dei kunne vera til hjelp, og det kunne dei såpass at me enda opp med grilla kylling og pommes frites. Stort fleire ord på engelsk kunne ikkje dei heller. Men på alle hotell har resepsjonsdamene vore veldig flinke og snille og greie, så det meste har gått greitt, sjølv om to hundar haldt eit frykteleg leven utanfor hotellet i heile natt. Me søv bra og føler oss som grevar. Ikkje minst følte me oss som overklasse i Ukraina der me av ukjente grunnar hadde havna på eit ekstra flott hotell. Det er mykje å seia om Ukraina og om grunnane til at me reiste dit. Alt er knytta til bøker me har lese, som f.eks.

En kort historie om trakoren i Ukraina, men ikkje minst om Forsvunnet som Daniel Mendelsohn har skrive om si jakt på dei jødiske slektningane som blei vekk i Ukraina under krigen. På hans anvisning fant me plassen der dei blei samla opp for å bli ført bort og bli skotne og lagt i ei massegrav. Så har me på vegen høyrt lydboka Stalins barn som gir interessante innblikk i politikk og historie oppgjennom dei siste hundre åra på dei traktar.

Auschwitz

2011-09-27T12:37:00.000-07:00

Me vassa i norske turistar både i Warszawa og ikkje minst i Krakow. I store og små flokkar, og med og uten norske flagg. Men norske bilskilt var det berre me som hadde. I ei god veke frå me kjørte av ferja var me så godt som einaste bil med utenlandske skilt fram til i dag. Men i dag, i Auschwitz, var dei der, bilar, og ikkje minst bussar frå omtrent heile Europa! Ikkje minst norske. Fleire frå Sørlandet, Vestfold og Oslo-området.
Ikkje alle dei norske bussane var kvite, men fleire var nok representantar for Hvite busser. Det såg me då me kom fram til minnesmerkene over dei døde. Steinen med norsk tekst var overstrødd med friske blomar og sløyfer med helsingar frå bl.a. Hvite busser. Vår flotte polske guide fortalde at det virka som om det kom ekstra mange unge frå Norge no etter 22.juli, og dei virka ekstra følelsesmessig engasjerte. Elles var det ein dag med mange sterlke opplevelsar. Så mykje død, og så mykje liv. Dei store viddene og tomme husa var fylte av folk av alle slag og nasjonalitetar. Utruleg mange. 1,4 millionar kom ifjor. Mange skuleklassar med unge jødar og unge nordmenn. Eldre folk som kanskje hadde kjent nokon av dei som døde eller som overlevde. Enkelte hadde stukke ei raud rose inn på eit bilde eller lagt ned ein bukett ved av dei mange minnesmerka. Vår gruppe var ei samling av folk som ikkje reiste i gruppe, tause og alvorlege vaksne frå mange land.

Fangane kom frå mange land.

40.000 par sko låg igjen. Det var lite etter fleire millionar som måtte bøta med livet.
Ein går ikkje upåvirka ut igjen etter å ha besøkt gasskammer, men me fekk i alle fall komma ut igjen..

Eg må nok heim og lesa historien omatt.

Ord frå ein suite i 8.etasje

2011-09-21T12:40:00.000-07:00

Etterat me liksom kjørte inn i Polen med feil dekk først har det stadig gått betre! Me tar oss fram! Det er ikkje det at eg trur dette bildet ville ha gjort seg i ein fotokonkurranse, men det seier litt om størrelsen på rommet me fekk tildelt etterat me suste inn til hotellet midt i sentrum av Warshawa i gårkveld. Me hadde ikkje akkurat bedt om digert rom med to store bad, men takka ikkje nei då me fekk det for samme pris, ettersom dei elles ikkje fekk ting til å gå opp.

Eg tenkjer på ferieleiligheten me delte med Magnhild og Audun i Alpane sist me var ute på farten. Den var tilsaman mindre enn de me har no. Så det er berre å nyta det og lura på kva Krakow har å by på av bekvemmeligheter.

Me har tatt ut pengar av minibank, fylt bensin og kjøpt billett til trikken, så me er vel snart aklimatiserte? Det er ikkje sikkert me er så langt borte heller, for damene med nabobordet snakka bergensk (norsk?) og Jonas Gahr Støre svirrar rundt på TV-skjermen og snakkar om ein palestinsk stat......

Polen imponerer på mange måtar. Folk er vennlege og hjelpsomme og stolte av landet sitt. Og dei har lagt ned enorm innsats for å få landet på fote, først etter krigen som øydela enormt, og så dei siste åra etterat kommunismen miste grepet. Dei tre siste dagane har me sett tre ulike byar ta vare på sin gamle kulturarv. Først Gdansk som fekk heil sitt sentrum øydelagt, og som valde å byggja det oppigjen slik det var i Hansatida då Gdansk var på sitt flottaste. I går var det Torun som ved eit under fekk sitt middelaldersentrum spart. Heile sentrum er no på Unescos verdensarvliste. Det same er Gamlebyen i Warshawa som var jevna med jorda slik 85% av byen var det. Gamlebyen er bygd opp som nøyaktig kopi av den som var.

360000 jødar blei utslett her under krigen, og det viser dei mange minnesmerka. Det har vore mange sterke inntrykk i byen i dag. Godt då at Chopin og Madame Curie supplerte bildet. Men Chopin fekk ikkje komma heim etter opphald i utlandet dersom han ikkje søkte om russisk statsborgarskap, og det ville han ikkje. Men hans siste vilje var at hjarta hans skulle bli gravlagt i Warshawa, så det smugla søster hans heim i ei lomme på innsida av skjørtet sitt. Så hjarta hans fekk komma heim.

"Den lille blå, den minste av dem alle..." Illustrasjon av vårt solsystem i Kopernikus' hus i Torun

Posthuset (!) i Torun

Jødeghettoen: Her var det Willy Brandt bøygde kne og ba om tilgivelse på vegne av det tyske folk.

Den nye Gamlebyen i Warshawa.

Dannelsesreise?

2011-09-19T12:34:00.000-07:00

Utanfor kontorbygningen til Lech Waleca i Gdansk tidlegare i dag.

Så går vi til ro i Kopernikus' fødeby Torun i kveld. Trygt og sikkert losa GPSen oss fram til rett by og rett adresse slik at vi kunne stoppa rett utanfor hotellet der vi hadde bestilt rom på nettet for lenge sidan. GPSen gjorde sitt, men sjåføren gjorde jammen også sitt; fartsgrensene på motorvegen hit var på 140 km/t! Heldigvis var det ikkje så mykje trafikk, så me måtte ikkje opp i den farten. Eg sov litt, for sikkerhets skyld. Tre av fire kveldar har me havna på rett plass, men laurdagskvelden heldt på å enda opp i eit skikkeleg mareritt. Stupmørkt då me kjørte i land i Polen frå Sverige-ferja skulle me heldigvis berre eit lite stykke før overnatting i byen vi kom i land i. Men uansett kva me sette GPSen på så ba dama(sunnmøringen) oss om å kjøre inn på ferja. Me slo av alt og prøvde på nytt igjen, men med samme resultat: Kjør inn på fergen! Til slutt måtte me ringja hotellet som bekrefta at jo, me skulle verkeleg inn på ferja; ei lita lokal byferje! Så kom me oss over, men alle spor etter hotellet var tapt. Me hadde ikkje kart, kunne ikkje polsk og såg ingenting. Einaste trøysta var at me ikkje hadde lokka med oss sørlendingane me tilfeldigvis traff på båten. Dei ville nemleg leggja i veg i natta og stoppa der dei såg det lyste eit hotellskilt, og me syns dei var passe dumme! Me derimot måtte tilslutt losast inn i eit flott boligstrøk av ein venleggsinna innfødd som kjørte føre oss. Her lyste ingen hotellskilt, men "hotellet" var koseleg nok og utanpå stod det "Antikvariat"

Emilie - ett års dåpsdag!

2011-09-12T10:55:00.000-07:00

Det er ikkje til å tru, men i dag er det eit år sidan me fekk vera med og bera Emilie til dåpen i IMI-kirken. Vi tenner lys, foldar hendene og ber ei bøn for dåpsbarnet. Takkar for året vi har fått ha med henne.

Ho har gjort sitt beste for å sjarmera farfar og farmor og vi håper vi får mange gode stunder saman i åra som kjem.

Peter - to år!

2011-08-27T11:28:00.000-07:00

Peter kom til verden den dagen som hans oldefar Isak (farfars far) ville ha fylt 115 år, dersom han mot alle odds skulle ha levd så lenge. No er Peter ein kjekk liten gut på to år som eg trur oldefar ville vore godt fornøgd med. Blid og flink til å prata, og ein trufast tilhengjar av storebror Isak. Oldefar Peder fekk han møta i fjor sommar, men i år blei det ein tur til gravplassen hans i staden.

Peter er slett inga linselus, men når me endeleg får fanga han på eit bilde så er han jo rektig fotogen!

Gleder på Koster

2011-08-23T11:14:00.000-07:00

Koster - ei vennleg ferieøy på kysten utenfor Strømstad. Endeleg kom vi dit, og helga gav oss mange gleder utenom sjølve naturen.

Vi sykla, bada, åt fantastisk mat, prata og hadde eit strålande fellesskap.

Sommar 2: Bade- eller var det strandferie?

2011-08-14T11:34:00.000-07:00

Jo visst var vi uti, både store og små, men dei store blei ikkje avbilda, og dei små likte seg også best på stranda for det meste. Temperaturane var ikkje akkurat sååååå høge. Men hermed er det altså tilbakevist at det ikkje var råd å bada både i vatnet og i sjøen.

Sommar: Byggeprosjekt

2011-08-09T11:29:00.000-07:00

Jammen bra at farmor vant ein stor kartong med små treklossar på novembermarkedet sist haust. Dei har vore i flittig bruk på hytta heile sommaren.

Først var det Elisabeth som med litt bistand av Emilie bygde ute i godveret.

Seinare på sommaren var det bruk for innesyslar, og David konstruerte eigne stillas mens siddisane beundra dei. Etter kvart blei bygget så høgt at han måtte styra det med tunga.

Isak måtte løftast opp for å få lagt på dei øverste klossane. Tre generasjonar Aasland er like stolte alle!

Til slutt var det Marte sin tur. Oppå ein vaklevoren stol oppå spisebordet og med litt bistand gjekk det bra! Men nokon måtte jo ta på seg rollen som begeistra publikum, og her hevda Rebekka seg suverent!

Stille på biblioteket - roser i sentrum!

2011-07-27T03:22:00.000-07:00

Det er lenge sidan det skulle vera stille på biblioteket. Derfor var det eit spesielt øyeblikk på mandag klokka tolv. Etter ei helg full av uverkeleg drama var eg på plass på jobb mandag morgon. Sjefen fekk på plass lys og ein enkel plakat på norsk og engelsk om eit minutts stillhet klokka tolv. Men korleis skulle det gå til? Med vårt publikum av barn i ulike fargar som ser ut til å bruka store deler av ferien til å bråka rundt på biblioteket, samt alle dei som sit ved PC-ane og som forstår lite av det vi seier til dei, dei litt slitne i aviskroken, dei travle husmødrene og pratesjuke pensjonistane? Så skjedde det eit lite under: Då Lasse kom og viste til klokka, gjorde samtlige teikn til at dette var dei klare for, og presis klokka tolv stod dei der oppreist og det blei heilt STILLE! Det stillaste og antakeleg mest spesielle øyeblikket i mitt bibliotekarliv. Alle aldrar, fargar og med ulik sosial status var på eit øyeblikk gjort om til ei gruppe sørjande nordmenn som viser respekt og opplever fellesskap.

Dagane rundt katastrofane hadde eg levd eit merkeleg dobbeltliv. Fredag då eg kjørte bil mot hytta,valde eg å høyra lydbok i staden for nyheter. Slik kom eg uforberedt fram til store og små som skulle sjå Tour de France på TV, men som i staden fekk inn blodige og skrekkelege nyheter. Dei måtte slå av, og me kunne ikkje sjå TV før etter sengetid, for med det enorme regnveret som var, måtte me stort sett vera inne i same stova, og desse bilda var ikkje for barn. Nyhetene fekk me i bilradioen på vei opp og ned til Korsvei, eller Jesus-Woodstock som det også blei kalla, med 3000 deltakarar busett i eit gjørmehav av ein teltleir der det i alle fall ikkje var TV. Prosten på Ringerike var ein av leiarane som måtte fort heim til meir presserande oppgåver, mens dei som blei igjen justerte programmet litt.
I Asker kom det også inn små som måtte skjermast og gjerne underhaldast. Men i gårkveld hadde eg huset og tida for meg sjølv. Og då var tida inne for å finna sin plass i rosetoget i Asker.
Rosene mine står for fall, men eg fant ei siste som var så akseptabel at ho fekk bli med. Ikkje så raud kanskje, men eg måtte jo ta det eg hadde. Og sjølv om liljene endeleg er fine, så kan eg vel ikkje ta dei? Det kunne eg nok, for når eg tuslar nedover ser eg folk komma sigande, til fots, på sykkel og i bil, med kjøperoser og hageblomar av alle slag. Og så står vi der, tett i tett på torget. Meir folk enn 17.mai, og folk av alle slag. Ca 5000 seier Budstikka. Gamle partiveteranar (trur eg) sit med bukettane sine på steinhellene rundt, og dei minste set seg rett ned på asfalten. Folk finn kvarandre i trengsla, piler gjennom folkemengda for gi ein ekstra klem til dei som treng det. Vi står der i ein heil klokketime mens Petter Nome losar oss trygt gjennom talar og vakker musikk. Så går det eit stille tog mot steinpyramiden der blomar og lys kan plasserast.

Det er så lenge sidan badeturen til Vollen på torsdag. Eg trur det må ha vore i eit anna liv.

Den store bursdagsfesten

2011-06-14T05:12:00.000-07:00

For mange, mange år sidan - eller er det berre fem? - var det stor bursdagsfest på Åsland, slik det hadde vore året før og året før der igjen i meir enn tjue år. Dei fire brødrene Aasland fekk stadig fleire etterkommarar, og slik var det alltid nokon som fylte sytti og seksti og femti, mens andre måtte nøya seg med å fylla fem eller ti. Det var kaker nok til alle, og gåver og talar og grilling. Det var kubbespel på tunet og brødbakst i bryggerhuset, og det var alltid bading og tur til Storøyhue. Regn før eller etter at me var samla, regn litt lenger aust eller vest, men aldri på Åsland når me var der. I alle fall ikkje nok til å droppa badinga!
Som med det meste som er godt her i verda, så måtte også Åslandssamlingane og fellesbursdagane ta ein ende ettersom familien vaks utover sine proporsjonar, og komiteane drog på åra.Samlinga for fem år sidan blei den siste. Det betyr at det året fylte Knut 60 og Lars 70, så i år var det på sin plass med ei feiring av litt mindre runde år. Opprinneleg hadde me tenkt å invitera Telemarksbrødrene på ettermiddagsbesøk på hytta, men det tok litt av, det også, og me syns det blei ein strålande fest!

Regnet bøtta ned før feiringsdagen som blei sett til 3.juni, og etterpå blei det flom, men makan til finver som då me skulle ha fullt av gjester på terrassen har knappast vore spurt. Tilogmed inni kjøleskapet var det tjue grader ein periode! Men det var kaker nok til alle (26?), det var grilling og det var gaver, og det var minst fem bursdagsbarn som alle heitte Aasland. For i tillegg til dei "gamle" så kom det ein liten familie frå Stavanger. Per
Helge fylte 30, og det samme gjorde Elisabeth. Mens Emilie fyller sitt aller første år i desse dagar.

Første del av festen valde me likevel å ha innandørs på Nutheim. Der var det bra, og vestlendingane som fekk overnatta på den gamle prestegarden der var sers nøgde!

Så bar det heim til kaker og sol i hytteveggen! Alle fekk plass, sjølv med forsterkningar frå Kviteseid. Og stemninga var så god og høgrøsta at eg hadde problemer med å nå gjennom lydmuren for å presentera bursdagsbarna. Ikkje rart at Kjell Arne som kom litt seint, sa då han reiste at han aldri forstå rektig kven som fylte år, så han sa no berre eit generelt Gratulerer med dagen!

Det blei varmt på kakene!

Til slutt var det berre overnattingsgjestene igjen, og temperaturen gjekk såpass ned at me kunne ha glede av bålpanna som vestlandsgjestene kom med!

Småbyferie - med BYEN som tema!

2011-05-27T10:40:00.000-07:00

Av og til er det som om alt spelar saman. Ikkje før hadde eg avslutta turen til Istanbul uten å kunna setja heilt ord på kvifor dette var så stort, før eg havna i den vesle men viktige norske byen Lillehammer på ein festival med hovedtema BYEN. Og kven blei lyfta fram som den viktigaste byen? Jo, Istanbul eller Konstantinopel!

Og den mest betydningsfulle? Jo, det var Jerusalem som eg nettopp sa eg ville tilbake til! Den som trollbatt eit stort og mangfoldig publikum med sine byfortellingar var Thorvald Steen som har brukt over tjue år på å knyta saman historien, litteraturen og byen. Magisk! Ein frukostfilm om musikken i Istanbul, presentasjon av ein viktig forfatter frå Istanbul - Asli Erdogan - gjorde det ikkje mindre interessant.
I dei to tettpakka dagane blei eg også tatt med rundt i Oslo og til New York. Den siste byen kom me til saman med Sigrid Undset i eksil under krigen. Ja, for endeleg kom eg meg til Bjerkebæk der denne Undset-forestillingen blei sett opp, og der ho ein gong budde.I parken var det drøssevis av forfattarar som las høgt av dei nyaste bøkene sine.
Etter å ha følt meg som ein globetrottar som kjende seg heime i dei store verdensbyane kom eg så veldig heim igjen og attende til mi barndomsøy.

Her vaks også ein av dei høgtlesande forfattarane, Bjørn Sortland, opp. Han snakka sitt morsmål og sjarmerte både meg og andre med si høgtlesing frå boka som enno ikkje er ferdig, men som har fått tittelen Ho tok av seg blusen og sa ho var bibliotekar. Kor tar han det frå!

To flotte dagar. Eg føler meg priviligert!

Storbyferie - f.eks. til Istanbul

2011-05-15T04:21:00.000-07:00

Kvifor reiste vi eigentleg til Istanbul? Ei av dei medreisande litteratur-damene spurte både seg sjølv og oss andre om dette ein av dagane.Vi kava oss oppover dei smale og steinete gatene i byen med nesten 20 millionar innbyggjarar. Ingen kunne svara skikkeleg på det. Vi hadde no berre tenkt det kunne vera interessant. Vi hadde lese Orhen Pamuk og Thorvald Steen og andre bøker der noko av handlinga var lagt til Istanbul. Så fekk vi vel lyst å dra dit då. Kanskje vi ville ha eit stambord med utsikt til Den blå moske?

Torunn sa ho gjerne ville ut og pusta inn den store verden med jevne melomrom. Ho har jo budd utanfor Norge i mange år

Eg visste ikkje heilt eg heller i øyeblikket kva som var så spesielt.

Utsikt mot Det gylne horn

Agia Sofia var flott

og hadde ein unik historie. Ca tusen år som kyrkje, mange hundre år som moske og så til slutt museum. Ein opplevelse! Men vi hadde jo sett gamle kyrkjer før...Ein dag besøkte vi det flotte Topkapi-palasset, men vi hadde sett andre fine slott før. Tilogmed basaren! Hadde vi ikkje opplevd noko liknande i Kairo? Forskjellen var at me var blitt gode på pruting. Vinden var kald og regnet vått. Likna mest på vestlandsver, så me hadde ikkje komme for å sola oss, det var i alle fall sikkert. Det var utruleg frodig og vakkert sett frå høge utsiktpunkt, men ikkje vakrare enn det grøne landskapet med vaiande norske norke flagg som møtte oss då me kom heim 8.mai.

Likevel forstår eg det betre no enn før vi reiste kvifor det var så viktig å komma seg til Istanbul.

Eg siterer frå lederartikkelen i Arr Idehistorisk tidsskrift som kom akkurat i dag:

"Det finnes en lang tradisjon for å betrakte Istanbul, tidligere kalt Konstantinopel, som jordens hjerte eller navle. Både innen kristendom og islam er det tunge teologiske og historiske begrunnelser for å anse denne byen som verdens midtpunkt...............Hvordan samles ulike religioner i Istanbul, hvordan møtes modernitet og tradisjonalisme, fortid og nåtid, i denne byen som faktisk kan sier å romme alt?"

Dersom vi i alle fall kan svara på noko av dette, så var det turen verdt. Som andre turar og andre byar. Reisa tilbake i historien på ein måte og prøva å forstå korleis det heile heng saman. Tenkja at når eg blir pensjonist på alvor så kan eg begynna å lesa verdenshistorien frå kant, og så nikka gjenkjennande minst eit par gonger i kvart kapittel. Eg blir etterkvart liten i den store samenhengen, men det godt å stadig utvida sine referanserammer, slik at eg har glede av det både når eg høyrer andre fortelja og når eg les. Eg kan fylgja romanpersonane mine på sine vandringar i mange store (og små!) byar i verda. Det hjelper meg også å finna kulturelle og religiøse røter å vandra i byar som Jerusalem, Athen, Roma, Berlin og Kjøbenhavn. Det trur eg må bli tema for eit seinare blogginnlegg.

Var det så ingenting eg opplevde og såg for første gong i Istanbul? Jo visst, eg ferdast i ein by som er delt på to verdensdelar, eg var på omvisning i eit harem og på underjordisk vandring i ei enorm vannsisterne som er meir enn 1500 år gammal.

Med rette kalla den mest spesielle turistattraksjonen i Istanbul. Eg blei kjent med Det gylne horn og med Marmarahavet, reiste på båttur opp Bosporus-stredet og såg utover Svartehavet.

Vi var med og feira romfolkets dag på sigøynerkonsert. Ein opplevelse å ta drosje i ein by der sjåførane stort sett berre snakkar tyrkisk og ikkje kan lesa kart. Men til gjengjeld fekk me ein guida turmed Marit på alt(?) som fanst av offentlege kommunikasjonar. Det var ikkje få og regnet hølja ned og det var ikkje direkte praktisk å ha med rullestol, men fram dit ho budde på Asiasida kom vi. Eg hadde med ekstra skift i anledning regnveret, men hadde gått med sekken open, så det blei ikkje akkurat tørt skift!

Attende kom vi også, forbi endestasjonen til Orientekspressen og sykehuset til Florence Nightingale, og det einaste som hindra oss var at straumen var borte på trikken, så då blei det drosje heim til eit utruleg vennleg hotellvertskap som kvar kveld stilte med varm kaffe og te, småkaker og frukt. Me følte oss veldig heime og godt tekne vare på, og anbefaler så gjerne Gardenhouse hotell!

Kjempekoseleg å ha kjentfolk å treffa på kafe, og som kunne hjelpa oss med å orientera oss i båtrutene på Bosporus!

Og Turkish Airlines som har betre sete, betre plass og betre mat enn norske flyselskap.
Men neste gong må eg vel finna meg eit anna flyselskap, og ein annan retning? Eg rekk vel ikkje å sjå alt, men eg likar tanken på å vera undervegs!

PS! Eg gløymde tulipanane! Det er jo her dei kjem ifrå, og me kom akkuar jo mange utvandrat i rett tid. Seinare har jo mange av dei utvandra til Holland, men det var her dei opprinneleg vaks vilt!

Utsikt over Marmarahavet med typisk turistantrekk: Sekk og audioguide!

Glimt frå påska 2011

2011-04-25T12:05:00.000-07:00

Som så ofte før blei ferien vår ei rundreise. Også denne gongen for å oppleva det som gjer livet godt å leva, nemleg fellesskap, kultur og natur. Og fellesskapen kom fyrst, både på den eine og den andre måten. Men i Vinje fekk Knut kombinert det med kultur ettersom han var vår representant då broren Harald fekk utdelt kulturpris. Stor stas, og her ser me VIP-bordet.

Eg hadde min eigen bror å feira så eg tok omvegen om godjenta i Stavanger. Ho er no blitt stor nok til å delta i oppvasken med liv og lyst. Dessuten var ho passe stor til å avslutta babysymjing, og eg fekk vera med!

Så kom turen til han som feirte 60 i Sandnes og som feira med stort kalas på Gamlaverket. Talane var mange og flotte, og presangar blei det også. Her viser han storesystra si eit instrument som visstnok skal bevisa at han verkeleg har gått så langt som han trur.

David fekk sin 4-årspresang som blei feira på hytta. Han er utruleg nysgjerrig på geografien og flink til å plassera land og stader rett på globusen. Så då det viste seg at globusen hadde innlagt lys og kunne fungera som nattlampe, så blei det mange spørsmål å svara på på sengekanten.
Men om dagen var det jobbing som gjaldt. Kjempekjekt å hjelpa farfar med å snekra. Eller å kosta!

Rebekka blei gjerne med på tur dersom det vanka sjokolade av farmor.

For akeføret var heller dårleg.

Den siste delen av påsken av bypåske og kyrkjepåske, kombinert langfredag med å gå korsvandring gjennom Oslos gater. Påskenattsmesse og festgudsteneste fekk me også med oss.
Og til sist ein tur opp på Vardåsen for å sjå blå Oslofjord 1.påskedag og blomstrande skogbotn på veg til Gupu 2.påskedag. Våren er hjarteleg velkommen!

Så var det kvardagen igjen, men den er jo heller ikkje å forakta. Dessuten er det berre to arbeidsdagar før eg drar langt ut i verda på storbyferie. Det blir også bra!

Å sjå og bli sett!

2011-04-03T14:15:00.000-07:00

Det var det vi gjorde sist helg: Vi såg og blei sett. Kanskje ikkje akkurat slik det foregår på Aker Brygge eller Theaterkafeen der ein helst må tenkja nøye på korleis ein ser ut. Nei, for oss var det eit alternativ til skitur i eit grått og vått og sørpete ver,og antrekket var som det måtte vera når me kava oss ut frå hytta laurdag føremiddag, og sette kursen bort frå tåkehavet og mot Kviteseidbyen. Og der blei me i mange timar. Det var utruleg kor mange kjende me traff. Først vinka me til Aslaug T. før me parkerte ved sida av Ingebjørg R. og firhjulingen. Ho var lukkeleg for våren, for kjøredoningen var vanskeleg å ta seg ut med i minus tjue og med giktiske fingrar. Me fekk høyra nytt om store og små i familien, og fekk høyra om reiseplanar ho hadde. Framleis ute på parkeringsplassen kom Hadle og Ingar inn frå kvar sin kant. Hadle skulle heim og røra i grautgryta mens Ragnhild og Ingvild gjekk på tur, og når alt dette var vel unnagjort kunne me komma bort og eta graut. Me takka ja, men det var enno fleire timar til, så me hadde god tid til å drøsa med Astrid T. og vesle Jon som skulle ut på kort handel før dei skulle heim til suppegryta. Den var stor og god, og me måtte gjerne bli med! Me kunne ikkje dobbeltbooka, men me fekk no høyra at ho venta eit nytt barnebarn i juni. Så kom Svein F. og fortalde at han skulle flytta til Bergen til sommaren, og at han skulle heim og eta ribbe til middag! Me blei ikkje inviterte med, og det beklaga me alle høglytt mens me sende helsingar med han då han for. Me måtte jo innom butikken, og sjølv om me nesten ikkje skulle ha noko, laga me kork i alle krokar. Det var jo så mykje kjentfolk der! Der var Janne som fortalde om ei gammal klasseveninne som hadde flytta til bygda, og om døtrene, ei med odelsrett og ei med ektemann, og der var Vibeke som snakka om gamle svigerforeldre, samt Inge og Britta med ein dotterson som var som å sjå ein liten Ørjan. Til og med Aak snakka me med, og han ville også helst flytta heim igjen til Bergen. Me hadde tenkt oss å drikka kaffi hos Waldenstrøm, som ikkje er Waldenstrøm lenger, og då me kom dit var me så godt i farta at me snakka lenge og vel med ei som stod der og venta på å få handla. I ettertid viste det seg at me slett ikkje kjende henne, og aldri hadde snakka med henne før, men no veit me at ho heitte Tjodvor. Derimot kjende me to av dei tre som sat på kafeen og som vinka oss bort. > Asle fortalde om alle sine nyrer; den siste var den aller beste. Og dessuten hadde han rydda på låven og funne ett hundre år gamle oppbyggjelege blad, og dei fekk eg! Jordskiftedommaren fortalde at han skulle til Molde og vera morfar på heiltid ei vekes tid, og dessuten fekk me gode råd om at veirett bør setjast på papir, og om korleis ein eventuelt skal løysa opp eit sameige. Og begge fortalde om alle sine, og me om våre. Me har alle vore foreldre til barn på Haukom skule som no er historie. Dei me ikkje traff på søndagen dei såg me stort sett på gudsteneste i Brunkeberg på søndagen. Utruleg flinke barn i kor, og mange stolte foreldre og besteforeldre. Og dirigent Åsbjørg er eg til og med litt i slekt med!
Kunsten er å komma akkurat ofte nok til at folk hugsar oss, og sjelden nok til at dei ser at me er der! Me er i alle fall fornøgde.

Arv kan vera så mangt

2011-03-23T14:24:00.000-07:00

Etter å ha starta med første vesle oppryddinga i gamlehuset heime, har eg fått med meg litt håndgripeleg, men mest dei minnene som dukkar fram når me får gamle ting i hendene. Saker og ting som ikkje betyr det aller minste for andre, men som får fram det som ein gong var, for oss som hugsar, eller som har har høyrt om, det som skjedde. Som for eksempel denne vesle tina som har stått framme så lenge eg kan hugsa, og antakeleg så lenge huset har stått. Forlovelsespresang eller morgongåve frå far til mor; eg veit ikkje så sikkert, berre at mor alltid sette pris på denne og aldri rydda henne vekk.

Mor har vore borte i meir enn 30 år, og då ho døydde var ho yngre enn eg er no. Likevel er det som ho har komme nærmare no i denne oppryddingsprosessen.

Ung, med mykje pågangsmot, ein husmorskuleeksamen og ei ny kokebok tok ho fatt på sitt nye liv på Hollund. Kokeboka blei mykje bruka så den er det berre filler att av, men ho har lege i kjøkkenskuffa fram til no. Den som var skikkeleg opprådd kunne slå opp der. Dei siste åra var kokeboka lite i bruk. Helse og krefter var borte, og det var vemodig at me no kunne finna spor av mor sine siste år: Knevarmarar i lammeull mot konstante leddsmerter og ein kløpinne som måtte erstatta forkrøpla fingrar. Underlege ting som bæreposar med gamle "filler" er berre søppel for andre, men for meg vekte desse tøybitane, oppklipte til filleryer, sterke minner. Restar av sommarkjolane mor sydde til meg og Magnhild og til seg sjølv, vamsen eg laga meg i unge dagar, og til slutt ein rev! Mest skinn, men med føter og hovud. Den skulle nok ha blitt ein fin "besetning" (var det ikkje det det heitte?), og kanskje, men berre kanskje, kan den framleis bli det. Restar og mønster til løpar og puter som framdeles finst i sofaen, og til den blå eg broderte og som eg framleis har i skapet. Kansje eg skal ta den fram no, og plassera "arvesølvet" på han. Me konsentrerte oss litt om ting som var navn på denne gongen. Og ettersom me har både Agnes og Agnar, samt to som heiter Per og ein liten som heiter Peter, ein som heiter Gustav og ingen som heiter Maren, men både Marte og Marthe og Mari, og dessutan Magnhild, så fant me arvingar til det meste. Mor og far gifte seg midt under krigen,både borgarleg og i kyrkja, for den kyrkjelege vielsen var ikkje gyldig. Det var ikkje tid og råd for så mykje sølv, men spør om ikkje mor kunne få nysølvet til å skina like fint! Både ho og me jentene broderte hardangersaumsbrikkar som bl.a. kunne brukast til fløytesettet og dukar til bordet når mor dekka til selskap, og vips blei det nesten like flott som hos "dei fine". Då me kom heim no i mars og vandra litt rundt på det overgrodde bruket, fant me jammen både krokus og snøklokker! Så var det inn for å finna Vasen. Endå det fanst sikkert tjue vasar, så fant me ikkje de me tenkjer på som Vasen. Den som i alle år har blitt bruka til dei første vårblomane, og seinare til stemorsblomar og liljekonvall. Me sørga over den ei lita stund, men før me reiste fann eg han, så til sommaren kan han bli tatt i bruk igjen. Kanskje er litt av hemmeligheten at det ikkje fanst så mange av alle ting, så me rakk å knyta oss til dei, om det så berre var ein alminneleg liten glasvase. Som sagt: Arv kan vera så mangt!

Vår?

2011-03-06T10:59:00.000-08:00

I mi skuletid lærte me at mars var vårmånad, men det har dei visst ikkje fått med seg her på Austlandet. I alle fall ser det for at det blir lenge til me kan drikka kaffi på hagebordet rett utanfor verandadøra!

Frå kjøkenglaset kan me så vidt sjå Holmenkollhoppet i det fjerne. Det seiest at det har vore mykje aktivitet der i det siste , og det har ikkje vore av eit vårleg slag!

Det blir stritt for solstrålene å rå med all takdrypp det må bli frå nærliggjande tak!

Marshimmelen har i alle fall vore blå dei siste dagane.

Isak sin dåpsdag - og andre prikkedagar

2011-01-28T06:31:00.000-08:00

Prikkedagar kalte mor det når det var ein dag me måtte hugsa på. Mest gjaldt det bursdagar, og då var det om å gjera at det begynte å prikka i tide dersom brev skulle sendast eller presangar kjøpast inn. Enkelte er ufølsomme for denslags prikking, mens andre stoler på at ein 7.sans skal melda frå om prikkedag i god tid.
Januar er ein typisk månad for prikkedagar, så det går litt i tull for oss. I år kom Agnar her og feirte burdagen sin, og pakke var innkjøpt før jul, så den prikkinga slapp me lett ifrå. Men dei fleste dåpsdagane me har å hugsa på er også i januar, og dei har rast forbi i rask rekkefølge, frå Inge sin den 2. til Peter sin den 3. Jammen fekk dei døypt vesle Mari i Bergen i januar, og så kom Rebekka sin dag 24. Endeleg i dag er det Isak sin dåpsdag, og han må me absolutt hugsa, for han var me fadrar til. Tenk det er fire år sidan! Det var morsomt å lesa om vesle Petrine og Benjamin i nyttårshelga.(Jo Tenfjord. Tre trylleord). Benjamin var ikkje stor, men han smette inn litt frå juleevangeliet og gamle julesangar mens han snakka. Og Isak kjende igjen både det eine og det andre. Humra over uttrykk som "okse der og asen stod" og "de heldige tre kongan". Så det har skjedd mykje sidan han blei døypt. Bl.a. har han lært å leita etter Willy. Sjå berre på bildet!

Håper du har fått pakken, Isak, og gratulerer med dagen!

Så var dagane talde

2011-01-23T16:03:00.000-08:00

Tidleg om morgonen mandag 17.januar sovna far stille inn, godt 95 år gammal./Early in the Morning on January the 17th, my father died calmly,95 years old/. Trøtt og mett av dagar, og med fred i sjela./Tired, but with peace in his soul./ Og på fredag var me ein heil flokk som fekk fylgja han til siste kvilestaden./On Friday we followed him to his last resting place/. Han skal liggja der attmed kjæresten sin, sa Marte på seks, som hadde besøkt oldemor si grav i sommar. No blei det for langt for henne og småbrødrene å komma, men han blei fylgd av tre barn, tre svigerbarn, seks av sju barnebarn (trist for Guro som ikkje kunne få det til), fire av sju svigerbarnebarn, og fire (av ni) oldebarn, og desse var under halvtanna år. Minst av alle var aldeles nydøpte Mari. Emilie med vannkoppar fekk heller ikkje møta oldefaren sin i levande live, men ho gjorde sitt til å muntra opp forsamlinga. Og mange deltok på ymse vis! Dei las bibeltekstar, la på krans og heldt tale, bar kista, spelte og ikkje minst song velsignelsen på minnesamveret. Mange andre var også med og gjorde at det blei eit fint og verdig farvel. Ikkje minst onkel Hans som hadde fylgd han siste biten, og som hadde hatt flest timar saman med han dei siste åra. Far fekk sine år,trur ikkje han ynskte seg fleire, så det var ikkje så trist, men vemodig og rart og tomt. /Children, grandchildren and great grand children participated at the seremony, reading texts from the Bible, carrying the coffin and singing the Blessings which you can hear here/

Gode ord på minnemøtet etter gravferda, men ingenting kom opp mot barnebarna som song Velsignelsen. Då dei var ferdige, fekk dei spontan applaus. Du kan også høyra (og sjå) songen ved å klikka her

Dessverre blei ikkje applausen med på opptaket, men dei dunka de høyrer i bakgrunnen, er berre Marthe (med h) som slår takten med klossane sine! Alle var med på å heidra fars minne.

Krise med någå (mykje!) attåt

2010-11-09T12:16:00.000-08:00

Alt såg jo så fint og flott og flott ut då me la i vei for å gjera vår innsats på årets Novembermarked i menigheten. Etter iherdige studier i bøker og anna fekk eg til og med sydd dyne og pute med trekk til den flotte dokkesenga som Kari hadde rosemala til utlodningen. Litt bakverk kom også med, samt litt (altfor lite!) som skulle seljast på loppemarknad.

Eg hadde fått plass ved koppar- og kar-avdelingen, mens Knut rådde over avd. med tekniske saker og ting. Og ting gjekk unna! Ikkje minst for Knut som avslutta dagen med å selja min gamle og gode ytterjakke på posesalg for kr. 20,- At det går an! Det blei presisert at ingen klær skulle på loppemarked, og dette var også det einaste klesplagget som gjekk med, og det i siste sekund.

Eg kom fornøyd med sju store og fine basargevinster, tre gamle tekanner, ei enorm gammal rulle, brukte uteleker til hytta, tre glass heimelaga syltetøy, to boksar med dei første småkakene og ein stiftemaskin + + Men så var altså jakka mi borte, og den skuldige fekk sanneleg høyra det. Til stor applaus! Men det var han som fekk tilbud om ei seng for natta og ekstra sjelesorg. Eg derimot, kva fekk eg? Ikkje tilbud om å få låna ein jakke på heimveien eingong!
Men mykje fekk me med oss heim likevel. Litt til å eta, litt til julepresanger, litt til hytta og litt til kjellaren. Håpet er at det no blir nyrulla dukar til jul.

Og restane blei kjørt på søppelfyllingen på mandagen.

Og eg fekk ny (og mykje betre!) jakke etter to dagar. Men at det går an!

Hausttakkefest for damer

2010-10-17T14:28:00.000-07:00

Eg tenkjer kvart år når det lir mot haust at i dag skal eg jammen ha eit dameselskap i oktober, og i år fekk eg det til! Sende invitasjonar før eg reiste til Venezia, og ti av elleve takka ja. Mitt poeng var at eg ville takka for at dei hadde teke så godt imot meg i Asker, og gjort mine første åtte år her så gode. Heldigvis hadde eg fått ny bursdagspresangduk frå Mandal, og den passa fint, men eg måtte ta inn hagebordet for å få plass til alle.

Randi fant fort sin plass som "blomsterpike" på kjøkkenet, ettersom bukettane strøymde inn. Gamle damer får blomster! Egentleg burde eg hatt nye gjester dagen etter så fleire kunne ha glede av blomane, men no deler eg med dykk her på bloggen!

Men sjølv om eg ikkje hadde invitert til bursdag så vanka det også andre gåver. Og kvifor skulle de ikkje få gleda av å sjå dei også! Noko direkte frå Japan, mens andre ting kom frå eigen verkstad.

Gjestene får de ikkje sjå, for mens dei var her hadde eg nok med vertinneplikter. Men det var også veldig koseleg å kunna dela opplevelsar av vår første tid i Asker, og ikkje minst i Asker menighet. Alle var innflyttarar! Og i Asker er det godt å bu.

Eg måtte også fortelja om vår opplevelse som statistar under TV-innspeling på Åsland midt i veka. Kanskje Farmen får fleire sjåarar til våren!

Venezia - ein fantastisk by!

2010-10-10T12:52:00.000-07:00

Turen var flott, heilt frå flyturen i solskinn over snødekte Alpar og vårt første glimt av den merkverdige byen gjennom flyvindauga .

Det blei morsomme og interesante dagar på tur med ni gråhåra lektorar (her representert ved sju av dei) og ditto fruer.

På stillas over Markusplassen mens vatnet flomma inn.

,

med lange og humørfylte måltid langs Canal Grande

bading i Adraterhavet, tur til "glassmesteren i Murano" og ikkje minst bursdagsfeiring på hotelltaket. Picnic i utgangspunktet, men med uniformert kalner som servert kaffi i sølvkanne. Min mest originale bursdag ever!

Flomalarm og enorme cruiseship. "Hjemme-hos"besøk hos hotelldirektøren og så litt handling. Smykker på jentene, mens det var gutane som kjøpte seg skinnjakker! Takk til Elisabeth og Mauritz som var suverene og lommekjende reiseleiarar og guidar!

Ein stor dag

2010-09-16T13:00:00.001-07:00

Eg forstod egentleg ingenting av denne dåpen, eg, farfar og farmor!

Kan du forklara meg det, pappa?

Gamle Kvitsund-venner

2010-09-05T12:28:00.000-07:00

Vi møttest, mimra og prøvde å finna oss tilhøyrarplassar i det "nye" amfiet på Kvitsund. Jammen var det mykje anna nytt også som dukka fram på vår rundtur med Åsa som guide. Ikkje minst er eg fornøgd med biblioteket sin stand og plassering! Takk for oss.

Heilt på (blå)bærtur!

2010-08-24T12:14:00.000-07:00

Det var ein gong , ganske nyleg, fem Bømlajenter som planla ein skikkeleg bærtur i Telemarks skoger. Blåbær skulle det vera, for det er jo så sunt, og dessuten var det rette tida no i helga. Etter lange forhandlingar på hytta der me fordelte bærspann og bærplukkarar, samt støvlar etter beste evne, aksla på oss sekker med ekstra klær og mat og la innover mot Heivatn. Anne var igjen på hytta for å passa på vaniljesausen som stod klar til blåbærdesserten. Etter tre timar var me attende med våre 28 blåbær, ca. 35 villbringebær og resten (kanskje 100?) i umodne tyttebær. Aldri har eg sett lyngen så ublå!
Turen var jo fin, og etter store anstrengelser der me var i direkte kontakt med Helpdesk på Skotselv der Knut tura, fekk me skikkeleg dreis på grillen og grillmaten, og det blei ikkje berre dei enkle karbonadane de ser på bildet! Men kva med desserten som skulle vera det absolutte blåbærminimum? Jo, det er noko med Nøken kvinne, samt Man tager hva man haver......så på bildet ser de ein av våre lekre porsjonar. Det skulle bli ca. fem blåbær og sju bringebær til kvar. Dandert med vaniljekrem og sprø flak av marengs og mandler blei det vel berre lækkert?

Vel heime for eg rett på konsert med Kviteseidkunstnarar (bl.a. son til han med innflyttarbautaen), og der fekk eg med meg dette verset av Olav H. Hauge, som eg syns kunne passa bra som kommentar til laurdagskveldspraten.

Me siglar ikkje same havet, endå det ser so ut.
Grovt timber og jern på dekk, sand og sement i romet,
djupt ligg eg, seint sig eg, stampar i brottsjø, uler i skodde.
Du sigler i ein papirbåt, og draumen ber det blå seglet,
so linn er vinden, so var er bylgja.

Hodlonsjenter på vift!

2010-08-11T13:28:00.000-07:00

Plutseleg dukka det opp to syskjebodn heimante, og dei ville til Vollen og drikka kaffe ved fjorden, og deretter på handel i småbutikkane. Slik blei det, og vel heime måtte me posera med generasjonsnetta våre. De ser vel at det er håndtak for barnebarn på sida? No er det ikkje fleire nett i den fargen på Vollen. Sandalane hadde me frå før! Men Ellen fekk seg også ny shorts, og Kirsten tigerskjorte (som ho ikkje har på seg). Grått og vått var det på utfarten vår, men utpå dagen skein det opp så me kunne ta ein enkel pakkeløsning til middag på terassen. Kjekt med uventa besøk!

Folk og dyr på sjø og land i juliferien

2010-07-30T11:34:00.001-07:00

Så er juli 2010 historie.

Det kunne ha vore mange innlegg, og det første kunne heita Med farfar på sirkus. Farfar som ikkje fekk barnebarn med seg, men farmor fekk bli med og sjå på elefantane og hundane og klovnane og trapeskunstnarane og alt som var.
Eit anna innlegg kunne heita Hytteliv i med- og motgang. Der var motgangen mykje av teknisk, elektrisk og meterologisk art. Og så kunne eg ha lagt på eit lite PS der Torunn og Harald som æra oss med besøk blir gratulerte med 40 års bryllupsdag i dag! Det samme blir Solveig og Asle i Lier, og Nils og Marianne som er reist til Danmark for å feira. Agnar og Johanna har sju års bryllupsdag i morgon, men det er vel ikkje så mykje å skryta av, eller kva?Så var det Sørlandsferien som best år av mange deler, men ingen av dei er den tradisjonelle med kvite strender og bading og fisking. Først fekk me eit sterkt møte med Gabriel Scotts Kilden i Stavern kirke. Og deretter kaffe ved havet i Helgeroa før mekom til hytta i to-tida om natta. Seinare fekk endeleg farfar nokon til å visa seg dyrelivet i Kristiansand, dvs i Dyreparken. David blei betatt av dei og av gatemusikantane i Mandal, mens Rebekka koste seg på uterestaurant. Og den som vil sjå henne uten briller, men i fart, kan klikka her! Me har ynskt oss ein tur ut i Sørlands-skjærgarden med båt, og det fekk me med Harald og Anne-Mari. Ein sterk opplevelse; eg seier ikkje meir! Jo forresten, eg høyrde kronprinsen måtte trå til i redningsaksjon der ute i dag, så me får vel ringja våre venner og høyra om det står til liv…Etter suiten hos Harald og Anne -Mari var det ein defintiv nedtur i standard å ta inn på camping-hytta på Justøya bibelcamping. Omtrent halvparten så stor som annekset vårt, og der skulle det vera plass for fire til å sova og eta og koka og vaska opp med mer. Godt det var utever! Det blei mange mil i bil, og den delen kunne godt heita Kon-tiki, for flåten sin ferd følgde me på lydbok, så i går måtte me dra på Kontiki-museet der flåten låg, og der det var stint av utenlandske turistar.Mesteparten av juli har me faktisk heime i Asker, og eg har til og med vore på jobb. Men kaffi med venner har det også blitt tid til, og olsok blei det rømmegrøt på Kari og Ragnar sitt koselege kjøkken. Så no er det godt å vera heime igjen!

Rebekka er blitt stor jente, både når ho poserer ved strandkanten og heime i hagen. Det kan du sjå om du klikkar her

PS! Hadde redigert og flytta bilder uten at endringane kom med, så no får det bli som det er!

Juni-ferie i år

2010-07-06T12:56:00.000-07:00

Ferien starta tidleg i juni år, og sidan gjekk me frå høgdepunkt til høgdepunkt. Først prøvde me oss som Oslo-guidar og vertar for Sarah og Lester, slektningar frå Chicago. To flotte dagar med byvandring, Grand Hotell, Frognerparken og Frognerseteren. Deretter bar det av stad med buss til pasjonsspel i Oberammergau, lengst sør i Tyskland. Dette spelet blir framført kvart tiande år i den vesle byen med 5000 innbyggjarar, og det har det blitt i meir enn 300 år. Det er byen si takk for at dei blei sparte for pest. Det var ikkje lov å fotografere inne etter at forestillingen hadde begynt. Derfor ser de berre deler av forsamlingen på ca. 5000 personar. Til saman kjem det ca. ein halv million i løpet av 2010 for å sjå det flotte spelet som var ein enorm opplevelse! Men turen hadde også andre kvalitetar. Bussen, som hadde mykje gildt menighetsfolk frå Asker med seg,
tok oss også til flotte byar som Salzburg, Mûnchen, Celle og Dinkelsbühl. Sightseeing, slottsbesøk og

mykje godt bord- og anna fellesskap.

Salzburg sett frå borga der Sound of Music er spela inn. Elles var det Mozart det meste dreidde seg om her.

Siste kvelden med festmiddag i Rådhuskjellaren i Celle. Lystig underholdning ved Evelyn og Kari. Og ingen kjem vel til å gløyma Karen sin beretning om parkeringsproblemer for ein ung s jåfør i Århus!

Fort heim for å feira trippel 60-årsdag med slekta frå Vestlandet. Veret var sånn passe, så me fekk ikkje samla oss så lenge i pausen at forsamlinga blei komplett eller konsentrert.
Me kom oss Jorda rundt på 80 dager, sjølv om begeistringa for stykket ikkje var så enorm. Bursdagslunsjen på Ekebergrestauranten var derimot av god kvalitet. Syns me!

Vidare vestover mot generasjonstreff og samling av dei fleste av far sine etterkommarar. Her ser vi gammal Peder med ung Peter, og dessuten stolt pappa Inge.

Me ventar fortsatt på Kjetil sine bilde av komplett forsamling. Vårt apparat blei ikkje med i trekninga om å blei eit av dei som onkel Hans skulle trykkja på. Her er eit utsnitt av dei som sat i ro ved langbordet som var dekka til 20. Det var ikkje lett å samla alle på eitt bilde! Sju barn frå fem år og nedover; deriblandt fire fødde siste året. Så kapasiteten både her og der blei maksimalt utnytta. Berre ut på "bakkjen" var det alltid god plass til å slange seg, rulle seg eller sparke fotball.

Jammen godt at Marte snart er skulejente. Her trener ho seg med reknepuslespelet som farmor og farfar kjøpte i Tyskland. Isak sitt med dinosaurer blei derimot ein utfordring for farfar, Anne Lise og onkel Hans. Og David sitt puslespel fekk ein knekk. Det er slikt som skjer!

Mandagen måtte me skifta fokus heilt. Då skulle me stå for nedsetjing av urna til Ingridmosto,a og me som aldri hadde vore med på slikt før ein gong! Men Knut blei seremonimeister, Bjørg Eli heldt tale, Paul hadde kopiert songar, onkel Per senka urna, Magnhild spadde over og alle song og sette ned roser .Rektig fint blei det til slutt. Og rosene som blei til rest fekk Marte og Isak sett ned på oldemor si grav.

Og til slutt fekk vi jammen ynskje Emilie velkommen til verden! Vårt sjette barnebarn var for ny til å bli med på slektstreff. Men akkurat passe gammal til å helsa på farmor og farfar heime hos mor og far. Rødhåra, vaken og fredeleg sjarmerte ho oss frå første øyeblikk!

Mairegn

2010-05-30T14:37:00.000-07:00

17.mai-helsing frå Asker

2010-05-17T11:27:00.000-07:00

Så var tida inne for ei tradisjonell 17.mai-helsing frå Asker. Og syttende mai i år inneheldt alle dei ingredienser som ein slik dag skal ha, og som de stort sett finn avbilda nedafor:

Kjempe-barnetog der alle hadde vore oppe grytidleg for å helsa familien på Skaugum før dei reiste vidare for å vinka frå balkongen på slottet.
Tale/russetale for dagen, nedlegging av krans på minnestøtta over dei falne under krigen, og ved statuen over kong Olav i sentrum.

Mannskoret song og folkedansgruppa dansa. Både folk og dyr var pynta i raudt, kvitt og blått, og kjende nasjonale songar blei songne.

Etter den store fellessamlinga i sentrum, blei det tid for

tradisjonell lunsj hos familien Hagemo

og under over under,

det blei varmt nok til at alle kunne sitja ute, og det var bra, for skaren av gjester blir stadig større. I år var det nærare femti. Og programmet var som alltid. Rikeleg med (medbrakt) mat og song og god stemning. I år var det spesielt mykje Bjørnson.

Men finpynta barn og barnebarn måtte me få kontakt med via Skype. Bedre enn ingenting, og me fekk bekrefta at stemningen var bra både i Mandal og Førde.

Verdig avskjed

2010-03-08T04:32:00.001-08:00

Fredag tok vi avskjed med Ingridmosto. Nesten 95 strevsomme år fekk ho her på jorda. Mandag morgon sovna ho stille inn på Lille Tøyen sykehjem der ho hadde opphald i meir enn sju år.
Omtrent dei same som kom for å feira 90-årsdagen på Ekebergrestauranten for fem år sidan, tok no veien over fjellet for å bli med på bisetjinga. Si endelege grav får ho dela med foreldrene heime på kyrkjegarden på Bremnes.

Reiselyst!

2010-02-23T04:26:00.000-08:00

No har nok onkel Hans landa på Alicante. Ikkje så verst å kunna dra av stad frå meterhøge snøfonner og tosifra kuldegrader. Etter pinnekjøtmiddag og Northug-gull sov han her i natt og fekk så skyss ned på stasjonen, der han hadde tenkt å ta eit flytog som ikkje kom. Det neste kom på tida, men i Oslotunnellen stod eit tog fullt av passasjerar som hadde stått fast i to timar, og sperra trafikken for andre tog. Han rakk det vel, for me høyrde ingenting, sjølv om me i fellesskap hadde slått mobiltelefonen både av og på fleire gonger som trening. På Gardermoen skulle han møta kamerat Sverre og fire enkjer frå øvre Telemark. 91 og ut på tur, pytt pytt! Den som har helse og mot kjem langt.

Om fjorten dagar kjem du vel innom på heimvegen? Nei, då skulle vegen gå strakt frå Alicante til Føyno der Kjell skulle vera på plass. Cirka eit døger på kontinuerleg reisefot skulle han vel alltid klara! God tur!

Gjenbruk er bra!

2010-01-27T11:49:00.000-08:00

Det stod seg eit bryllup, eller rettare to, i 1973. Brudekjolen var ny til det første og kjøpt brukt til det andre eit halvår seinare. Men så blei kjolen pakka ned og lagt på loftet i 30 år nokså omtrent. Men då det første barnebarnet var ventande i Førde blei den gamle brudekjolen frakta i hast til nærmaste sydame her i Asker. Eit gammalt Familien med mønsterark blei lagt fram. Om ho kunne laga ein dåpskjole av denne gamle kjolen? Jo, det kunne ho dersom eg kjøpte brokadestoff og silkebånd! Og huve fekk eg lyst å prøva på sjølv. Og slik fekk brudekjolen eit heilt nytt og meir aktivt liv.

Den starta sitt liv i Stavanger, og dette har sikkert Tove eit bilde av. No er han på veg til Stavanger igjen. Kanskje han blir tatt i bruk for åttende gong?

Marte blir døypt i februar 2005

28.januar er det tre år sidan Isak blei døypt. Gratulerer med dagen, Isak!
Heile Aaslandsfamilien då det var David sin tur til å ta kjolen på seg. Det skjedde 1.juli 2005

Året 2010 starta med at Peter blei boren til dåpen 3.januar

og heldt fram med at det var Rebekka sin tur no på søndag.

Alle ber kjolen med verdighet. Alle er me veldig stolte av og glad i!

Kvit sørlandsjul

2009-12-25T13:26:00.001-08:00

Så flott såg det ut i Kongefjellveien vesle julafta, og sjølv om det regna om natta så blei det absolutt kvit jul! 1.juledags ferd til kyrkja var uhyre glattpolert, så det blei ikkje meir utendørsliv, men inne leika gutane seg av hjartans lyst. Den som vil sjå meir kan gå inn her og finna ein liten filmsnutt.

Nostalgiske bømlingapatriotar på fest!

2009-12-03T06:24:00.001-08:00

Jan Gustav fylte femti, og feira flott i Glashuset! Alle gjestene fekk papirhattar laga av gamle Bømlo-nytt. Det er visstnok berre ein dråpe i havet av den samlinga Jan Gustav har flytta med seg dei siste ti(?) åra. Håper Bømlo-Nytt har fått eit betre bilete, men moro var det. Takk for oss!

Rebekka med kk og Marthe med h

2009-12-03T06:07:00.000-08:00

Er ikkje Rebekka ei nydeleg lita veslesyster? Knapt ein månad gammal, men stor nok til å kosa litt forsiktig med.

Tremenningen Marthe som me fekk helsa på i Sandnes er ei veke eldre, og så gammal at den stolte farfaren gjer tapre forsøk på kommunikasjon.

Johanna får presang og David bakar til jul

2009-11-26T08:52:00.001-08:00

Endeleg skulle Johanna få bursdagspresang! Dei som blir skuffa når dei ser at det er ein heilt vanleg kasserolle, får sjå om igjen. Han er nemleg forholdsvis ekslusiv og med titan. Me har eit par av desse på hytta, og Johanna hadde faktisk ynskt seg ein, sjølv om ho kanskje hadde gløymt det. Pakken måtte fram før me hadde reist oss frå middagsbordet, men det var fordi me var på gjennomreise til den store femtiårsdagen på Jæren.
Det viktigaste både på fram- og tilbakevegen var å bli kjent med Rebekka (!), men først kjem filmsnutten med gutane som skal baka til jul. Legg merke til den vesle sørlendingen. Dvs det enda med ei lenke til sjølve filmen

Ein svinaktig god handel!

2009-11-09T11:02:00.000-08:00

Mandag føremiddag, nokså nøyaktig sju døgn etterat eit svinaktig virus hadde forårsaka dei første brekningane og feberanfalla, fekk pasienten lov å sleppa ut mellom folk. Vi skulle tilogmed treffa mange folk, ettersom det var vår vanlege novemberhandel som stod for tur. Fleire år har vi teke ein tur før stresset tok oss, og kø og kaos tok butikkane. Det har brukt å enda med kaffi på Sandvika Storsenter og seinare middag på Ikea før me drog heim nedlessa med nyttige og unyttige ting. Så me la trøstig i veg med handleliste og ein klar plan. Først gjekk det bra; Knut fekk sine nye briller til 4000, men dei hadde han jo betalt frå før. Og eg hadde ingen problemer med å finansiera dei tre små pynteknappane på håndarbeidsbutikken. Men sidan blei det verre. Me reiste frå det eine store senteret til det andre, samt inn på diverse spesialbutikkar, men fattigare blei me ikkje, og det var det jo planen at me skulle bli! Det blir tross alt jul, og me har mange barn og barnebarn, og ikkje minst svigerbarn. Dessutan skal Johanna fylla 31, og Jan Gustav skal feira 50. To barnebarn skal døypast og korga vår er like tom, endå me har sett og leita og tilogmed spurt. Etter to timar på Ikea har me rett nok fått kaffi og litt mat og kanskje smitta ein kjendisprest som sit med storfamilien sin i kafeteriaen der juletreet er pynta, og tilbudet om svineribbe og pinnekjøt er på plass. Datoen er 9.november og juleduftene synest malplasserte. På veg mot det store kassaområdet til Ikea finn me endeleg tilbodet det ikkje går an å sei nei til:
Ti fingerdukker til den nette sum av 39 kr. Ein veit aldri kva ein får bruk for. Julepapir og gråpapir blir også med. Me finn faktisk også fleire ting som me kunne hatt bruk for, men her hadde me ikkje dei måla me trong, så kanskje me må attende. Men så då, skal be berre kjøpa tolv egg og ein pakke ertestuing og gå heim til tørrfisken vår? Ikkje denne delegasjonen nei. Me trålar alle butikkane i Asker etter det me har tenkt til oss til Kariann og Johanna. Spesialt Johanna hastar det med, og me veit jo kva me vil ha. Men ho kan jo få den siste krimmen til Jo Nesbø???? Dessverre, Johanna, det blei det ikkje. Me fant det me lette etter heilt til sist. Rett nok blei det så dyrt at damene på butikken såg at me trong prosenter, og det fekk me. Så no kan de lura. Både Johanna og de andre..

Hurra for Rebekka!

2009-10-22T06:35:00.000-07:00

Ikkje før var me kommen oss heim til kjøkkenbordet og voksduken, og før me hadde fått rydda opp i alle gamle og nye oppslag (det ser ut som eit aktivt liv, ikkje sant?), ja så måtte me jammen fram med flagget igjen! Rebekka kom til Johanna og Agnar i går, 21.oktober. David har blitt storebror, og me har fått vårt femte barnebarn på knappe fem år. Stas er det!

Snart heime igjen

2009-10-12T12:01:00.000-07:00

Så er turen snart slutt, og me har vore fire veker "på loffen" i Europa. Utruleg. Det har gått fort, men det har også vore enormt mange inntrykk. Me har prøvd å unngå å komma ein stad der me har vore før. Unntaket er i dag, men så er også Bremen ein spesielt flott by! Her står me framfor rådhuset frå 1400-talet.
Det er ikkje så mykje eg har fått formidla dei små øyeblikka eg har kunna vore inne på internett. F.eks. kunne eg sagt litt om den abstinensen som kan oppstå når ein er stuptrøtt klokka åtte om kvelden og ikkje kan slå på TV, bla i ei avis, slå av ein prat i telefonen eller surfa litt på nettet. Så me har fått nok søvn!
Eg hadde også tenkt å fortelja litt om nattelydane som endra seg frå stad til stad: Frå dei minst tre kyrkjeklokkene i Alpelandsbyen som slo alle heile timeslag 24 timar i døgnet, via enorm trafikkstøy og støy frå innbruddsalarmar på motorveihotella, til festing og krangling i Spania, og til den absolutte mangel på lyd på enkelte av bondehusa som er gjort om til gjestehus. Mangel på lyd og mangel på lys! Så totalt mørkt kan eg knappast hugsa å ha hatt det. Strømsparing gjorde seg gjeldande ved at lyset forsvant f.eks. etter 20 sek. på do. Då måtte ein anten veifta for å "helsa på" evt. sensorar eller skru på lyset med jevne mellomrom. I det heile tatt do!!! Og mat! Og dagsrytme! Faktisk har det vore meir uvant enn eg hadde tenkt på. Og meir har vore flott og interessant. Kunst, kultur, natur og menneske. Og litt andre ting, som då me kjørte inn i Køln og blei ståande i ein trafikk-kork som me trudde skuldast ei ulukke, men som viste seg å vera eit demonstrasjonstog til støtte for dyra!

Politiet var rimeleg sveitte, for i tillegg til at dei skulle dirigera og stoppa trafikken med iltre bilistar mens toget gjekk, så var det enormt med folk i byen, på av grunn av at Europas største næringslivsmesse blei arrangert der denne veka. Det visste ikkje me då me skulle finna ein plass å bu. Men jammen fanst det eit lite familiehotell også i denne storbyen. Her var det himmelseng og puter i militær orden! Me ville så gjerne bli her natta over for å bli med på messe i Kølnerdomen søndag morgon. Det var ein stor opplevelse!

Og enno har eg ikkje fått sagt noko om Moseldalen! Eller Luxenbourg! Om språkproblemer og morsomme misforståelsar, om vær og temperaturar, eller om shopping og prisar. Eller torg og markedsplasser! Om det minimalistiske rommet me bur på no!Det får bli ein annan gong. Heime har Ane gifta seg, Leif Gustav har kanskje blitt bestefar, og korleis går det med våre fødde og ufødde barnebarn? No vil me heim!

Verdun er kjent, men Longwy?

2009-10-08T13:31:00.000-07:00

Det er merkverdig å vakna den eine morgonen etter den andre og ikkje ana kor ein skal leggja seg om kvelden. Slik har det seg mellom anna at me stod opp på eit fint hotell(det dyraste hittil) midt i Reims i dag utan at det var planlagt. Det einaste vi visste for dagen idag var at vi skulle til Verdun - eit av Knut sine store ønske. Dit kom vi og det gjorde mektig inntrykk, ikkje minst å stå på toppen av utkikksplatået der det var eit uendeleg landskap å sjå i alle retningar. Dei mange hundre tusen, både på tysk og fransk side, som miste livet eller blei skada der i 1916,kunne nærmast sjå heim når dei kikka opp frå skyttergravene mellom blodbada. Det var ein enorm kyrkjegard med rekkje på rekkje med kvite kors til minne om 130000 ukjende soldatar som blei gravlagde der.
Men bildene av dette, kor er så dei? Jo, det kan vel vera tre lagra på mobilen, men eg har ikkje lært meg å få dei ut eller senda dei vidare. Fotoapparatet blei borte i går, og dessverre trur eg det er for godt. Heldigvis var nesten alle bileta overførte til PC-en rett før, så det er i boks.
Det blei som sagt ein sterk dag, men så var musea stengde og me var trøtte og svolte, men kor skulle me ta vegen? Det hadde me ikkje planlagt. Heldigvis har me skaffa oss ein ven og medreisande av stor verdi, nemleg ein GPS som viser oss nøyaktig kor me skal kjøra for å komma dit me vil. Så me ba om kurs og veg via Luxenbourg og Moseldalen til Køln, og la i veg etter anbefalingar som i dag var nokså "på jordet" for å sei det bokstaveleg. Men då mørket fall på parkerte me i ein liten fransk by, Longwy, heilt på grensa til Luxenbourg. Rett mot oss lyste skiltet Hotel du Nord, og her får me bu til i morgon. Triveleg hotellvertinne som ikkje kunne engelsk, men som var velviljen sjølv. Me har truffe på fleire slike små enkle hotell som er det næraste ein kjem Bed&Breakfast, både i størrelse og pris.
Men i denne byen har me ikkje møtt nokon som kan stort meir engelsk enn eg kan fransk, og då blir kommunikasjonen enkel. Men alle er hjelpsame og blide, og det hjelper godt.
Så blir det spennande å sjå kor morgondagen sluttar for vår del. God natt til så lenge !

Barcelona

2009-10-07T11:58:00.000-07:00

Kanskje var det lesinga av Havets katedral med handling frå Barcelona og området der sånn omtrent på 1200-talet, som fekk fart på oss slik at me kunne komma oss dit ned og sjå på katedralen som står der enno. Det blei berre ein dag på oss i storbyen, men teke i betraktning at sjåføren påstår at han ikkje eingong er i stand til å navigera på eit meny-kart, så er eg imponert over alle enorme trafikk-maskiner og underjordiske parkeringshus han rår med. (I dag, 7.okt. kjørte han foreksempel tvers gjennom Paris og der bur det visst minst 10 mill. innbyggjarar). Men altså, i Barcelona, fekk me med oss tre enorme kyrkjer, den eine meir fantastisk enn den andre. Først var det Sagrada Familia som er utruleg både i størrelse og som prosjekt.

Den er slett ikkje ferdig, men det er nok til at det første me såg var køen av folk som ville inn og sjå. Det var søndag formiddag og det var messe i den ferdige delen. Den har vore eit byggeprosjekt i 125 år, og blir det nok enno ein del år. Arkitekten Gaudi som hadde dette som sitt livsprosjekt teikna også Katedralen i Barcelona som me var inne i, og til slutt stod me og venta på at Havets katedral skulle åpna etter at messa var over. Rart å vera der!

Det blir ofte mange kyrkjer på slike feriar, men denne gongen har det vore begrensa, mest til Barcelona, men i dag rakk me akkurat Katedralen i Reims. Som de forstår er me no på heimveg, og det kjennest bra, sjølv om me likar temperaturen her godt!

Himmel og hav! Tossa de Mar

2009-10-05T10:25:00.000-07:00

Ein flott liten by ved sjøen. Ikkje minst gjorde festning og Gamleby det triveleg å ferdast der.

Utsikten frå frukostbordet var slett ikkje verst, den heller. Nesten alle "heime"måltid åt me der.

Var det nokon som snakka om Fruen frå havet? Eller var det kanskje Den tapre mannen og havet? Det blei adskillige mil på ein stakkars sjåfør før han fekk sjå havet, så då vart det veldig godt å nyta rolege dagar i Tossa de Mar,der tida blei delt mellom bading, sightseeing, shopping og lange måltid heime og ute.

Costa Brava

2009-09-30T11:17:00.000-07:00

Fantastisk ved kysten. Dessverre faar vi ikkje bruka eigen maskin og derfor ingen bilder. Men i dag har vi bada i Middelhavet og badestrendene er passeleg aude. Leiligheten er fin og liten med utsikt over byen Tossa de Mar og havet. Me har ogsaa vore oppe paa ei borg fraa 400-talet. Ei god tid aa feriere paa ettersom dei fleste er reiste heim! Det er alikevel adskillig meir folk her enn i Alpelandsbyane. NAF viste oss veien til svensk nettbestilling av leilighet. Det var lurt, og det hender me hoyrer norsk spraak. Det er koseleg nok, men dei forste krangla noko frykteleg, og daa kunne dei like gjerne gjort det paa sansk, eller katalansk som dei helst snakkar her!

Så var det sommaren!

2009-09-28T12:37:00.000-07:00

Mil etter mil med Provence-landskap i dag. Varmedis og 28 grader, men luftavkjøling inni bilen

Det følest godt å gå sakte over til sommartøy og sandalar. Vi opplever verovergangane sakte ettersom vi bevegar oss nedover, eller sørover, på kartet. Det er også gøy å havna i byar vi ikkje kan hugsa å ha høyrt om før, og så plutseleg befinna oss midt i historien slik vi gjorde då vi i dag tidleg vandra rundt på eit steingammalt citadelle som hadde vore byen Sisteron sin stolthet heilt til det ved eit mistak (alt då?) blei øydelagt av amerikanske bomber i 1944. Seinare har dei streva med å byggja opp att.
Og seinare i dag havna vi i Arles der mykje av turismen (og der såg vi faktisk eindel turistar) var bygd opp rundt van Gogh. Sykehuset der han var innlagt var gjort om til eit kultursenter i blått og gult. Byen var gammal go gatene smale, og utfor dei gamle bymurane fann vi ein gammal kyrkjegard, minst tusen år gammal, og her var det mykje historie å finna.

Og no sit vi her, "in the middle of nowhere" på eit motorveihotell, og ventar på at morgondagen skal bringa oss til Costa Brava og Barcelona. Der er det meldt i snitt over 30 grader den veka vi skal vera der, så då flatar vi nok ut.

Leste med fornøyelse den lange diskusjonen på yr.no om snøveret som hadde komme i Nord-Trøndelag.

Litt meir Alpar og resten Provence

2009-09-27T12:12:00.000-07:00

Det skal jo vera råd å gå på tur i Alpene, og det gjorde me også, men det var i temmeleg flatt terreng rundt eit vatn. Kjempefint, og her fant me mange franskmenn (og engelskmenn) på picnic. Dessutan var det mange som fiska, og nokre fekk fisk, mens han som hadde mest utstyr såg ut til å måtta greia seg med tre svartbrende pølser på grillen sin.......Langs vatnet kom me over ein åpen restaurant, og det var eit sjeldsyn, så me gjekk opp og der fekk me bord ved sida av eit bryllupsfylgje. Pent pynta, men eg la mest merke til dei enorme skohelane til damene.

Kunne ikkje dy meg. Tok bildet av oppslagstavla på toppen. I den røde bobla står det noko sånt som at Her står du. Og så er det teikna inn ei heil mengde løyper og heisar opp og ned av alle fjelltoppane. Den veien me kjørte på var så smal at han var ikkje eingong teikna inn. Det var skummelt å kjøra ned med bil, men me såg også dei som sykla, og som måtte stoppa iblant og kjøla bremsene sine.

I dag gjekk ferda vidare mot Provence. Første stopp var i den flotte byen Annecy. Eg forstår at de hadde det bra der vinterstid, Guro, men sommaren (nokre og tjue grader i dag) var veldig bra. Det var eit enormt parkområde ned mot vatnet og kanalen, med rikeleg med benker stier, trær og blomar, samt urter og krydder og grønnsaker i blomebeda. Søndag i dag, og det såg ut til at alle generasjonar hadde funne veien til parken. Me kjem til å hugsa den, samt parkeringshuset som var ein heilt annan historie. Men me lar oss ikkje stoppa!!!!

No i kveld kom me fram hit til Hotel de Citadelle i Sisteron og rakk såvidt å ta bilete ut hotellvindauga før det blei mørkt. Ein fin gammal by i "nordenden av Provence". Her er ein enormt festning som blei sterkt bomba under 2.verdenskrig, men som no er bygd opp igjen, og er open for publikum, og dersom me rekk det vil me opp dit i morgon kveld. Interessa for historie er på stigande kurs, og me pløyer oss vidare i våre kjempebøker som me har med.

Denne bergformasjonen blir omtala som ein geologisk kuriositet.

Forresten, M&A: Hanedama spurde kor me hadde gjort av dykk!

Alpebilder i dag

2009-09-26T02:08:00.000-07:00

Her er vi på terrassen i minileiligheten i La Grande Terche

Knut fekk endeleg komma seg til Cern som han hadde drøymt om.

Me har vore på to "toppturar" man det er ikkje den typen Inge er opptatt av. Våre foregjekk i bil, og det var skummelt nok. Bildene er frå den første som gjekk til Alkarez(?) Landskap og turistanlegg ikkje til å tru. I går var me på eit utsiktspunkt til Mt. Blanc, men sikten var ikkje så god. Men me såg langt nok!!!!!!!!!!! Meir seinare.

Her er vi endeleg paa nett

2009-09-24T08:01:00.000-07:00

Det tok si tid, og vi har opplevd saa müe at vi startar her og naa. Lausanne i dag. Har nettopp sett det olümpiske museet. Det var enormt flott og vi kunne sjaa gamle norske "gudar" fraa norsk sport, men best var det med is og kaffe paa ein gedigen restaurant paa takteraasen med utsikt over Genevesjöen. Me kom oss godt og vel saa langt, og har no vore i fleire dagar i omraadet rundt Genevesjöen. Starta dagen i dag med aa dra til flüplassen i Geneve med Magnhild og Audun, og dei set nok paa Gardermoen og ventar paa aa komma seg heim til Bergen. Her er det utruleg varmt og fint, og det har det vore heile tida. Me bur ein stad som er saa utruleg at ingen skulle tru...... Omtrent heilt aaleine paa ein ski resort. Oppanfor ein alpelandsbü der det ogsaa er öde. Dei innfödte er reist sin vei paa ferie etter aa ha hatt turistar der heile sommaren. Dei ladar opp til vintersesongen. Me litt strev har me funne ein open restaurant kvar dag. Elles kjem vi tilbake naar vi faar lagt inn bilder og komma oss inn i ei traadlaus sone, men naar veit vi ikkje.

Tre søte småbarn

2009-09-07T08:53:00.001-07:00

Hurra!

2009-08-26T13:28:00.001-07:00

Vi flaggar og feirar litleguten som kom til verda i Førde i dag, 26.aug, på oldefar sin bursdag.
Vi har fått vårt fjerde barnebarn og takkar for det!

"Dadi like!"

2009-07-31T12:18:00.000-07:00

Prinessa i tårnet

2009-07-31T12:03:00.000-07:00

"Learning by doing"

2009-07-31T11:48:00.000-07:00

Kongeleg sølv til Kjell!

2009-06-16T11:11:00.000-07:00

Ryktene svirra, og me la i ein fart om helgeplanane då me høyrde at Kjell Lindheim i Kviteseid skulle få overrakt Kongens fortenestmedalje i sølv, m.a. for 37 år i arbeid med barnekoret Unge Røyster. Kyrkja var full (i alle fall trudde Kjell det) av folk som ville vera der når det nygamle orgelet blei innvidd. Dagfinn heldt konsert, Jorunn spela fløyte og Kjell song solo, før ordføraren kom fram for å utføra det ærefulle oppdraget. Då medaljen kom fram, blei Kjell meir eller mindre mållaus, mens Dagfinn og Jan Einar som stod bak forslaget, gliser godt.
Og bak i våpenhuset stod dei Unge Røystene, også det ei overrasking!
Heile familien fekk sola seg i glansen av diplom og medalje. Seinare på dagen, då Normisjon serverte kyrkjelapskaus på Misjonshuset til alle som ville ha, kom alle talane, og Solveig og Sigrid overrekte gullmedalje til bestemor. Dei, og resten av familien hadde øvd seg intenst på å halda det heile hemmeleg. Men Kjell visste at det var invitert gjester frå fjern og nær. Han skulle nemleg feira 65-årsdagen sin, ein dag for tidleg, og utover ein strålande søndag ettermiddag fyltes tunet på Grønvang med grannar, slekt og vener. Og alle syns at "Kongen er snill", som det stod i songen, og at Kjell var ein veldig verdig mottakar av utmerkinga.

Hallo David!

2009-06-07T11:44:00.000-07:00

Hei David! Det var kjempekoseleg at du ville bli med oss på hytta og hjelpa farfar med spikrane og banka på plankane. Og når det blei litt vondt så kunne du jo ringe til mamma! Du gløymde ein av dei små bilane dine og så stod det ein liten hund midt på bordet. Dei ventar nok til du kjem igjen når det blir sommar.

Farmor trur du likte deg ekstra godt på trappa med pappa og farfar. Gøy å vera ein av gutta!
Og så var du flink å gå lang tur så me kunne sjå dei store traktorane!
Tusen takk for brevet du sende til oss med kunsten du hadde laga i barnehagen. No har me hengt han opp attmed teikningane til Marte.

No har farfar nettopp hatt bursdag, og dette bildet er teken på bursdagen hans. Då fekk han ikkje ei einaste sjokoladekake, men han fekk sjå på ein flott foss, og så snakka han deg og Isak og Marte i telefonen, og med pappane, og så med brødrene sine. Det syns han er like godt som sjokoladekake. Men han fekk to presangar med ledningar på, så dei kan han leka seg med.

I morgon har onkel Per Helge bursdag, og då kan du kanskje snakka med han. Han blir 28 år og er nesten vaksen, men han er minsteguten til farmor og farfar, og så blir me litt redde for han når han reiser langt på sjøen i ein slik liten kajakkbåt som han padlar i saman med farfar på bildet. Kanksje han kjem heim og får kake og pakkar han også når han har bursdag. Han har fått ein pakke med ledningar, han også.

Det er flott at du vil komma på besøk til Asker og sova i den vesle brune senga når du skal på ferie. Kan du helsa til mamma og pappa og sei at me syns det er fint at du skal få ei syster?

OÆÆÆÆÆÆÆ!

2009-05-01T12:00:00.000-07:00

Lyrikaren Helge Torvund sa ein gong at eit kunstnarleg uttrykk er nytt og originalt for den som kjem med det. Slik at då dottera hans på fem kom ut på Jærstranda, slo ho ut med hendene og sa: Himmel! og Hav! Faren meinte at med dette fekk ho sagt alt ho følte, og det på ein overbevisande måte. Trur det var slik med David på to då han kom fram i kyrkja 1.påskedag og på faren sin arm såg han store og flotte veggmaleri og altertavle. Hans følelsar blei uttrykt med at han sprikte med ti små fingrar og kom med eit begeistra OÆÆÆÆÆ! Han fekk sagt alt, til tross for eit lite ordforråd. Skulle ynskt at eg hadde hatt eit slikt enkelt uttrykk for kor flott eg syns det var å sjå og oppleva himmel og hav og bygd og by, sett frå Kolsåstoppen på ein første mai.

Det var mange som hadde teke turen, både store og små. Ein svensk småbarnspappa sa då han kom på toppen: "Har dom inte satt opp svimmelvarning?" For stupbratt var det til alle kantar, og då me klatra ned igjen var me for ein gongs skuld glad for at me ikkje hadde med oss barnebarn.

Det har vore fleire sterke opplevelsar siste månaden.

Ikkje minst då me drog frå kyrkje til kyrkje og song for fulle hus med prosjektkoret Jazzker. I Lommedalen kirke blei det så fullt at ikkje alle kom inn, og det var stor stemning og jubel overalt.

T.C.Hawkins frå New Orleans var ein fantastisk dirigent og inspirator for ca 120 amatørsongarar frå Asker og Bærum. I tillegg song han utruleg bra! Og så var det Ytre Suløen! Eg seier som David som åt ei av sine bursdagskaker her hos oss: OÆÆÆÆÆÆÆ!

PS! Snøen er nesten heilt borte i nabolaget. Hos oss vat det bart i hagen til 1.mai!

Og våren i Tyrkia

2009-03-20T13:41:00.000-07:00

Våren i Gamle Drammensvei....................

2009-03-08T11:09:00.000-07:00

På eit vis kan ein jo sei at det er lyse utsikter når ein ser ut stoveglaset, men vårfornemmelser gir det ikkje! Det er såvidt råd å åpna terrassedøra på gløtt, men det blir lenge før kaffien kan nytast utandørs. Ikkje rart ein stakkars mann føler seg liten i sin kamp mot naturkreftene. Når ein ser ut kjøkkenvindauga på andre sida av huset, så er det ikkje så mykje trøyst å få der heller. Det einaste måtte vera at naboen ikkje slepp så lettvint unna han heller: Han har to bolighus samt div. små uthus å halda styr på. Eg er glad eg snart skal pakka sandaler og solhatt og dra til varmare land. Men slik det ser ut no så blir det over jonsok før me ser snurten av krokus og påskeliljer her heime!

Tett inntil dagane........

2009-02-08T12:55:00.000-08:00

Dei fleste dagane er kvardagar. Ikkje så spennande akkurat, og nokså like. Handling og middag etter jobb. Middagskvil med avisene, Dagsrevyen med kaffi til, og seinare gjerne ein blanding av PC og TV og kanskje ein telefon. Kapasiteten rekk ofte ikkje lenger.
Men plutseleg kjem det veker som denne, med mange møte med menneske og med skjebner. Opplevelsar i natur og med kultur. Liten jobb-kapasitet kan ha den fordelen at det går an å gå tur i skogen ein vanleg fredag føremiddag når det er godt om plass både på parkeringsplass og i skiløyper. Om noko skal seiast om naturen denne veka, så er han kvit!
Kulturen og kunsten er det ikkje alltid så lett å ta bilde av, men det hender han samlar deler av familien Aasland slik det skjedde i Oslo Rådhus no i veka! Mange myldra rundt og såg på på norsk og tjekkisk kunst, mens kunstnaren sjølv (ei av dei) ser ut til å vera like oppteken av det som ein av dei utanlandske gjestene kalla "the most perfect kind of arts"!

Alle tonane frå Fredagsforums 20-årsjubileum er det heller ikkje godt å ta bilde av, men kaka derimot.... og flittige hender! Eit flott jubileum som varte i minst to dagar og som var prega av så mykje lovsong at dei to "utvandra" pinsevennene me møtte, måtte føla seg rektig heime.

Teaterforestillingen me skulle sjå saman med Torunn og Harald let seg av mange og kompliserte årsaker heller ikkje avbilda. Få ting blei som vertskapet hadde tenkt. Eg vurderte eit innlegg under tittelen Å gjera opp rekneskap utan vert men det blei på alle måtar feil, ettersom vertskapet måtte ta heile rekninga, i alle fall inntil vidare. Så det Knut og Harald studerer her på Grand, er ikkje rekninga, men ei teikning av utvendige trapper til hytta!

Kom ikkje her og sei at livet ikkje kan vera variert om ein har fylt seksti!
Dessutan skuldar eg å gjera merksam på at "Tett inntil dagene" er tittelen på ei bok som absolutt er å anbefala, og som handlar om dagar svært ulike mine. Men dagane tilhøyrer ei mor, så det kan passa å minna om det no nett før morsdagen er omme.

Gratulerer med to års dåpsdag for Isak

2009-01-27T09:19:00.000-08:00

Tida går jo så fykande fort, og det er ikkje så lenge sidan me fekk den store æra å vera fadder for Isak. Det var ein flott dag for oss som kom, men jammen måtte mange streva for å komma fram i mykje uvær! Onkel Kjetil kom seg berre til sjukehuset mens damene frå Bergen ikkje kom i det heile tatt. I dag er det alt to år sidan, og Isak er blitt stor gut som likte å visa oss kunstene sine då han var på besøk i jula. Gratulerer til både han og dei andre i familien!

Drømmeferie og feriedrømmer

2009-01-13T03:38:00.001-08:00

Me tok turen frå ein trist og skoddetung søndag ute og til eit fargerikt mylder av sommar- og feriedraumar inne på reiselivsmessa på Lillestrøm. Her gjekk Knut Jørgen Ødegaard omtrent i taket i sin "anskuelsesundervisning" om avstandane i verdensrommet, og om fantastiske turar som skulle gå dit, mens andre ivra for ein dagstur til Trøgstad. Knut heldt seg til den første, mens eg fekk med meg eit foredrag om tur Frå kyst til kyst i Amerika. Så no er eg klar, men det blir vel ikkje i år. Det blir derimot Tyrkia-turen, og kanskje den store Europaturen. I alle fall skal det ikkje stå på fargeglad info. Draumane er dessuten gratis.....Eg brukte 20 kr. på eit gammalt nr. av Vagabond, mens gemalen handla der det var demonstrasjon av ymist. Så no kan du sitja der nedi Bankok og lura, Agnar. Faren din fant noko som var for dei som reiser og fartar mykje, og då passar det jo bra at du fyller år i morgon, og at du ikkje kjem heim før me har fått pakken avgarde.

Det var også stands som anbefalte oss å dra på reise til Israel, men heldigvis har me vore der. Krig var det også den gongen, for tre år sidan. Og no i dag, på tjuandedagen, som restane av jula skal bort, ser eg på glaskunsten i kjøkenglaset. Kjøpt og laga av kristne palestinarar i Betlehem proklamerer dei Peace on Earth. Eg trur det kan få hengja litt til....

Takk for besøket!

2008-12-30T04:05:00.000-08:00

Julegjestene har reist sin veg, og et vesle raude huset vårt strevar med å finna igjen balansen. Juletreet står i ro og fred og ingen loppar det for blanke kuler. Ingen brukar julekrybba til racerbane for småbilane sine, og det er heller ingen slosskamp om Jesusbarnet. Pianoet kviler seg, og ingen står på krava for å få rydda oppvaskmaskinen. Berre vaskemaskinen går - og går - og går. Me sit her i eit stille hus og er svært takknemlege for det jula gav oss av glede og samver. Mat og gaver, javel, men slett ikkje berre det: Kyrkjebesøk og Mostebesøk og operabesøk (med innlagt stoor gravemaskin), tur til slottet med skumle gardistar. Tur på isen og ein bitteliten skitur, først inne og så i hagen. Inne var det juletregang og traktorkjøring, billedlotto og Uno og Ticket to Ride. Stor tryllekunst-oppvisning! Gråtass og Elias og Byggmester Bob på video for dei små, og Max Manus på kino for dei store. Samt ikkje lite dataopplæring. Så det me ikkje rakk, som f.eks. førstehjelpsopplæring, det får me heller ta ved hjelp av web-camera. Familiebilde blir vanskeligare å få til, men eg stel vilt til så lenge frå eit felles billedarkiv:

Eit flott pepperkakehus som smakte godt

2008-12-29T05:56:00.000-08:00

Velkommen til bords - i advent!

2008-11-30T06:36:00.000-08:00

Fredag var det fullt hus og stormande jubel her. "Gutteklubben" Wiggo med fruer hadde juleavslutning, så det blei atten velvaksne personar til bords. Alle hadde med mat til ståande buffet på kjøkkenet, og sjølv om dei er kjende for sin gode appetitt så blei det mykje restar til oss, og til å ta med attende. Grei ordning, og godt var det! Men eg visste at det ville bli temmeleg kaotisk underveis, og eg skulle koka ris på ein ny induksjons-komfyr som eg ikkje hadde heilt kontroll på, så bord-bilder måtte takast før gjestene kom. Og her er dei! Koseleg å få dekka skikkeleg med adventsfargar for ein gongs skuld. Og mykje kom til nytte: Her er løparane som eg kjøpte på Husfliden saman med Anne og Randi fjorten dagar tidlegare, den kvite damaskduken med isbjørnmønster høyrer til arven frå Mælum, mens mor kom med dei hekla serviett-ringane som mange bemerka. Serviset fekk me i forlovelsespresang (!) frå bestemor, og Telesølvet og lysestaken fekk me i bryllupspresangar vestfrå. Englane derimot er berre tre dagar gamle, og dei kom med Aud og Jens frå Luster som var på koseleg overnattingsbesøk tidlegare i veka. Mosto gav oss pengar og me kjøpte stettglas i krystall til Inge sin konfirmasjon. Blomar til begge borda er kjøpte hos dei som denne veka fekk årets service-pris i Asker, nemleg Asker Blomster.
Me har ikkje kvit damaskduk til det store bordet, men pytt, me gjer som me har gjort før: To pene arva overlaken med brodert monogram gjer same nytta. Her får eg også brukt dei nye små krystallfigurane som eg kjøpte i Budapest for ein månad sidan. Krystallvasen er avskjedsgåva som Knut fekk då han slutta på Kvitsund. Tallerkane er arva frå Mælum (eller var det Eie?). Telyshaldarane fekk eg av Randi H. til 50-årsdagen, mens den store vasen eg fekk av Kvitsundgjengen ved same høve, blei fylt med flotte roser som Carl Otto kom med. Stemningen var god og me er takknemlege til alle som kom og gav oss ein god start på adventstida.

Først i dag tende me det første lyset og fekk med oss ei flott familiemesse der det var barnekoret som med sin nyskrivne musikal heldt preika, og dei fekk tydeleg fram kven det var me venta på. GOD ADVENT!

Ytterpunkt

2008-11-16T14:42:00.000-08:00

Livet går sin vei, mykje på det jevne, og det hender eg tenkjer at det ikkje skjer så mykje. Men av og til ser eg yttepunkta som gjer at livet blir spennande og interessant. Frå at eg den eine helga beveger meg på dei store høgdene ved Donau med utsikt over den vakre byen Budapest. Klasssisk konsert og båttur på samme Donau med middag og musikk i nattemørket.

Til at eg neste helg bokstaveleg talt ligg nede i snøføyka for å få litt orden på terassen på hytta.

Den eine kvelden er eg på datakurs og føler me dummare enn på svært lenge, mens eg neste morgon har ansvaret for eit tilsvarande sjølv. Det var i grunnen meir moro, men ein utfordring likevel.
Og i kveld har me testa bursdagspresang frå Per Helge. Prøvd å få liv i Mini-Anne, men eg trur me må ha eit intensiv-kurs i jula.

Elles lurer eg jo på om eg skal blogga noko meir. Syns det er skralt med responsen etterkvart. Men kanskje har vore litt sløv sjølv også.

Vi lever - bra, til og med!

2008-10-26T12:25:00.000-07:00

Det er så lenge sidan sist at eg må få inn eit livsteikn. På mange måtar betyr det berre at det har vore mykje som hendt og gjort livet litt travelt. Men det er også godt! Sender nokre små glimt.
I oppramsingsmodus: To syttiårsdagar, dobbel sekstiårsfeiring, sørlandstur og vestlandstur og Telemarkstur. Forsøk på terassebygging på hytta, litteraturseminar og fotobehandlingskurs. Det siste er eg nettopp begynt på, så me får sjå om det gir resultater.

Men mest har eg vore hekta på å lesa meg opp på litteratur frå Vietnam, Burma, Pakistan og India. Dette blei igjen presentert på ein mangfoldig litteraturkveld på biblioteket. Det var arbeidskrevande, men uhyre givande og interessant! Litt får eg brukt om igjen i menighetssamanheng.

Sist, men ikkje minst har me no i helga hatt besøk av Agnar og David som har sjarmert både besteforeldre og mosto sønder og saman. Ved Tveter gård måtte far og son halda seg unna alle dei flotte hestane. På sjukeheimen gjorde han eit dykk ned i planter med vatn og steinar og fekk farfar til å råkjøra han med rullator i korridorane. Han likte seg godt på Lille Tøyen, og mosto syns det var stas å få besøk.

I potetåkeren på Skaugum

2008-08-19T02:12:00.000-07:00

Søndag tok me turen over til kronprinsen sin bondegård. Me plukka poteter og kjøpte grønnsaker, og no har me smaka på det meste. Det var såkalla Åpen gård der alle som hadde lyst kunne komma. Og dei kom! Det var store flokkar med barnefamiliar som skulle sjå på dyr og høyra Knut Risan fortelja eventyr. Samt mange andre. Me var så heldige at me kom i snakk med "sjefen sjøl", altså ikkje kronprinsen, men gardsstyraren som hadde jobba der i over 40 år. No hadde han, saman med to andre, ansvaret for dyrking av 1200 mål jord. Men til dette Åpen gård-arrangementet hadde han hjelp av 60-70 frivillige.

"Porgy and Bess" og brødrene Aasland

2008-08-11T10:54:00.000-07:00

Harald fyller 70, og bursdagspresangen denne gongen var billettar til premieren på "Porgy and Bess" på Operaen, samt lunsj (eller var det middag?) på Operaen, saman med alle brødrene og svigerinnene. Og sjelden har har vel ei gåve falle så i smak både hos den som fekk og dei som gav!

Forestillingen og musikk-opplevelsen var berre fantastisk. Heldigvis er dei fleste kritikarar enige med oss i dagens aviser.

Men bestemmelsen om å reisa kollektivt skulle visa seg å føra mange og lange komplikasjoner med seg. Godt me hadde hatt eit solid måltid tidleg på dag, for det skulle bli lenge før me kom oss heim til reker og loff og kaffe og kaker. Men moro var det lell!

Ferien er over.........

2008-08-03T06:25:00.000-07:00

Ikkje dei heilt store krumspringa i år, men inntrykka kan bli mange likevel. Står fast ved det eg tidlegare har sagt: For å vera vellykka skal ein ferie gi påfyll når det gjeld natur, kultur og fellesskap. Det har blitt mykje av et første og det siste no i sommar. Når det gjeld kulturen måtte eg tenkja meg litt om. Men jo, eg har fått med meg museer, kunstutstillingar, konsert og kino, samt ein del som ligg i grenselandet til kultur. F.eks. tur med "Skibladner" på Mjøsa, og på Telemarkskanalen med "Henrik Ibsen". Olsokmesse i Eidsborg Stavkyrkje. Besøk på Gustavsberg, Sveriges første badested, og, ikkje minst, overnatting på det fantastiske "Skattkammeret" i Lårdal.
Og enno har eg ikkje nevnt god mat og godt lesestoff, varme bad i sjø og vatn, samt tre strålande barnebarn!
Count your blessings, seier eg no berre!

Bursdagsfeiring i juni

2008-06-08T14:09:00.000-07:00

Dei fleste som fyller 62 syns dei har alt dei treng, men slik var det ikkje med herren her i huset i år. Han ønska seg å feira dagen med å gå på Stunt Show på Føyka. Det var visst topp for han og for mange fedre og søner. Det var veldig langt mellom bestemødrene......... Enormt med røyk, motorbrøl, vanvittig kjøring og forbruk av drivstoff, spør du meg. Men bursdagsbarnet var altså fornøgd, og då så! Han fekk også noko anna han ønska seg, nemleg gavekort på tur med Skibladner på Mjøsa. Den turen går om to veker.

Bløtkake blei det ikkje saman med Leif Gustav og Anne Lise på piknik ved sjøen i går heller, men kyllingsalat, hermetiske kirsebær med vaniljesaus og wienerbrød til kaffien. Ideelt i 30 graders varme. Fullt så bra var det ikkje i dag. Då bles det så enormt at etter ein time måtte me heim og varma oss.
I dag ville me helst vore i Stavanger og feirt Per Helge med kanotur og grill, men me forstår at den saken tar familien Urstad seg av, og så får me misunna dei av eit godt hjarte. På same måten som me misunner familien Haaland som fekk vera med å kjøra inn den nye grillen til Kariann då ho feira sin dag sist søndag.
Akk ja, slik går det når me buset oss så usentralt (!), men snart er det ferie, og då dukkar me kanskje opp både her og der.

Hurra for 17.mai!

2008-05-17T13:12:00.000-07:00

Slik starta dagen i Åsgrend til vår store overraskelse! De har vel høyrt om gedigne 17.mai-frukostar? Vår hyttevariant var mildt sagt enkel og i farta.

Men kva gjorde vel det når neste måltid såg slik ut? Då hadde me reist gjennom Telemark i alle slags ver og havna i Asker og hos familien Hagemo som har har invitert til slike 17.mai-lunsjar i 15 år. Dette var første året som me måtte sitja inne, men det er utruleg kor mange det er plass til når hjarterommet er stort. Og takk for det!

"Vi over 60"

2008-05-04T11:11:00.000-07:00

Torunn har fylt 61! Sjelden har vel ein 61-årsdag blitt feira så grundig i tri heile dagar til ende. Variert vart det også då fem Bømladamer samla seg på Bud frå 1. til 4.mai. Ikkje minst spelte veret på lag med oss. Og naturen! Eg var så heldig at eg sat ved sida av eit ungt par frå Nederland i flyet då me tok oss over Romsdalsalpane i strålande solskinn. Eg var stolt over at eg i alle fall var norsk! Maten var heller ikkje å forakta for oss som berre sette oss til veldekka bord. Fiskesuppe og bacalao og lammesteik! Trur nok vertskapet hadde forberedt seg i dagevis. Godt Torunn har ein trugen assistent og kjøkkenskrivar.

Inne og ute var det godt å vera. Me fekk til og med med oss ein tur på hytta på Skaret. Vassa i snø med bacalao som heldt på å havna i snøfonna. Om kvelden fekk me diskutert nokre av livets store spørsmål - og mange små! Dersom det har komme nye synspunkt til så er det berre å melda frå så skal det bli notert som eigne punkt på livs- og pensjonists-meistringslista. Me er vel litt betre rusta no eller kva? Heimearbeidet må me gjera kvar for oss.

Handleturane var eit kapittel for seg. Smykker og toppar og lys og bordpynt av ymist slag. Til og med ein bordløpar berre "måtte" Ellen ha. Passa han bra?

Kveldane i "Vikjen" var gylne. Sol på terassen til seint på kveld og eventyrlege solnedgangar. Kan damer i 60-årsalderen ha det stort betre? Eller kva seier de andre? Takk for meg, i alle fall!

April-smil i hovudstaden

2008-04-27T13:11:00.000-07:00

Eg gjekk åleine gjennom sentrumsgatene her om dagen og gav meg tid til å sjå på folk rundt meg. Det var mange som smilte! Den første var ei ung jente med lange fletter som gjekk åleine og smilte strålande mens ho snakka i telefonen. Tydeleg fellesskap. Så ein ung pappa som smilte til sitt vesle barn. Eit smil som varte, og som tyda på kjærlighet og stolthet. Forte og ivrige smil over kafeborda på uterestaurantane. Dei absolutt meir avmålte smila som folk sende seg sjølv i spegelen på toalettet, og dei høflege inne på butikkane: "Kan eg hjelpa deg med noko?" Så blei det ein periode på Karl Johan der eg berre såg tiggarkoppane, og der dei som sat der hadde gøymt ansiktet sitt, anten i store skjerf eller i hendene. Antakeleg venta dei ikkje på å få smil heller. Noko av det verste er nok å bli betrakta som ikkje-personar og berre bli sett forbi, rakk eg å tenkja før det kom ei opp på sida av meg og smilte, høfleg og forventningsfull, men bak smilet såg eg smerte og angst og kanskje også skam: Kunne du tenkja deg å kjøpa eit nummer av Erlik Oslo? Og forsvarsverket som sprakk ei lita stund då ho forstod at ho fekk dobbel pris fordi ho ikkje hadde vekslepengar (og kanskje fordi eg hadde opparbeidd meg dårleg samvittighet).
I dag har vi også hatt ein tur i byen og sett på dei som smilte, og dersom eg skulle vore representert med eit smil her og no, så skulle det vore oppe på Operataket. Veret var grått og surt, men oppe på taket krydde det av folk. Det er storslagent turterreng og utsikt for dei som vil prøva seg! Inne i inngangshallen var det også fullt av folk som gledde seg over flott og fargerik song av barnekor, samt dans frå alle verdens hjørner. Trur det hadde noko med Mangfoldsåret å gjera. Me såg både bømlingar og Askerfolk, men ingen me kjende godt nok til å smila til dei. Me henta åtte operabilletter til Porgy and Bess som me skal sjå i august. Fire brødre Aasland (den eine fyller 70) med fruer. Til saman har me vore gifte i meir enn hundre år! Me gler oss til august!

David 1 år i dag!

2008-04-06T13:23:00.000-07:00

Me kom ikkje i bursdagsbesøk i dag, men han briljerte med alle sine kunster for få veker sidan då me var på påskebesøk. De ser han i bildeshowet til høgre.

Påskefjell

2008-03-25T09:57:00.000-07:00

Kva skal vi vel med Rauland og Silkedalen heretter? No er forholda lagt flott til rette i Vrådalfjella. Brei og fin bilveg like til høgfjellet og så rundløype og løype opp til Hægefjell. Utruleg flott usikt, og foreløbig lite trafikk både på vegen og i løypene. Men enormt med hytter!

"Den evige stad"

2008-02-24T10:37:00.000-08:00

Kanskje er det slik vi hugsar det best: Bjørgulf framfor ein meir eller mindre andektiv forsamling. Her deler han med oss litt av sin store kunnskap før vi går inn i Vatikanmuseet. Innsida der, og dei ca 15 kyrkjene me besøkte fekk me ikkje teke gode bilete av, men prospektkorta er fine!

Innimellom slaga måtte me ha mat. Her tar kelnaren bilete av oss før han serverer oss det han kalla spesialretten for Roma. Restauranten var fin, og kanskje er det det han gjerne vil ha fram, ettersom så mykje av interiøret kom med. Eg trur eg har fått nok av Roma spesial som var ein utruleg mektig spagettirett.

På Forum Romanum venta det oss ein overraskelse: Midt på plassen kom Thor Arne med ein del av familien som han hadde med på tur. Rart å møta gamle kjende på slike trakter, men kanskje var han av dei mest sannsynlege på ein slik stad!

Petersplassen og Peterskyrkja var ein stor opplevelse. Ein kjenner seg liten i slike omgivelsar! Alt var stort, og folkemenda vart stor etterkvart som dagen skrei fram, men heldigvis var me tidleg ute. Me tok undergrunnsbanen til og frå, og der var det berre å stua inn folk til ein mest ikkje fekk pusta.

Så mykje handling blei det no ikkje, men loppemarkedet var ein opplevelse, og Knut handla med seg både det eine og det andre. Her får han kjøpt seg nye pensko.

Me høyrde til dei priviligerte som budde i øverste (6.) etaste på hotellet, og her hadde me eigen takterrasse. Siste dagen blei det endeleg så varmt at me kunne eta ute utan å kle på oss alt me hadde. Her kunne me sjå store deler av byen. Og gangavstand til mykje. Berre ein liten park skilde oss frå Colosseum.

Utruleg at det her vart halde kampar med døden til fylgje for den eine eller andre i fire hundre år. Amfiveggene er
høge, men visstnok er det like stor del som er nedanfor bakken.

Og enno er det mykje, mykje me såg og opplevde. Ikkje minst var det fint å oppleva så mykje med 25 andre som me stort sett kjende alle saman. Lysta til å lesa den eldste verdshistorien og kyrkjehistorien aukar etter slike turar.

Roma kaller!

2008-02-20T12:04:00.000-08:00

Alt vel her i den evige stad. I dag har vi vore ein flott dagstur til Assisi. Ein kjempefin by der det heile er bygd opp rundt Frans av Assisi. Fantastisk utsikt over dalern, og med mykje flott kunst. Eg kan ikkje faa sendt bilder no, men byen er eit besòk verdt. Roma er jo ogsaa heilt utruleg. Colosseum i gaar gjorde stort inntrykk. Peterskyrkja , Capitol og eit utruleg kaldt solskin. Meir seinare

David var her!

2008-02-15T06:28:00.000-08:00

David besøkte oss i fleire dagar saman med foreldra sine sist helg. Han var godt fornøgd med seg sjølv og alt han kunne, og det var farmor og farfar også.

Lovsong og ymist anna i Asker siste veka!

2008-01-20T13:22:00.000-08:00

Lovsongskvelden på Askertun sist søndagskveld fekk det til å svinga i Asker-menigheten. I alle fall den delen som var på vår alder, og som kunne kunne sine lovsongar, og som mimra med slikt volum og slik rytme at ein kunne lura på om det fans "skap-pinsevenner" i forsamlingen. Eller kanskje berre fordums indremisjonsfolk. For det skal seiast i at i denne menigheten har eg ikkje sett ei einaste Sangboken etter at vi kom hit. Her er det Salmeboken som gjeld, supplert med Salmer 97 og kanskje ein liten dose Treklang. Samt eigne tekstar og melodiar. Men på lovsangskveldane lurer bedehussangane seg fram, og "alle" kan dei! Og lovsongsgeneralen Petter styrer det heile med stødig, eller kanskje heller viftande og inspirerande dirigenthender. Trening har han bl.a.skaffa seg i Norsk Pediatrisk Kammerkor(!) på Rikshospitalet.

Aslaug derimot brukar hendene sine til andre ting. Ho tryllar fram dei lekraste rettar når me møtest til bibelgruppe hos henne, slik me gjorde sist tirsdag. Då blir det for bibelselskap å rekna. I tillegg til nydelege rundstykker blei det denne gongen florlette krumkaker med moltekrem.

Torsdagen var det møte i diakoniutvalget på Askertun. Her var det Martha som styrte med sikker hånd. Sjokoladekaker kom ho også med. Me har det ikkje vondt! Og dersom de ser ut som om ho les annan manns brev, så er det nok takkebrev frå folk som har fått blomar.

Til sist, ei lita helsing til Erling som fylte 80 denne veka, men som framleis har ein kollosal kapasitet til å stå på for menigheten. No søndag var han ikkje på plass i klokkarstolen i kyrkja, for då feira han med slekt og venner på hotell. Vel overstått til deg!

Samtalar i eit nytt år

2008-01-06T13:30:00.000-08:00

Kva er vi så opptekne av i eit nytt år? Kva snakkar vi med folk om? Jo, det er så mangt dersom denne første januarhelga er representativ. Sju damer møttest i ein 59-årsdag laurdagskvelden, og drøsen gjekk livleg om----skulepolitikken i Norge kontra Finland og Frankrike. Er det sikkert at fagleg kunnskap er betre enn trivsel og sjølvtillit? Står verkeleg katten under 10-tallet i gnav? Og veit de at dette spelet kan kjøpast på Oslo Bymuseum? Er eit bilde i eit word-dokument slutta å vera bilde og har gått over til å bli ein del f.eks. av eit brev? Er dei som jobbar i det private næringsliv alltid betre og meir effektive enn dei som jobbar i det offentlege? Kan vi gjera noko for klimaet? Eller er klimakvoter berre ein ekstra skatt som går rett inn i statskassa? Korleis skal det gå med kommuneøkonomien i Vanylven? Har vi glede av å kunna teksten til Jeg snører min sekk? og kor lenge kan eigentleg konjakk (f.eks. til goro) halda seg utan å bli dårleg? Kva gjer vi dersom vi veit meir om Hamsuns liv enn om vårt eige? Skriv vi dagbok, lager oversiktsplanskar eller skriv blogg? To av damene fortalde om julepresangane dei hadde bevilga til seg sjølv: Eit elektronisk piano (det nest beste) og eit speilreflekskamera (det beste?) Deretter gjekk, tradisjonen tru, kollektkorga rundt. Kanskje vi kan få ein kommentar om kor mykje som kom inn og kva pengane skal gå til?

God jul/Merry Christmas

2007-12-24T14:45:00.000-08:00

For første gong på ca. 57 år er eg yngstemann på julafta. Me feira vestlandsjul med pøsregn utanfor, men med pinnekjøt og moltekrem inne. Far og onkel Hans feira med oss./For the first time in ca. 57 years I was the youngest one on a Christmas Eve. Knut and I celebrated with my father (92) and his brother Hans (89). Rain was pouring down while we had our traditional Christmas dinner.

Og fortsatt er det dei heimelaga presangane som slår best an. Far og onkel Hans sit fordjupa i kvart sitt slektshefte som eg såvidt rakk å få ferdig. Knut snakkar med sønene sine på telefonen./ Homemade presents are the most popular ones. I jusr finished two different "family books" and my afather and uncle seem to be very interested while Knut is speaking to his sons on the phone.

Og eg blei veldig begeistra for "billedboka" som Per Helge og Elisabeth hadde fått laga frå ferien vår på Kypros. Den som ser godt etter vil sjå at eg har nytt smykke på meg, heilt likt ørepynten eg fekk på Kypros. Kjempebra! / I was very satisfied with the book of pictures from our holiday to Cypros. And with the new nacklace (?) like the earrings I got to my birthday.

Er november trist og grå?

2007-11-18T04:00:00.000-08:00

Vi har høyrt at november skal ein berre komma seg igjennom; trist og grått og vått og sølete. Slik er det slett ikkje. Sjå berre på morgonsola over Skorve tidleg 11.november! Men på andre sida av hytta kan ein tydeleg sjå at vinteren nærmar seg. Me klypte krydderurtene og la dei inn på stovebordet til frysetørking. Men det var kanskje ikkje særleg proft? Me rakk også med eit nødskrik å få tøme sisterna. Vatnet var frose om morgonen 10.nov, men tinte såpass at me fekk det ut. Godt å tenkja på at me ikkje har innlagt vatn som kan frysa om vinteren, eller straum som kostar anten me brukar han eller ikkje!

Er det surt ute i november, så kan ein finne varme og trivsel inne. Me fekk besøk av ein heil liten koloni med slekt frå Vestlandet, og då gjekk det med ein del kaffe og kaker. I tillegg såg me musikalen An-Magritt på Det norske teateret, og ein spesiell viltmiddag på Cholate(?) der sjokolade var med i alle rettane. Bl.a. var det ruccola-salat med raspa sjokolade til forrett!

Og kven seier at kjøpesenter må vera så triste?Her feirer Randi og eg Anne sin bursdag med kaffe og napoleonskaker ein månad for tidleg, og det på Sandvika storsenter som no er blitt Skandinavias største. Det måtte gjerast når dei likevel var undervegs til retreat på Lovisenberg. Me kjøpte presang til deg også, Ellen, men den ligg fint innpakka hos Anne til så lenge.

I dag derimot er det ein frykteleg grå og mørsk novembersøndag, men Knut har likevel tenkt seg opp til Blindern på Astrofestilvalen der han håper å møta Buzz Aldrin, som i si tid var på månen og tok bilde av Armstrong. Elevar kal han ha med, og dei stjerner får dei nok sjå, inne eller ute!

God november!

Ferie med badesko og solhatt

2007-10-19T02:18:00.000-07:00

Ja, så er han over då, den store familieturen som vi har gleda oss til og planlagt i over eit år. Det var godt å leva eit liv i shorts og t-skjorte i to veker, og ha alle sine rundt seg i ei av dei. Me koste oss verre, og til tross for diverse dramatikk er vi no alle vel heime og i ferd med å gyva laus på hausten sine utfordringar som kan vera ulike i Førde, Stavanger, Mandal og Asker. Godt å ha felles opplevelsar å sjå attende på!

Marte var nok den som kosa seg mest i vatnet, samt under og oppi den vesle båten

Alle mann på restaurant

Både den eldste og den yngste ser ut til å lika seg.Førde-folka som ikkje er heilt sikker på korleis sola ser, dei må smørja seg litt ekstra godt!
Inge og Per Helge i fritt svev

Elisabeth i stor fart ute i bølgene

Skal gamalt venskap kverva bort og ikkje setja far?

2007-09-23T14:53:00.000-07:00

Skal gamalt venskap kverva bort
Og ikkje setja far
Skal gamalt venskap kverva bort
Og det som ein gong var

(ved H. Kiran)

Rikdom!

2007-09-10T14:32:00.000-07:00

Har nett bak meg ei helg som får meg til å kjenna meg rik- rik på tyttebær, naturopplevelsar, vennskap og fellesskap! Åtte damer på hyttetur til Åsgrend henta inn adskillige liter tyttebær på laurdag føremiddag i eit strålande ver.

Randi H. og Ellen har seg til og med ein liten tur uti det kalde vatnet.

Så var det å leggja i veg gjennom lyngen med lange kjolar og anorakkar og joggesko og tomme vatnkanner. Litt fantasi måtte ein ha for å forstå at me var på veg til festmiddag på Morgedal hotell. Men hit kom me, og blei møtt av fleire lystige damer frå nærmiljøet. Eit flott bord i Kongesalen og nydeleg middag! Festen blei avslutta på hytta inne i skogen. Her var det talar og gåveoverrekking samt kaffe og kaker. Stemningen var god, men plutseleg var det fleire som hugsa at dei skulle møta til kyrkjekorøving tidleg søndag morgon. Og borte i natta var dei, men ikonet mitt fekk dei ikkje sjå!

Takka eg forresten for gåvene? Flotte naturbilde frå Bømlo, spesiallaga og rosemåla hyttebok, opplevelsesgåvekort og praktverket "Vann av klippen" med bibelillustrasjonar som Terje Grøstad har arbeidd på i åtte år! Dessutan pengar, så i dag har eg vore rundt og sett etter hytteservice. Eg visste ikkje at eg ynskte meg noko av dette, men eg blei veldig glad. Akkurat slik skal det vera med gåver! Eg visste ikkje heilt at det var eit slikt selskap eg ynskte meg heller, men så kom de og gjorde det heile så flott. Håper me møtest om ti år, og gjerne før, f.eks. neste helg , for mange sin del.

Oselands

2007-08-28T14:26:00.000-07:00

I fleire dagar har vi feira brødrene Aasland som har vist fram sine eigne og sine forfedres kunstverk, åndsverk og livsverk. Først ute var Nils som var ein av hovudutstillarane i den nye skulpturparken på Bærums Verk. Utstillingen blei opna med stor fest på torsdag kveld.

Saman med Marianne og Ane fekk me bli med på opning og mottakelse (?) heime på godset til Carl Otto Cappelen som eig anlegga på Bærums Verk. Sjølv fortalde Nils historien om sine "resirkulerte" Big Buttons. Etter eit langt liv på t-banestasjonen på Stovner, har dei no fått nytt liv på Bærums Verk.

I tillegg til fleire skulpturar i tre har han også eit par i stein. Både godseigar Løvenskiold og broder Knut er ekstra begeistra for dei to hestehovuda som har fått namnet "Skyggen"

To dagar seinare var det Aasland jr. (Tord) som fekk æra av å ynskja nær på hundre menneske velkomne til tuns på Åsland.Her fortalde Tord om slekt og gard og historie, og så blei det vist fram ting som Nils Malar(bror av Knut sin oldefar) hadde laga og det blei sunge salmer som han hadde laga.
Seinare gjekk turen til menighetshuset i Bamble der det var halde fleire kulturhistoriske foredrag, bl.a. av brødrene Harald, Nils og Knut.
Dagen blei avslutta med ein flott konsert i kyrkja. Her song Anne Gravir Klykken, mens Sigvald Tveit spela, m.a. fleire av Nils "Malar" Aasland sine songar. Og alle var samde om at det hadde vore ein gild dag!

Neste dag var det tid for 30-årsfotograferinga: På denne kjelken har dei fire brødrene blitt fotografert kvart 30.år, og alltid har Nils gummistøvlar på, og ei brødslive i handa. Forrige gong var i Guro sin barnedåp i Vinje.

Og når det no var så godt mannskap, så bar det til skogs for å hogga, kvista og slepa til gards eit tre som kan bli erstatta den flaggstanga som vinden tok ei veke før den store festen. No er det von om at ein slepp å flagga på "byvis" neste gong det blir fest i tunet!

Kveldsstemning i Åsgrend og i Asker

2007-08-13T12:23:00.000-07:00

Me har prøvd vårt nye kamera:

I Edens hage og i andre hagar

2007-08-06T10:43:00.000-07:00

Sommaren er i store trekk over, og badetøyet blir lagt ubrukt tilbake i skapet. Eller kanskje ikkje. Var me kanskje ikkje i sjøen og bada med Tove og Arne den første dagen me var tilbake i Asker? Og åt (litt!) på eksklusive Hvalstrand Bad uterestaurant. Ikkje at det var opphaldsver heile dagen, men...Det var det heller ikkje då me var på uterestaurant på brygga i Kviteseid. Stas for det. Ein av dei to dagane det ikkje regna var me på Flor og Fjære. Ei eksotisk palmeøy i Ryfylke. Ein fantastisk opplevelse som me dytta på Per Helge og Elisabeth som bursdagspresangar, slik at me også kunne få vera med. Trur dei hadde det bra, dei også.

Mange dagar var det regn på hytta. Men her var det godt selskap. Ser ikkje Isak glad ut, kanskje?

Ein av dagane tok me ein utflukt til bibelcampen på Kvitsund. Her blei det bibeltime på farfar, og barnemøte med perler(!) på farmor og Marte. Imponerande å halda konsentrasjonen til 50-60 ungar mellom tre og sju. Og deretter bistå med perling for alle. Marte var nok av dei minste, men me fekk pressa oss til eit lite hjørne. Og jammen blei det armbånd. Kor har det blitt av det, trur du, Marte? Etter strabasane gjekk me på felles lunsj i matsalen. Flott med så mange barnefamiliar som koste seg i regnveret. Marte koste seg også i Lindheim-hagen med Solveig og Sigrid. Og me koste oss me henne og Isak. Så då eg hadde jobba ei veke så drog me rett opp for å sjå korleis dei hadde fått det i "ny-huset".

Knut likte seg godt på "arbeids-ferie", mens eg slappa meir av.

For dei som syns det har blitt mange bilde, så er no fotoapparatet kaputt, så me nok skaffa oss eit nytt dersom ikkje bloggen heretter berre skal innehalda gamle bilde.

David store dag

2007-07-03T10:48:00.000-07:00

Ein stor og fin dag då David blei døypt i Mandal kyrkje. Han oppførte seg eksemplarisk og gudstenesta var flott. Deretter var det stor fest med alle besteforeldre, alle søskenbarn og alle onklar og tanter, med unntak av morbror Arne som låg med to brekte leggbein på sykehuset i Stavanger etter eit litt uheldig fraspark på fotballkamp. Dåpsfesten vart halden i "blåstova" på Hald. Eit så flott lokale at plutseleg dukka det opp to franske turistar som hadde lese om takmaleria i ei fransk guidebok og som kom eins ærend for å sjå på dei. Men i tillegg fekk dei med seg eit norsk dåpsselskap og norske kaker.

Litt om ting og tang både her og der

2007-06-27T11:41:00.000-07:00

Snart er ferien her, og med den den store folkeforflyttinga. Som ein forberedelse har eg foreløbig reidd opp 11 senger og må nok ta to-tre til. Eg har to kaker i ovnen og ei klar i fryseboksen. Eg har ordna dåpspresang i pose og bursdagspresangar på skap. Planter er blitt flytta hit og dit og/eller overlatt til ein såkalla naturleg død. Eg har sjekka at tripp-trapp-stolen med "bandet" som Marte bruka i fjor står klar i midtrommet på hytta. Blir det ho som skal bruka det i år også, skal tru, eller får Isak bandet og Marte den andre tripp-trapp-stolen? Eg har sjekka at farfar si barnedyne ligg klar i kista slik at Isak og David kan bruka den til teppe ute på "plattingen" slik Marte gjorde for to år sidan.

Og så har farmor eigenhendig skrive på fleire plankar, mens farfar personleg har brent dei.Senger er oppreidde til Per Helge og Elisabeth på rommet mot stien, og oppå skapet i stova ligg ein pakke som er til ein av dykk, eller begge. Det er ikkje så godt å sei, etter den nye ynskjelista til Elisabeth som kom i dag. På rommet i midten kan du ha senga di, Marte, og kanskje pappa får mest morgonfred dersom han søv der med deg? I øverste skuff i skapet ligg den gamle sangboka som farmor bruka då ho var lita. Kanskje du kan få Elisabeth og Per Helge til å syngja med deg? Og på annekset er det reidd opp til Kariann og Inge, så får de eige hus som i fjor. De syns kanskje plantene ute har fått rar plassering? Dei står der dei står for å få litt sol, litt skugge og litt vatn. Krydderplantene må de forsyna dykk av etter som de har kunnskap til. Det er salvie, sitronmelisse, selleripersille og gressløk. Kjenner eg Per Helge rett så luktar han snart av det siste.
Elles er ting omtrent som det har vore, sjølv om eitt og anna ber preg av at det har vore mange (utdriknings- og andre) menn der i det siste. Koppen skal limast, Elisabeth, så han blir nok i fin form til du begynnar å drikka kaffi. Tørrmat bør de ikkje kjøpa stort av før de ser kva som fins frå før. Det er rikeleg med ved, store mengder vaskevatn, og tilogmed to kanner med drikkevatn. Dei hadde me med dit sist helg.

Her i Asker har far i huset fått ferie og då jobbar han som aldri før. På baksida av huset reiser nybygget seg:

Det skal visstnok komma tak også før me drar, og så kan snøen berre komma. Eg gler meg til det til vinteren.
PS. Me kunne ha skrive kor nøkkelen ligg gøymt for dykk som skal mellomlanda her, men eg trur me lar det vera. Husk å vatna plantene!
PPS. No er marnegsbotnane ferdigsteikte. Dei smakte godt, men blei i altfor mange bitar til at dei eignar seg til å ta med til dåpen. Så me får tenkja ut noko anna.

Gylne øyeblikk

2007-06-17T10:02:00.000-07:00

Det er akkurat ein månad sidan 17.mai, og i desse fire vekene har det vore så tett med gylne øyeblikk med natur, kultur og fellesskap, at det er vanskeleg å komprimera. Så det får bli litt av kvart, herifrå og derifrå. Først to naturbilde, tekne med ei vekes mellomrom.
Suleskar pinseafta, på veg til Per Helge og Elisabeth i Stavanger - og Tvetersetra som høyrer til turområda våre her i Asker. Randi tok oss med hit.

Kulturen blir representert ved Hans Nielsens Hauge sin barndomsheim i Rolfsøy. Dit gjekk turen med seniorane i Asker menighet 5.juni. Motstykket blir Brandenburger Tor frå besøket i Berlin nokre dagar seinare.

Fellesskap kan gi seg så mange utslag: Kjell prøver å forklara uvitande venner om korleis sølvløken skal plantast og stellast

Magnhild og eg var på vår første søstertur sist helg. Mellom anna me koste oss med kaffi og is ved elva Spre, og med Berlinerdomen i bakgrunnen. Me var også inni kyrkja på gudsteneste, og det var ein stor opplevelse.

Og enno har eg ikkje nevnt 17.mai-fellesskapet, jubileumsfesten på Kvitsund, pinsegudstenesta i Stavanger domkirke og, ikkje minst, fellesskapet ved gravferda til tante Petra.

Ved tante Petra si båre

2007-06-12T11:18:00.000-07:00

Bindestreken

Ein mann tala ved båra til ein ven.
Han tala om årstala som skulle stå på gravstøtta:
Først skulle fødselsdatoen stå,
og så ein aller siste dato.
Men, sa han, viktigast av alt
var bindestreken,
eller det vesle til som kom mellom åra
1922-2007

Denne bindestreken var nemleg den tida
venen hadde fått på jorda.
Og no var det berre dei som heldt av han
som visste kva denne bindestreken er verdt.
Bilen, huset, pengane
betydde ingenting.
Derimot korleis han levde og elska
og brukte sin vesle bindestrek.

------------

Tenk på dette, alvorleg og lenge:
Er det noko du vil endra?
Du veit aldri kor mykje tid du har igjen,
og som du er herre over.
La oss roa oss ned såpass
at vi ser kva som er sant og ekte.
Prøva å forstå
korleis andre menneske har det.

La oss ikkje la sinnet få så stort rom,
men la takksemda desto større plass.
La oss bry oss om våre næraste
slik vi aldri har gjort det før.
La oss møta kvarandre med respekt,
og gjerne med eit smil.
Alt mens vi hugsar at den vesle bindestreken vår
ikkje varer så lenge.

Måtte vi så, når våre vita blir lesne opp
og vårt livsløp er omme,
vera stolte over det som då skal seiast
om korleis vi, du og eg,
brukte vår vesle bindestrek

Lese ved båreandakten. Fritt omsett etter amerikansk tekst.